I SA/Ka 1639/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędziowie NSA Ewa Karpińska, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Magdalena Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2004 r. przy udziale na rozprawie sprawy ze skargi Fundacji "A" w R. na uchwałę Rady Miejska R. z dnia [...]r. nr [...] oraz z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie budżetu na rok 2002 i 2003 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Skargą z dnia [...]r., nadaną listem poleconym dnia 30.07.2003 r. (vide: prezentata Poczty na kopercie - k. 9 akt sądowych), Fundacja "A" w R. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach, wnioskując z jej treści, uchwały Rady Miasta R. z dnia [...]r., nr [...] oraz z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie budżetu na lata 2002 - 2003 i wniosła o "stwierdzenie naruszenia prawa" jak i "uprawnień skarżącej do otrzymania dotacji z budżetu powiatu". Uchwałom tym zarzuciła naruszenie prawa polegające na tym, iż Miasto, wbrew wymogom art. 33n ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, kieruje dzieci do prowadzonych przez siebie placówek opiekuńczo-wychowawczych nie przekazując w ślad za tym stosownych dotacji finansowych. Równocześnie skarżone budżety skonstruowane zostały w ten sposób, iż nie zabezpieczono w nich środków na przedmiotowy cel. Tym samym więc doszło do naruszenia jej uprawnień, co uzasadnia zgłoszone żądania. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta R. wniosła o jej odrzucenie względnie oddalenie. Na poparcie tego żądania wskazano, że skarga wniesiona została z uchybieniem terminów, które określone zostały w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym dla dokonania tej czynności procesowej, jak też zauważono, że poprzedzające ją wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie spełniało elementarnych wymogów wynikających z przepisów prawa. Okoliczności te przemawiają zatem za pierwszym z wyżej wskazanych wniosków. Alternatywnie wniesiono także o oddalenie skargi nadmieniając, że poprzez indywidualny akt administracyjny i akcentując, że wbrew jej twierdzeniom otrzymała ona środki na swe funkcjonowanie. Na rozprawie w dniu 04.08.2004 r. pełnomocnicy podtrzymali dotychczasowe żądania i argumentację naprowadzoną na ich poparcie przy czym pełnomocnik skarżącej podniósł, że wstrzymano się z wniesieniem skargi do czasu podjęcia uchwały nowelizującej budżet za 2003 r. o co wnosiła sama strona przeciwna zobowiązując się do uwzględnienia w tym akcie prawnym żądań skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Nie wdając się w ocenę zgłoszonych zarzutów stwierdzić trzeba, że skarga jest spóźniona i jako taka podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga jednak tryb procedowania w sprawie. Tak więc mimo, że skarga wniesiona została w niniejszej sprawie pod rządami ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z 30.08.2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Powyższa uwaga ma przy tym znaczenie w istocie rzeczy porządkowe albowiem bez względu na to, które z przywołanych wyżej regulacji proceduralnych były brane pod uwagę, to w obu prawodawca ograniczył w czasie termin do wnoszenia skarg. Wniosek ten dobitnie zresztą potwierdza treść art. 53 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej "uppsa", będącej w istocie rzeczy odpowiednikiem przepisów art. 34 ust. 3 i art. 35 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Kierując się zatem treścią powyższych przepisów stwierdzić trzeba, że co do zasady termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni i biegnie, w zależności od przedmiotu zaskarżenia, od daty doręczenia rozstrzygnięcia względnie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jednakże nie później niż 60 dnia od daty od wniesienia tegoż wezwania. Ta druga, z wyżej wskazanych sytuacji, zachodzi zresztą w niniejszej sprawie. Prawdą jest przy tym, iż uprzednio obowiązująca regulacja (art. 34 ust. 3 ustawy o NSA) była mniej precyzyjna od obowiązującej obecnie a zawartej w art. 53 § 2 uppsa. Niemniej logika owa "nowa" regulacja jest niczym innym jak legislacyjnym zapisem praktyki będącej konsekwencją logicznej interpretacji uprzednio obowiązujących przepisów w roztrząsanym tu zakresie. Można zatem stwierdzić, że już na gruncie ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę można było wnieść nie później niż trzydziestego dnia od daty otrzymania odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, który to termin ulegał przedłużeniu o dalsze 30 dni w przypadku bezczynności organu. Stąd też bez względu na zastosowane przepisy uznać trzeba, gdy weźmie się pod uwagę działania samej strony skarżącej (wezwania z dnia 20.11.2002 r. i 03.02.2003 r.) jak i strony przeciwnej - Rady Miasta R., że skargę wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 30.07.2003 r. (vide: prezentata Poczty na kopercie - k. 9 akt sądowych) uznać należy za spóźnioną. Oceny tej nie może przy tym zmienić argument pełnomocnika skarżącej zaprezentowany na rozprawie w dniu 04.08.2004 r., że skarżąca zwłóczyła z wniesieniem skargi na prośbę strony przeciwnej, która zapewniała, iż jej pretensje uwzględnione zostaną w noweli uchwały budżetowej na 2003 r., którą podjęto [...]r. Potwierdzeniem tego miały zaś być ustalenia ujętej w formie notatki. Dokument ten skarżąca przedłożyła zresztą w terminie publikacyjnym lecz jak wynika z jego treści, powyższe twierdzenie nie znajduje w nim jakiegokolwiek oparcia (vide: notatka z dnia [...]r. w pliku załączników k. 38 akt sądowych). Stąd też nawet gdyby w sposób najbardziej korzystny z możliwych przyjąć, iż Rada Miasta R. powinna załatwić żądania skarżącej do dnia 20.02.2003 r., który to termin określono w przywołanej wyżej notatce i datę tą potraktować za rozpoczynającą bieg terminu do wniesienia skargi to i tak przedmiotową skargę uznać należałoby za spóźnioną - na co trafnie strona przeciwna zwróciła uwagę w odpowiedzi na skargę. Stąd też kierując się zaprezentowanymi wyżej względami orzeczono jak w postanowieniu w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.