I SA/Ka 2292/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędzia : NSA Anna Apollo, Sędzia : Asesor WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant : referent Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2005 r. przy udziale --- sprawy ze skargi M. Ż. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą " B" - Import - Export - Hurt w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru, pochodzenia towaru i wymiaru należności celnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w C. uchylił wydaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w B.decyzję z dnia [...] r. nr [...] uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne dokonane w dniu [...] 2001 r. na j.d.a. SAD nr [...] w części dotyczącej pochodzenia importowanego z Republiki [...] towaru, stawki celnej i wysokości długu celnego, orzekając merytorycznie w tym zakresie, zaś w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia powołał między innymi przepisy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 13 § 1, § 3 pkt 2, art. 19, art. 83 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust. 1b, ust. 3 i ust. 10 części pierwszej A Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do tego rozporządzenia (Dz. U. Nr 119, poz. 1253), a także § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851), natomiast w jej uzasadnieniu przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną. W dniu [...] 2001 r. zgodnie z dokumentem SAD nr [...] importer zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym przywiezione z Republiki [...] towary deklarując ich [...] pochodzenie i obniżoną stawkę celną w wysokości 0% wartości celnej towaru. Jako dowód pochodzenia towaru wymagany dla zastosowania obniżonej stawki załączył deklarację na fakturze nr [...] z dnia [...] 2001 r., w oparciu o którą przedmiotowy towar został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym na warunkach określonych w zgłoszeniu. Dnia [...] 2002 r. polskie władze celne zwróciły się do władz kraju eksportu z prośbą o sprawdzenie i ustalenie rzeczywistego kraju pochodzenia towaru objętego deklaracją na fakturze. W piśmie z dnia [...] 2002 r. [...] władze celne poinformowały, że "firma "A" (...) nie prowadzi działalności pod podanym na fakturze adresem, dlatego nie ma możliwości zbadania pochodzenia towarów, a działania mające na celu wykreślenie jej z rejestru zostały podjęte." Wobec tych faktów prawidłowe było stanowisko organu pierwszej instancji, że brak było podstaw do zastosowania preferencji celnych. Mając jednak na uwadze to, że przedmiotowa firma była zarejestrowana na [...] w latach poprzedzających weryfikację, jak również to, że nie stwierdzono jednoznacznie, iż faktura nr [...] jest fałszywa - Dyrektor Izby Celnej w C. przyjął nie-preferencyjne pochodzenie [...] importowanego towaru i zastosował stawkę celną autonomiczną 60%. Przypomniał ponadto, że zgodnie z art. 32 pkt. 1 Protokołu 7 Umowy CEFTA, weryfikacji dokonują władze celne kraju eksportu. W tym celu mają prawo zażądać każdego dowodu, przeprowadzić kontrolę ksiąg rachunkowych eksportera oraz każdą inną kontrolę którą uznają za właściwą. Przepisy Protokołu nr 7 Umowy CEFTA nie wymagają uzasadnienia wyniku weryfikacji, ani wyjaśnienia w oparciu o jakie zasady, władze celne kraju eksportu przeprowadziły weryfikację. To z kolei oznacza, że polskie organy celne nie mają możliwości ingerowania w metody działania [...] służb sprawdzających, ani kwestionowania uzyskanych oficjalną drogą wyników weryfikacji. Zgodnie natomiast z treścią art. 32 pkt 5 Protokołu nr 7 władze celne występujące z wnioskiem o weryfikację będą informowane o wynikach weryfikacji najszybciej jak to możliwe pozwolą im one bowiem na wyraźne ustalenie, czy przedłożone do kontroli dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące z Państw CEFTA lub Polski albo innego kraju wymienionego w art. 4 i czy spełniają inne wymogi niniejszego Protokołu. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...] r. nr [...] M. Ż. zaskarżyła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach. Zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 § 1 i 33 Protokołu nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu (CEFTA), domagała się jej uchylenia w całości. W uzasadnieniu swego stanowiska podkreśliła, że podczas dokonywania czynności kontrolnych, zarówno zgłoszenia celnego jak i importowanego towaru organ celny nigdy nie negował rodzaju przywożonego towaru oraz możliwości wyprodukowania go na terytorium [...], ani też sposobu udokumentowania statusu jego pochodzenia. Znamienna zatem była - w jej ocenie - przyczyna poddania weryfikacji dowodu pochodzenia towaru w obliczu bezwzględnego i bezdyskusyjnego uznania przez ten sam organ celny dowodu pochodzenia w formie deklaracji upoważnionego eksportera podczas dokonywania odprawy celnej. Podobnie znamienne było to, że w materiale dowodowym nie znajduje się żaden dowód na potwierdzenie faktu, iż ustalenia [...] władz celnych stwierdzają w sposób bezsporny, że importowany przez skarżącą towar nie posiada [...] statusu pochodzenia. Wobec powyższego przeprowadzone przez [...] władze celne czynności weryfikacyjne winny były - zdaniem strony skarżącej - budzić uzasadnione wątpliwości polskiego organu celnego, albowiem w rzeczywistości nie wniosły one żadnych ustaleń, zarówno w kwestii potwierdzenia lub też zaprzeczenia faktom wynikającym z weryfikowanych dokumentów. Tym samym nie mogły być dla niego wiążące. Zwłaszcza, że organ weryfikujący fakturę wskazał w sposób wyraźny organowi celnemu, że przeprowadzi dodatkowe kontrole i poinformuje o ich wynikach po ich zakończeniu. W tym stanie sprawy wydanie zaskarżonej decyzji było - w ocenie skarżącej -niezgodne z prawem, tj. przedwczesne. Zapadło bowiem w chwili, kiedy istotne dla sprawy okoliczności nie zostały jeszcze udowodnione, a postępowanie organu weryfikującego nie zostało zakończone. W obliczu braku wyjaśnienia stanu faktycznego wydanie krzywdzącej dla importera decyzji było zatem niedopuszczalne. Spowodowało bowiem obciążenie go znacznymi skutkami finansowymi w sytuacji, kiedy ten nie miał wpływu na ustalenie statusu pochodzenia towaru. W myśl przepisów Protokołu nr 7 do Umowy CEFTA za te czynności odpowiada bowiem eksporter towaru. Przy piśmie procesowym z dnia [...] 2004 r. strona skarżąca przedłożyła do akt sprawy kserokopię zaświadczenia wydanego przez Sąd Rejestrowy - Sąd Województwa Peszt, dotyczącego firmy "A" wraz z tłumaczeniem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się szeroko do zawartych w niej zarzutów wyjaśnił m.in., że nie naruszono przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, jak również art. 32 § 1 i art. 33 Protokołu nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu (CEFTA), albowiem w rozpoznawanej sprawie środkiem dowodowym wiążącym polskie władze celne był dokument urzędowy [...] władz celnych z dnia [...] 2002 r., który korzystał ze szczególnej mocy dowodowej stanowiąc dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Został on bowiem sporządzony przez właściwy do tego organ w określonej przez przepisy prawa formie. Natomiast jego ocena zgodna była z wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów. Dalej Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż za prawidłowe zgłoszenie towaru odpowiada strona. Oznacza to, że stosowanie wyjątku od obowiązującej zasady jakim jest obniżona stawka celna możliwe jest tylko w ściśle określonych przepisami prawa przypadkach. Tak więc niespełnienie przewidzianych przepisami prawa wymogów skutkuje odmową zastosowania preferencji celnych. Nie jest przy tym istotne ustalenie osoby odpowiedzialnej za nieprawidłowe wystawienie dokumentów uprawniających do zastosowania preferencyjnej stawki celnej. Organ bada bowiem jedynie prawidłowość wystawienia wymaganych dokumentów i na tej podstawie orzeka o zastosowaniu obniżonej stawki celnej. W zakresie zagadnień odnoszących się do problematyki współpracy administracyjnej organ odwoławczy podniósł, iż prymat mają tu uregulowania zawarte w Protokole nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu w szczególności art. 32 ust. 1 Protokołu, zgodnie z którym dodatkowa weryfikacja dowodów pochodzenia przeprowadzana jest wyrywkowo lub w razie uzasadnionych wątpliwości co do autentyczności tychże dokumentów. W związku z powyższym przesłanki dopuszczalności weryfikacji są bardzo szeroko określone. W istocie każdy dokument może być poddany weryfikacji przez władze celne. Jednocześnie organy celne nie mają obowiązku informowania, czy też wskazywania przyczyn tej weryfikacji, bowiem zgodnie z art. 32 ust. 2 Protokołu tylko w razie potrzeby podaje się przyczyny wnioskowania o weryfikację, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że dowód pochodzenia mogący stanowić załącznik do zgłoszenia celnego może zostać oceniony przez władze celne kraju importu tylko pod względem formalnym, tj. sprawdzony, czy został prawidłowo sformułowany (deklaracja eksportera) lub wypełniony (świadectwo przewozowe EUR.1) oraz czy zawiera stosowne podpisy, datę wystawienia itp. Natomiast merytorycznej oceny dowodu pochodzenia, tj. sprawdzenia czy dokument jest autentyczny i czy potwierdza to co zostało w nim napisane mogą dokonać tylko i wyłącznie władze celne kraju eksportu (zgodnie z art. 32 Protokołu nr 7) z uwagi na fakt, iż tylko eksporter towaru objętego dowodem pochodzenia winien posiadać wszystkie dokumenty źródłowe, które pozwalają na sprawdzenie, czy eksportowany towar spełnia reguły szczegółowe zawarte w załączniku II do Protokołu nr 7 Układu Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu. Zgodnie natomiast z art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane (a ta sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie) organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego biorąc pod uwagę nowe dane. Końcowo w odniesieniu do zarzutu strony o naruszeniu art. 33 protokołu nr 7 organ odwoławczy wyjaśnił, że ten nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania, albowiem nie występuje w niej spór co do procedury weryfikacyjnej pomiędzy władzami kraju wnioskującego o weryfikację i władzami kraju eksportu lecz spór co do ustaleń weryfikacyjnych pomiędzy importerem, tj. stroną skarżącą a władzami celnymi kraju importu. Podobnie za całkowicie bezzasadny Dyrektor Izby Celnej uznał zarzut strony, iż weryfikacja dokonana przez [...] władze celne nie została przeprowadzona do końca. Dodatkowa kontrola jak wynika z treści załączonych do akt sprawy pism z dnia [...] 2002 r. i [...] 2002 r. dotyczyła bowiem nie firmy "A" będącej kontrahentem strony lecz pozostałych firm, o których weryfikację pochodzenia wnosiły polskie organy celne. Stąd powoływanie się na powyższą okoliczność jako podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogło - zdaniem organu odwoławczego - odnieść zamierzonego skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga M. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...] r. nr [...] została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że powyższa ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2004 r. zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, w myśli art. 85 ustawy, utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego - wojewódzkie sądy administracyjne. Dla obszaru województwa śląskiego powstał zatem, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest sądem administracyjnym właściwym dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Z uwagi na powyższe zmiany ustawodawca w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział, że w przypadku spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają one rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwo- ści przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy). Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że skarga M. Ż., wbrew zawartym w niej twierdzeniom, nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi bowiem do wniosku, że ta odpowiada prawu. Zawarty w jej uzasadnieniu wywód prawny dotyczący zakwestionowania przez polskie organy celne preferencyjnego pochodzenia importowanego z terenu Republiki [...] towaru, wobec którego zastosowano zerową stawkę celną - jako prawidłowy - został w pełni podzielony przez tut. Sąd. Należy bowiem przypomnieć, że art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że: * należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, * materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, * ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy. Rozumowanie w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (vide: B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 376 - 378). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył bowiem całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia, że sporny towar miał preferencyjne pochodzenie z Republiki [...]. W związku z powyższym, szczególnego zaakcentowania wymaga zagadnienie mocy dowodowej wyniku weryfikacji, jakiej na żądanie polskich władz celnych działających w ramach uprawnień wynikających z art. 83 § 1 - 3 ustawy Kodeks celny przeprowadzają władze celne kraju eksportu. Zgodnie z art. 32 pkt 1 Protokołu nr 7 Umowy CEFTA władze celne występujące z wnioskiem o weryfikację dokumentów wymienionych w art. 83 § 3 ustawy Kodeks celny będą informowane o wynikach weryfikacji najszybciej jak to możliwe. Wyniki muszą być takie, aby umożliwiły wyraźne ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące z kraju członkowskiego CEFTA lub Polski albo innego kraju wymienionego w art. 4 i czy spełniają inne wymogi tego Protokołu. W tych tylko ramach możliwa jest ocena przydatności dowodowej owej weryfikacji. Przepisy Protokołu nr 7 mające zastosowanie w sprawie nie wymagają zaś uzasadnienia wyniku weryfikacji, a tym bardziej wyjaśnienia w oparciu o jakie zasady władze celne kraju eksportu przeprowadziły weryfikację. Polskie organy celne nie mają prawa kwestionowania uzyskanych oficjalną drogą wyników weryfikacji, ani tym bardziej domagania się od władz weryfikujących - czyli władz celnych kraju eksportu - udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym kraju. W tym kontekście przywołać należy ugruntowane już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadzające się do tezy, iż wynik weryfikacji dowodu pochodzenia nie podlega ocenie organów celnych kraju importu i jest dla nich wiążący (por. wyroki NSA w sprawach o sygn. akt I SA/Kr 1664/98, SA/Wr 290-295/99, I SA/Ka 1082/99, I SA/Gd 1506/97, SA/Rz 153/98, I SA/Ka 2209/97, I SA/Sz 1016/98). W zakresie w jakim omawiany wynik weryfikacji poddaje się ocenie organów celnych kraju, który o taką weryfikację wystąpił, należy stwierdzić, iż w rozpoznawanej sprawie wynik weryfikacji spełnia wszelkie wymogi Protokołu nr 7 Umowy CEFTA i wiązał polskie organy celne. Umożliwiał on bowiem w pełni ustalenie, że będące przedmiotem importu towary nie można uznać za pochodzące z Republiki [...], ponieważ pod wskazanym adresem nie było siedziby eksportera. To z kolei uniemożliwiało zbadanie autentyczności deklaracji na fakturze dokumentującej pochodzenie towaru. Ponieważ wynikało z niego, iż nie można jednoznacznie stwierdzić, że deklaracja na fakturze przedstawionej przy odprawie celnej była wystawiona legalnie zatem po uwzględnieniu treści art. 13 i art. 16 Protokołu nr 7 Urnowy CEFTA w powiązaniu z przepisami stanowiącymi, że dowodami pochodzenia wymaganymi dla zastosowania obniżonej stawki celnej mogą być wyłącznie świadectwo przewozowe EUR 1 lub deklaracja eksportera na fakturze, przyjąć należało - jak słusznie uczynił to organ odwoławczy - że dla rozstrzygnięcia o pochodzeniu towaru uzasadniającym stosowanie obniżonej stawki celnej nie mają żadnego prawnego znaczenia jakiekolwiek inne dokumenty. Reasumując, przedstawiony wyżej stan faktyczny - oceniany na tle obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanu prawnego - stwierdzić należało, że ten nie dostarczył wystarczających podstaw do uznania, by sprowadzony przez skarżącą towar podlegał preferencyjnej (obniżonej) stawce celnej z tytułu pochodzenia z Republiki [...]. Zastosowanie tej stawki było bowiem możliwe tylko w wyniku udokumentowania pochodzenia towaru z Republiki [...] prawidłowym dowodem pochodzenia - świadectwem przewozowym EUR 1 lub deklaracją na fakturze, a nie w sytuacji, gdy preferencyjne pochodzenie towaru było możliwe lub nie zostało wykluczone, bo do tego sprowadza się stanowisko strony skarżącej. Określenie jednocześnie w obowiązujących przepisach jakim dowodem dana okoliczność musi być udowodniona sprowadza tę kwestię do legalnej teorii dowodowej i wykluczone jest dowodzenie tej okoliczności, jak chce tego strona skarżąca, wszelkimi możliwymi środkami dowodowymi. Przewidziana w art. 32 Protokołu nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu weryfikacja dowodu pochodzenia towaru została przeprowadzona z wynikiem negatywnym. Odpowiedź [...] władz celnych, iż eksporter towaru nie znajduje się pod zgłoszonym adresem siedziby..." musi być rozumiana w ten sposób, że deklaracja na fakturze nie została potwierdzona, a nie jak ujmuje to strona skarżąca, że nie wykluczono [...], preferencyjnego pochodzenia towaru. Nie ma przy tym znaczenia, czy importer towaru - tutaj strona skarżąca - ponosi winę za sporządzenie takiej deklaracji, gdyż sprawa w wymiarze celnym nie sprowadza się do kwestii winy, a do możliwości zastosowania preferencji celnych, które stosuje się, gdy zachodzą ku temu przesłanki, a nie stosuje, gdy przesłanki te nie zostają spełnione. W tej sytuacji podniesione przez stronę skarżącą zarzuty - jako całkowicie bezzasadne - nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.