I SA/Ka 2309/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Dumana Sędziowie: NSA Małgorzata Wolf-Mendecka (spr.) WSA Krzysztof Winiarski Protokolant: Aleksandra Doruch po rozpoznaniu w dniu 26 października 2004 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. o nr [...] w przedmiocie: uchybienia terminu do wniesienia do wniesienia środka odwoławczego w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Izba Skarbowa w K., powołując się na art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926), stwierdziła, że odwołania Z. K. (reprezentowanego przez L. K.) od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...], określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od zaliczek miesięcznych na podatek dochodowy w kwocie [...] zł – zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy w pierwszej kolejności wyjaśnił, iż zgodnie z art. 223 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Tymczasem, powołaną wyżej decyzję pełnomocnik strony otrzymał w dniu [...] r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru), natomiast odwołanie od tej decyzji, nadane zostało w Urzędzie Pocztowym w Z. w dniu [...] r., a więc po upływie 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania (który minął [...] r. – środa). Postanowienie to pełnomocnik Z. K. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się "przywrócenia terminu do złożenia zażalenia lub unieważnienie postępowania bądź uchylenie decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podatnika wyjaśnił, iż przebywający czasowo w F. Z. K. nie otrzymał żadnej informacji o prowadzonej kontroli podatkowej jak i nie doręczono mu decyzji wymiarowej. Ponadto pełnomocnik – L. K. wskazała, iż pogarszający się jej stan zdrowia nie pozwalał na przyjęcie pełnomocnictwa od syna, a zatem organ podatkowy dokonał błędnej interpretacji posiadanego przez nią pełnomocnictwa. Podniosła tez, iż w niniejszej sprawie nie może obowiązywać zawity czternastodniowy termin do złożenia odwołania, gdyż przekazanie korespondencji do miejsca pobytu podatnika wymaga dłuższego czasu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, iż w toku postępowania podatkowego nie przedłożono żadnego dokumentu wskazującego na zmianę zakresu lub odwołanie udzielonego pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 września 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, z późn. zm.) sprawy, których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się z kolei do meritum sprawy należy wyraźnie stwierdzić, że w świetle treści art. 223 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 927 z późn. zm.) odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania po wskazanym wyżej terminie skutkować musi więc pozostawieniem go bez rozpoznania, co organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Taki stan rzeczy miał miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że decyzja Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...], określająca Z. K. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia jej odbioru), Decyzja ta zawierała przy tym prawidłowe pouczenie co do terminu i trybu wniesienia odwołania. Zgodnie z brzmieniem powołanego wyżej art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej, termin do wniesienia odwołania od wspomnianej decyzji upływał zatem w dniu [...] r. i nie był to dzień wolny od pracy (środa). Odwołanie, noszące datę [...] r., zostało natomiast nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] r. Jest zatem oczywiste, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jednocześnie zaś brak jakiegokolwiek dowodu na to, by strona skarżąca zwracała się do organu o przywrócenie terminu w trybie art. 162 Ordynacji podatkowej. W świetle dotychczasowych ustaleń niepodobna więc uznać, iż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem zastosował obowiązujące w tym zakresie przepisy. Jeżeli zatem początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, to przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli, z kolei ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 161 Ordynacji podatkowej). Odnosząc się do zarzutów odwołania wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 136 Ordynacji podatkowej strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W sytuacji, gdy strona działa przez pełnomocnika pisma doręcza się temu pełnomocnikowi (art. 142 Ordynacji podatkowej). Słusznie więc wskazuje organ odwoławczy, iż w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia [...] r., z którego wynika, że L. K. została upoważniona do reprezentowania syna Z. "przed wszystkimi instytucjami, urzędami oraz sądami w sprawach majątkowych (...)". Ponadto, w toku postępowania podatkowego pełnomocnictwo to nie zostało zmienione czy też odwołane. Zwrócić należy także uwagę, iż L. K. została także umocowana przez Z. K. do reprezentowania go w postępowaniu przez sądem administracyjnym (karta 13 akt sądowych) i z tego umocowania czynnie korzystała. Tym samym zaprezentowane przez pełnomocnika strony skarżącej zarzuty nie mogły odnieść skutku, bowiem brak było podstaw ku temu, aby powoływane przez niego nieprawidłowości w zakresie sposobu kierowania korespondencji uzasadniały odmienną ocenę uchybienia omawianego terminu. Wyjaśnić dodatkowo należy, iż stosownie do art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, uchybiony termin należy przywrócić na wniosek strony uprawdopodobniający brak winy w uchybieniu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby strona skarżąca zwracała się do organu podatkowego o przywrócenie uchybionego terminu. Domaganie się dopiero na etapie skargi przywrócenia uchybionego terminu i wskazanie przyczyny uchybienia (zły stan zdrowia) należy uznać za spóźnione, a przez to nie mające wpływu na ocenę legalności zaskarżonego w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia. Podkreślić zatem trzeba, że przepisy proceduralne stanowiące terminy dla czynności procesowych stron postępowania przewidują również sankcje za naruszenie tych terminów. W świetle dotychczasowych ustaleń niepodobna więc uznać, iż zaskarżone postanowienie naruszało prawo. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem zastosował obowiązujące w tym zakresie przepisy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269).