I SA/Ka 2700/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Z. K. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] r. (data nadania) organ wniósł o umorzenie postępowania, bądź odrzucenie skargi. Podniósł, że skarga została złożona w wyniku błędnego pouczenia zawartego w przedmiotowym postanowieniu o przysługującym stronie środku zaskarżenia, tj. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podczas gdy na postanowienie to służyło zażalenie do organu drugiej instancji, którym jest Minister Finansów. Omyłka ta została sprostowana postanowieniem Dyrektora Izby z dnia [...] r. nr [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach przed 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniiu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi. Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona do Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności organu egzekucyjnego. Instytucja przywrócenia terminu nie została uregulowana w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.), to też zgodnie z art. 18 tej ustawy w tym względzie mają odpowiednie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.). W niniejszej sprawie organem właściwym w przedmiocie rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, zgodnie z art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, był Dyrektor Izby Skarbowej w K., jako organ nadzoru nad organem prowadzącym egzekucję. Wobec czego, w przypadku uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności organ ten orzeka w przedmiocie jego przywrócenia, bowiem zgodnie z art. 59 § 1 kpa o przywróceniu terminu postanowi organ właściwy w sprawie, której miała dotyczyć dana czynność procesowa. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, w myśl art. 59 § 1 kpa, służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wydane w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej jest minister właściwy do spraw finansów publicznych (art. 23 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia przysługujące skarżącemu w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ponieważ, jak wyżej wskazano, skarżący zaskarżył do Sądu postanowienie organu pierwszej instancji, od którego przysługiwało zażalenie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i 2 tej ustawy. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 112 kpa w związku z art. 126 kpa błędne pouczenie co do prawa wniesienia środka odwoławczego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, co oznacza, że strona może ubiegać się o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne.