I SA/Ka 170/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Madej (sprawozdawca), Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, Marek Kołaczek, Protokolant Maciej Ćwiertniak, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2004 r. sprawy ze skargi S. Ł. na postanowienie Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o wysokości przychodów i dochodów o d d a l a s k a r g ę. W dniu [...] 2002 r. S. Ł. złożył w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w B. dwa wnioski o wydanie zaświadczeń: pierwszy - o wydanie zaświadczenia o prowadzeniu działalności gospodarczej, przerwie w tej działalności i wysokości przychodów i dochodów za okres od 1992-2001 r. oraz drugi - o wydanie zaświadczenia o wysokości przychodów i dochodów z tytułu zatrudnienia za okres od 1966 do 2001 r. W załatwieniu pierwszego wniosku Pierwszy Urząd Skarbowy w B. wydał w dniu [...] 2002 r. zaświadczenie nr [...] o wysokości uzyskanych przez S. Ł. przychodów i dochodów w latach 1992-2001, opierając się na treści zeznań podatkowych, złożonych przez podatnika w kolejnych latach tego okresu. Natomiast postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], powołując się na art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), Urząd odmówił skarżącemu S. Ł. wydania zaświadczenia o wysokości przychodów i dochodów z tytułu zatrudnienia za okres od 1966 do 2001 r. W uzasadnieniu postanowienia Pierwszy Urząd Skarbowy wskazał, iż zgodnie z art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Pierwszy Urząd Skarbowy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści za okres od 1966-1991, gdyż akta podatkowo-wymiarowe kat. B-10, zawierające dane niezbędne dla wystawienia zaświadczenia przechowywane są przez okres 10 lat. Odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej we wniosku w odniesieniu do okresu 1992-2001 Pierwszy Urząd Skarbowy uzasadnił faktem, iż w aktach podatkowych za te lata, przechowywanych w archiwum, brak jest danych o wysokości przychodu i dochodu z tytułu zatrudnienia. Na powyższe postanowienie Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. S. Ł. wniósł zażalenie do Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w B.. W zażaleniu tym podniósł dwa zarzuty: zakwestionował treść wystawionego w dniu [...] 2002 r. zaświadczenia Urzędu Skarbowego nr [...] oraz zasadność odmowy wydania mu żądanego zaświadczenia o wysokości przychodów i dochodów z tytułu zatrudnienia za okres od 1966 do 2001. W zażaleniu powołał się na treść art. 220 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zarzucając organowi administracji pierwszej instancji niedopełnienie obowiązku sformułowanego w tym przepisie. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Izba Skarbowa w K., Ośrodek Zamiejscowy w B., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144, art. 217 i art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymała w mocy zaskarżone zażaleniem postanowienie Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] odmawiające skarżącemu wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podzielił argumentację organu pierwszej instancji, uznając iż w niniejszej sprawie Urząd Skarbowy nie mógł wydać skarżącemu S. Ł. zaświadczenia o wysokości przychodów i dochodów z tytułu zatrudnienia za okres od 1966 do 2001 r., ponieważ nie posiadał w dniu złożenia wniosku żadnych dokumentów za lata 1966-1991. Powyższe spowodowane było upływem 10 letniego okresu przechowywania akt wymiarowo-podatkowych, ustalonym w zarządzeniu Ministra Finansów nr 14 z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie obsługi kancelaryjnej izb i urzędów skarbowych oraz organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt w tych organach. W odniesieniu do kwestii treści zaświadczenia organ odwoławczy odmówił ustosunkowania się do tego zarzutu, stwierdzając, iż zaświadczenie z dnia [...] 2002 r. nr [...] zostało wydane zgodnie z żądaniem zawartym w pierwszym wniosku z dnia [...] 2002 o wydanie zaświadczenia o wysokości uzyskanych przychodów i dochodów za lata 1992-2001, a ponadto, iż na wydanie zaświadczenia nie przysługuje zażalenie, a zatem zaświadczenie doręczone stronie nie zawiera pouczenia o przysługującym stronie środku zaskarżenia. Ustosunkowując się do zarzutu uchybienia przez organ podatkowy obowiązkowi zawartemu w ar. 220 § 2 K.p.a. Izba Skarbowa wywiodła, iż w przedmiotowej sprawie przepis ten nie miał zastosowania, jako że organ podatkowy nie żądał od skarżącego żadnego zaświadczenia. S. Ł. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższe postanowienie Izby Skarbowej. W skardze nie zawarł zarzutów merytorycznych, odnoszących się do zaskarżonego postanowienia, wskazując jedynie numer i datę zaskarżonego postanowienia oraz powołując się na złożone przez siebie zażalenie z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, przedstawiając ustalenia faktyczne i podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, a także ustosunkowując się do treści skargi analogicznie, jak w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa podkreśliła, iż w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ administracji nie rozstrzyga co do istoty sprawy administracyjnej, a jedynie potwierdza określone fakty lub stan prawny. Zatem organ administracji ma obowiązek wydać zaświadczenie o żądanej treści tylko wówczas, gdy w toku postępowania ustali, że zachodzi stan faktyczny i prawny niezbędny do stwierdzenia żądanej treści. S. Ł. złożył dodatkowo pismo procesowe z dnia [...] 2004 r. Na rozprawie podtrzymał swą skargę i podkreślił, że o wydanie zaświadczeń zwrócił się w związku z koniecznością wykazania okresu zatrudnienia dla potrzeb emerytalnych. Na pytanie Sądu oświadczył, że zaświadczenie o wysokości przychodów i dochodów za lata 1992 – 2001 odpowiada rzeczywistym danym, opartym na jego zeznaniach podatkowych. Podał, że od 1991 r. był na rencie, prowadząc dodatkowo działalność gospodarczą i osiągając (w 1991 r.) przychód z tytułu najmu lokalu. W okresie tym nie uzyskał żadnego przychodu z tytułu zatrudnienia. Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi, wskazując na zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia. Sąd zważył, co następuje: Skarga S. Ł., wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z siedzibą w Gliwicach pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), gdyż art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przewiduje iż "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończonego, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Sądowa kontrola aktów administracyjnych, w tym postanowień o odmowie wydania zaświadczenia, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na wstępie wywodów należy zatem wskazać na uregulowania prawne, w oparciu o które wydane zostało zaskarżone postanowienie Izby Skarbowej w K. i poprzedzające je postanowienie Pierwszego Urzędu Skarbowego w B.. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczeń prowadzone było w niniejszej sprawie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1017 ze zm.), mającymi zastosowanie w działaniu organów podatkowych, na mocy art. 3 K.p.a. w związku z art. 307 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Powyższy stan prawny uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2003 r., gdyż ustawa z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 1689, poz. 1387) zmieniono art. 3 K.p.a., a kwestię wydawania zaświadczeń w sprawach podatkowych uregulowano w dodanych przepisach Ordynacji podatkowej. Zmiana powyższa nie ma jednak znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, gdyż zaskarżone postanowienie wydane zostało przed jej wejściem w życie, Stosownie do art. 217 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, przy czym zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W tym ostatnim przypadku, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Z treści powołanych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że przedmiotem zaświadczenia jest wyłącznie potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, a źródłem wiedzy organu wystawiającego zaświadczenie w tym zakresie mogą być tylko dokumenty pozostające w dyspozycji tego organu, mające postać ewidencji, rejestrów czy innych zbiorów danych. Oznacza to więc, że brak danych co do faktów lub stanu prawnego w dokumentacji danego organu administracji, wyklucza wydanie przez niego zaświadczenia co do tych faktów. Z akt sprawy, przedstawionych Sądowi przez organy podatkowe wynika, że powodem odmowy wydania przez Pierwszy Urząd Skarbowy w B. zaświadczenia o przychodach i dochodach S. Ł. z tytułu zatrudnienia za lata 1966 – 2001 były dwie okoliczności: 1) po pierwsze – brak dokumentacji z okresu poprzedzającego 1991 r. z uwagi na usunięcie dokumentacji wymiarowo-podatkowej po dziesięciu latach ich przechowywania, zgodnie z przepisami zarządzenia Ministra Finansów nr 14 z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie obsługi kancelaryjnej izb i urzędów skarbowych oraz organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych i składnic akt w tych organach, 2) po drugie – brak w dokumentach za lata 1992 – 2001 informacji o dochodach S. Ł. z tytułu zatrudnienia. Powyższe okoliczności faktyczne są niesporne, a skarżący S. Ł. ani w odwołaniu ani w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego ich nie zakwestionował. Na rozprawie potwierdził ponadto fakt, że od 1991 r. (kiedy przeszedł na rentę), nie osiągał żadnych dochodów z tytułu zatrudnienia, a wszelkie uzyskane dochody wykazał w zeznaniach podatkowych, składanych corocznie. W oparciu o te zeznania wydane zostało zaświadczenie o jego przychodach i dochodach za lata 1992 – 2001, którego nie kwestionuje. W tej sytuacji odmowa wydania zaświadczenia była w pełni uzasadniona, a postanowienie wydane w tym przedmiocie w oparciu o art. 219 K.p.a., odpowiada prawu. Należy przy tym nadmienić, że w skardze wniesionej przez S. Ł. nie wskazano na konkretne naruszenia przepisów przez organy obu instancji, a jedynie zawarto ogólnikowy zarzut o wadliwości działania tych organów i podtrzymano zarzuty sformułowane w zażaleniu. Do tych ostatnich zarzutów organ odwoławczy ustosunkował się wyczerpująco w uzasadnieniu swego postanowienia. Między innymi organ odwoławczy wskazał na całkowitą bezpodstawność zarzutu naruszenia art. 220 K.p.a., który w ogóle nie miał zastosowania w tej sprawie. Ponowne odwołanie się w skardze do tych samych zarzutów, które zostały rozpoznane w postępowaniu zażaleniowym, bez skonkretyzowania, na czym polega naruszenie prawa przez organ odwoławczy, wydający zaskarżone postanowienie spowodowało, że ogólnikowy zarzut skargi nie mógł być uznany za uzasadniony, nie znalazł on żadnego potwierdzenia w postępowaniu sądowym. Nie stwierdziwszy zatem naruszenia prawa w wydaniu zaskarżonego postanowienia, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.