I SA/Ka 2541/03

W o j e w ó d z k i S ą d A d m i n i s t r a c y j n y w G l i w i c a c h w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Winiarski Sędziowie: NSA Marek Kołaczek – spr. NSA Stanisław Bogucki Protokolant: Halina Modliszewska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Urząd Skarbowy w S., działając na podstawie art. 33 ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), orzekł o zabezpieczeniu na majątku skarżącej K. H. na przybliżoną kwotę [...] zł. z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania tej decyzji w wysokości [...] zł. W UZASADNIENIU SWOJEJ DECYZJI URZĄD SKARBOWY WSKAZAŁ, IŻ W ZWIĄZKU Z WYROKIEM NSA Z DNIA 16 WRZEŚNIA 2002 R. IZBA SKARBOWA W K. UCHYLIŁA DECYZJĘ INSPEKTORA KONTROLI SKARBOWEJ W URZĘDZIE KONTROLI SKARBOWEJ, W KTÓREJ OKREŚLONO ZOBOWIĄZANIE SKARŻĄCEJ W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA 1999 R. JAK WSKAZANO DECYZJA WYMIAROWA ZOSTAŁA UCHYLONA WYŁĄCZNIE ZE WZGLĘDÓW PROCEDURALNYCH, NATOMIAST ZOBOWIĄZANIE SKARŻĄCEJ W PODATKU DOCHODOWYM OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA WSKAZANY ROK ISTNIEJE, A JEGO PRZYBLIŻONA KWOTA WYNOSI [...] ZŁ. URZĄD WSKAZAŁ NADTO, ŻE ZA DOKONANIEM ZABEZPIECZENIA PRZEMAWIAŁ FAKT, IŻ KWOTA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO OKREŚLONA W UCHYLONEJ DECYZJI INSPEKTORA KONTROLI SKARBOWEJ Z DNIA [...] R. NIE ZOSTAŁA ZAPŁACONA, WOBEC CZEGO ZACHODZI UZASADNIONA OBAWA, ŻE ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE NIE ZOSTANIE WYKONANE. KOLEJNYM ARGUMENTEM - ZDANIEM ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI - BYŁO TO, ŻE K. H. W CZASIE TRWANIA POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO NIE WYKAZAŁA DOBREJ WOLI ZAPŁACENIA ZOBOWIĄZANIA WYNIKAJĄCEGO Z UCHYLONEJ DECYZJI POMIMO, ŻE OSIĄGAŁA DOCHODY POZWALAJĄCE JEJ NA SPŁATĘ NALEŻNOŚCI. URZĄD WSKAZAŁ TAKŻE, IŻ SKARŻĄCA WYZBYŁA SIĘ MAJĄTKU (SPRZEDAŻ MIESZKANIA), A PODJĘTE CZYNNOŚCI EGZEKUCYJNE NIE POZWOLIŁY NA POKRYCIE USTALONEGO ZOBOWIĄZANIA. OD DECYZJI TEJ SKARŻĄCA ODWOŁAŁA SIĘ DO IZBY SKARBOWEJ PODNOSZĄC, ŻE NA DZIEŃ WYDANIA DECYZJI ZABEZPIECZAJĄCEJ NIE POSIADA ONA ŻADNEJ ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ, ZATEM WSZELKIE ROZWAŻANIA W PRZEDMIOCIE ROZPORZĄDZANIA PRZEZ NIĄ SWYM MAJĄTKIEM NIE SĄ NA MIEJSCU. WSKAZAŁA NADTO, ŻE ORGANY PODATKOWE WINNY ZACHOWAĆ SZCZEGÓLNĄ OSTROŻNOŚĆ W STOSOWANIU ZABEZPIECZENIA MAJĄTKOWEGO PRZY PONOWNYM ROZPATRZENIU SPRAWY, BOWIEM STAN SPRAWY MOŻE ULEC ZMIANIE, A NA DZIEŃ WYDANIA DECYZJI ZABEZPIECZAJĄCEJ NIE ISTNIEJE ŻADNA DECYZJA OKREŚLAJĄCA WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO SKARŻĄCEJ. ZASKARŻONA DECYZJĄ Z DNIA [...] R. NR [...] DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ UTRZYMAŁ W MOCY DECYZJĘ ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI WSKAZUJĄC, IŻ ZGODNIE Z ART. 33 § 1 USTAWY Z DNIA 29 SIERPNIA 1997 R. ORDYNACJA PODATKOWA (DZ. U. NR 137, POZ. 926 ZE ZM.), W BRZMIENIU OBOWIĄZUJĄCYM DO DNIA 31 GRUDNIA 2002 R., ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE MOŻE BYĆ ZABEZPIECZONE NA MAJĄTKU PODATNIKA PRZED TERMINEM PŁATNOŚCI PODATKU, JEŻELI ZACHODZI UZASADNIONA OBAWA, ŻE NIE ZOSTANIE ONO WYKONANE. NADTO, JAK WSKAZAŁ ORGAN ODWOŁAWCZY, STOSOWNIE DO § 2 POWOŁANEGO WYŻEJ ARTYKUŁU ZABEZPIECZENIA MOŻNA DOKONAĆ RÓWNIEŻ PRZED WYDANIEM DECYZJI USTALAJĄCEJ WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO LUB OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ ZALEGŁOŚCI PODATKOWEJ JEŻELI Z DOWODÓW ZGROMADZONYCH W POSTĘPOWANIU WYNIKA, ŻE ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE MOŻE NIE ZOSTAĆ WYKONANE. DYREKTOR OMÓWIŁ RATIO LEGIS WPROWADZENIA INSTYTUCJI ZABEZPIECZENIA MAJĄTKOWEGO WSKAZUJĄC NA PODSTAWOWĄ PRZESŁANKĘ JEJ ZASTOSOWANIA, A TO: UZASADNIONĄ OBAWĘ, ŻE ZOBOWIĄZANIE PODATKOWE NIE ZOSTANIE WYKONANE, KTÓRA – W PRZYPADKU ORZEKANIA O ZABEZPIECZENIU PRZED WYDANIEM DECYZJI USTALAJĄCEJ WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO – WINNA MIEĆ ODZWIERCIEDLENIE W ZGROMADZONYM MATERIALE DOWODOWYM. MAJĄC NA WZGLĘDZIE OKOLICZNOŚCI SPRAWY ORGAN ODWOŁAWCZY STWIERDZIŁ, IŻ W PRZYPADKU SKARŻĄCEJ K. H. ZAISTNIAŁA OMÓWIONA WYŻEJ PRZESŁANKA ZABEZPIECZENIA NALEŻNOŚCI PODATKOWYCH, SKORO DO CZASU UCHYLENIA POPRZEDNIEJ DECYZJI WYMIAROWEJ NIE UIŚCIŁA ONA KWOTY ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO, POMIMO OSIĄGANIA WYSOKICH DOCHODÓW. PODOBNIE JAK ORGAN PIERWSZEJ INSTANCJI RÓWNIEŻ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ ARGUMENTOWAŁ, IŻ ZA PRZYJĘCIEM ISTNIENIA UZASADNIONEJ OBAWY, ŻE SKARŻĄCA NIE UREGULUJE NALEŻNOŚCI PODATKOWEJ PRZEMAWIA FAKT, ŻE WYZBYŁA SIĘ ONA WŁASNOŚCIOWEGO PRAWA DO LOKALU MIESZKALNEGO WRAZ ZE SPÓŁDZIELCZYM PRAWEM DO LOKALU UŻYTKOWEGO POŁOŻONEGO W S.. WĄTPLIWOŚCI ORGANU ODWOŁAWCZEGO – W ŚWIETLE ART. 33 § 3 ORDYNACJI PODATKOWEJ - NIE BUDZI RÓWNIEŻ ZAKRES DOKONANEGO ZABEZPIECZENIA OKREŚLONEGO NA PRZYBLIŻONĄ KWOTĘ [...] ZŁ. ORGAN ODWOŁAWCZY STWIERDZIŁ, ŻE KWOTA TA ZNAJDUJE POTWIERDZENIE W MATERIALE DOWODOWYM ZGROMADZONYM W TOKU PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA PODATKOWEGO I USTALENIACH Z DNIA [...] R. NR [...] INSPEKTORA KONTROLI SKARBOWEJ W URZĘDZIE KONTROLI SKARBOWEJ, DO KTÓREGO SPRAWA TA TRAFIŁA DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA. NA POWYŻSZĄ DECYZJĘ ORGANU ODWOŁAWCZEGO K. H. WNIOSŁA SKARGĘ DO TUT. SĄDU WNOSZĄC O JEJ UCHYLENIE ORAZ UCHYLENIE POPRZEDZAJĄCEJ JĄ DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI. ZASKARŻONEJ DECYZJI ZARZUCIŁA NARUSZENIE ART. 33 § 2 USTAWY ORDYNACJA PODATKOWA W ZAKRESIE USTALENIE PRZEDMIOTU I PRZESŁANEK STOSOWANIA ZABEZPIECZENIA, ART. 159 § 1 USTAWY O POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI POPRZEZ BEZZASADNE NIEUWZGLĘDNIENIE WNIOSKU O UCHYLENIE DOKONANEGO ZABEZPIECZENIA JAK RÓWNIEŻ NARUSZENIE NORM POSTĘPOWANIA, A TO: ART. 120-122, ART. 139, ART. 165 § 1 I § 2 , ART. 187 § 1 I ART.210 § 1 I § 4 ORDYNACJI PODATKOWEJ, CO MIAŁO ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK POSTĘPOWANIA. W UZASADNIENIU SWOJEJ SKARGI K. H. PODNIOSŁA, ŻE STANOWISKO ORGANU ODWOŁAWCZEGO JEST NIEZASADNE, ALBOWIEM POMIJA ISTOTNĄ OKOLICZNOŚĆ POLEGAJĄCĄ NA OBJĘCIU ZABEZPIECZENIEM NALEŻNYCH SKARŻĄCEJ KWOT, WYEGZEKWOWANYCH W OPARCIU O UCHYLONĄ I NIEISTNIEJĄCĄ W OBROCIE PRAWYM DECYZJĘ. SKARŻĄCA EKSPONUJĄC SKUTKI KASATORYJNEGO WYROKU NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO I OBOWIĄZEK PONOWNEGO ROZPOZNANIA PRZEZ ORGAN SPRAWY PODNIOSŁA, ŻE BEZPODSTAWNIE – JEJ ZDANIEM – WYEGZEKWOWANA PRZEZ ORGANY PODATKOWA SUMA PIENIĘŻNA WINNA JEJ ZOSTAĆ ZWRÓCONA. NIEUPRAWNIONE PRZETRZYMYWANIE NALEŻNYCH JEJ ŚRODKÓW PIENIĘŻNYCH PROWADZIŁO Z KOLEI DO NIEDOPUSZCZALNEJ SYTUACJI, W KTÓREJ PO RAZ KOLEJNY OBJĘTO ZABEZPIECZENIEM UPRZEDNIO JUŻ ZWOLNIONY PODMIOT. SKARŻĄCA WSKAZAŁA NA BEZPRAWNOŚĆ SYTUACJI, W KTÓREJ POMIMO, IŻ WYROK NSA ZAPADŁ WE WRZEŚNIU 2002 R. IGNOROWANO TO ROZSTRZYGNIĘCIE I OBOWIĄZEK ZWROTU WYEGZEKWOWANYCH SUM, A DOPIERO W KWIETNIU 2003 R. DOKONANO ZABEZPIECZENIA. K. H. PODKREŚLIŁA WYJĄTKOWOŚĆ INSTYTUCJI ZABEZPIECZENIA MAJĄTKOWEGO, KTÓREJ ZASTOSOWANIE OBWAROWANE JEST ISTNIENIEM WAŻKICH PRZESŁANEK, I W TYM KONTEKŚCIE PODNIOSŁA, IŻ ORGANY NIE WSKAZAŁY ŻADNEJ KONKRETNEJ PRZYCZYNY Z UZASADNIAJĄCEJ OBAWĘ UCHYLANIA SIĘ OD WYKONANIA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO. DALEJ – PODOBNIE JAK W ODWOŁANIU OD DECYZJI PIERWSZEJ INSTANCJI – K. H. SKONSTATOWAŁA, ŻE SKORO NIE POSIADA ŻADNYCH ZOBOWIĄZAŃ PODATKOWYCH, TO NIESŁUSZNIE WYEGZEKWOWANE ŚRODKI WINNY ZOSTAĆ JEJ ZWRÓCONE BEZ OBEJMOWANIA ICH PONOWNYM ZABEZPIECZENIEM, A SAMO ZABEZPIECZENIE WINNO ZOSTAĆ UCHYLONE ZGODNIE Z ART. 159 § 1 USTAWY O POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI. DOTYCHCZASOWE POSTĘPOWANIE ORGANÓW PODATKOWYCH, A W SZCZEGÓLNOŚCI ZWŁOKA Z UDZIELENIEM SKARŻĄCEJ ODPOWIEDZI NA JEJ WNIOSEK O ZWROT WYEGZEKWOWANEJ SUMY JEST – W OCENIE SKARŻĄCEJ – NARUSZENIEM OBOWIĄZUJĄCYCH PRZEPISÓW PRAWA. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE I PRZYTOCZYŁ ZASADZIE WSZYSTKIE DOTYCHCZASOWE ARGUMENTY ZAWARTE W UZASADNIENIU ZASKARŻONEJ DECYZJI. ODNOSZĄC SIĘ JEDNAKŻE DO ZARZUTÓW SKARGI DOTYCZĄCYCH BRAKU ZWROTU WYEGZEKWOWANYCH ŚRODKÓW I NARUSZENIA ART.159 § 1 USTAWY O POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI, WSKAZAŁ, ŻE ZARZUTY TE WYKRACZAJĄ POZA RAMY PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA, OBEJMUJĄCEGO SWYM ZAKRESEM JEDYNIE USTALENIE PRZESŁANKI ZASTOSOWANIA ZABEZPIECZENIA ZOBOWIĄZAŃ PODATKOWYCH. ORGAN POINFORMOWAŁ JEDNOCZEŚNIE O WYGAŚNIĘCIU DECYZJI ORGANU PIERWSZEJ INSTANCJI Z DNIA [...] R. O ZABEZPIECZENIU W ZWIĄZKU Z DORĘCZENIEM SKARŻĄCEJ DECYZJI DYREKTORA URZĘDU KONTROLI SKARBOWEJ W K. Z DNIA [...] R. OKREŚLAJĄCEJ WYSOKOŚĆ ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO Z TYTUŁU PODATKU DOCHODOWEGO OD OSÓB FIZYCZNYCH ZA ROK 1999 W KWOCIE [...]ZŁ. WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub postępowania administracyjnego. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika zaś, iż zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wyłącznie w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl z kolei art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy, Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W rozpatrywanej sprawie nie zachodziła, zdaniem Sądu, żadna z tych okoliczności. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy w punkcie wyjścia zauważyć, że zobowiązania podatkowe korzystają ze szczególnej ochrony prawnej mającej zagwarantować ich wykonanie. Ustawodawca dopuszcza bowiem możliwość zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązania zarówno przed terminem płatności - gdy zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane (art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.), jak i przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego lub określającej wysokość zaległości podatkowej, jeżeli z dowodów zgromadzonych w postępowaniu wynika, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane (art. 33 § 2 uop). Prawodawca wyraźnie różnicuje przesłanki, jakimi powinien się kierować organ podatkowy wydając decyzję o zabezpieczeniu. W przypadku gdy dotyczy ona zobowiązania już istniejącego, wystarczy uzasadniona obawa, iż nie zostanie ono wykonane, podczas gdy przed jego ukształtowaniem lub ustaleniem zaległości podatkowej dla wydania decyzji konieczne jest zgromadzenie przez organ dowodów, z których wynika, iż zobowiązanie może nie zostać wykonane. Ocena, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, w konkretnym przypadku należy do organu podatkowego. Uznanie administracyjne nie może jednak i w takiej sytuacji oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. W przypadku, gdy zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji ustalającej zobowiązanie lub określającej wysokość zaległości podatkowej, organ podatkowy - zgodnie z art. 33 § 3 uop - w decyzji o zabezpieczeniu określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego (por wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Gd 1780/99 opubl. (CD) Lex 2001, nr 39784). Rozstrzygnięcie skargi zależy zatem od odpowiedzi na pytanie, czy istniały dowody, z których wynikałoby, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Na tak postawione pytanie należało udzielić - zdaniem Sądu odpowiedzi pozytywnej, jakkolwiek uzasadnienie tej ustawowej przesłanki dopuszczalności zabezpieczenia, jest w kwestionowanych przez skarżącego decyzjach, a zwłaszcza w decyzji organu I instancji bardzo lakoniczne. Niemniej jednak obie decyzje wskazały na istotne czynniki uzasadniające przyjęcie obawy uchylenia się podatniczki od wykonania obowiązku podatkowego. Czynnikami tymi były wysokość przewidywanego zobowiązania podatkowego, którego zabezpieczenie dotyczy oraz to, że sprzedając mieszkanie w listopadzie 2000 r. wyzbyła się części majątku jak również fakt, że podatniczka do czasu uchylenia przez Izbę Skarbową decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] (w związku z wyrokiem NSA z dnia 16.09.2002) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. nie uiściła kwoty zobowiązania podatkowego, wynikającej z decyzji podatkowej, pomimo osiągania przez nią w latach 2000 – 2001 wysokich dochodów. Ostatnia w wymienionych okoliczności świadczyła niewątpliwie o braku woli podatniczki do dobrowolnego uregulowania zobowiązania podatkowego. Zwrócić wreszcie należy uwagę na okoliczność, że im wyższa jest wysokość przewidywanego zobowiązania, tym ta obawa jest bardziej racjonalna i uzasadniona. (por. wyrok NSA z dnia 9.11.1994 r. sygn. akt ISA/Ka 759/94, opubl. POP 1996/5/156). Ponieważ w niniejszej sprawie przybliżona kwota zobowiązania podatkowego jest niewątpliwie wysoka, przeto wydanie decyzji o jego zabezpieczeniu już tylko z tego względu było uzasadnione. Zabezpieczenie przewidywanej zaległości podatkowej wraz z odsetkami dotyczy kwoty [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł. Podkreślić należy, że zabezpieczenie majątkowe ma na celu uzyskanie gwarancji, że podatek zostanie przez stronę zapłacony. W ocenie strony brak było podstaw do dokonania zabezpieczenia. Powyższy zarzut w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie zasługuje również na uwzględnienie. Organy podatkowe badając, czy istniało uzasadnione zagrożenie niewykonania zobowiązania podatkowego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie muszą faktu spełnienia tejże przesłanki dowodzić, a wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb zabezpieczenia zgromadziły dowody z których wynikało, że zobowiązanie może nie zostać wykonane. Organy podatkowe dokonały w tym zakresie niezbędnych ustaleń, a dokonanej ocenie możliwości płatniczych skarżącego w dacie rozpoznania wniosku o zabezpieczenie, nie sposób zarzucić dowolności. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, a w szczególności zarzutu bezprawnego przetrzymywania wyegzekwowanych środków, jak również zarzutu naruszenia art. 159 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskutek nie uchylenia przez Urząd Skarbowy zarządzonego zabezpieczenia w związku z nie zgłoszeniem w terminie 30 dni od dokonania zabezpieczenia wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, należy stwierdzić, że zarzuty te wykraczają poza ramy niniejszej sprawy, obejmującej swym zakresem badanie legalności zaskarżonej decyzji o zabezpieczeniu. Reasumując zatem powyższe wywody uznać należało, że zaskarżona decyzja jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Kierując się powyższymi względami Sąd Administracyjny skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).