I SA/Ka 1945/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, , , po rozpoznaniu w dniu 4 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w K. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz "A" sp. z o.o. w K. kwotę [...] zł ( słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Skargą z dnia [...] r. strona zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, jednakże na rozprawie w dniu 2 września 2004 r. pełnomocnik organu oświadczył, iż organ przychylił się do skargi i w trybie samokontroli ( działając na mocy art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wobec wydania decyzji uwzględniającej w całości skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o umorzenie postępowania. W piśmie procesowym z dnia 13 września 2004 r. pełnomocnik skarżącej poparł wniosek o umorzenie postępowania w sprawie wnosząc jednocześnie o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje : W niniejszej sprawie skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm. Sprawa nie została zakończona do dnia 31 grudnia 2003 r., a zatem – wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlega ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Konsekwencja taka wynika z treści z treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) Powołany przepis stanowi, iż "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrując wniosek o umorzenie postępowania stwierdzić należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, bowiem zaskarżona decyzja została w trybie samokontroli uchylona, przez co żądanie skargi uwzględnione zostało w całości. Wobec powyższego, na mocy art. 54 § 3 i art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270), postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć. Na mocy art. 200 i art. 201 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – umorzenie postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 powołanej ustawy uprawnia skarżącego do otrzymania zwrotu kosztów postępowania. Jednocześnie wskazana ustawa w art. 210 stanowi, iż strona traci uprawnienie do zadania zwrotu kosztów postępowania, jeśli w stosownym terminie nie złoży wniosku o przyznanie należnych kosztów. W niniejszej sprawie wniosek reprezentującego skarżącą radcę prawnego obejmował wyłącznie zwrot kosztów zastępstwa procesowego, a zatem, ustalając zasądzoną należność na podstawie § 14 pkt 2 ppkt a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia. Mając na uwadze powyższe Sąd, na mocy powołanych wyżej przepisów, orzekł jak w sentencji.