I SA/Ka 2822/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, , po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" w B. na decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie weryfikacji należności celnych postanawia: odrzucić skargę. Dnia [...] r. M. K. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "A" w B. wniosła skargę na Urząd Celny w K., który w roku 1991 r. bezpodstawnie obciążył ją, w związku z nie zgłoszonym do odprawy celnej towarem w postaci drutu chromowo-niklowego, podatkiem obrotowym w kwocie [...] zł. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wezwał skarżącą do usunięcia braków złożonej skargi w postaci jednoznacznego wskazania jakie rozstrzygnięcie (decyzję czy postanowienie) oraz jakiego organu celnego z dokładnym podaniem jego numeru i daty wydania skarży. W odpowiedzi na powyższe strona skarżąca w piśmie z dnia 17 grudnia 2003 r. wyjaśniła, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...], której odpis jednocześnie dołączyła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga na wskazaną wyżej decyzję została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach w dniu 8 grudnia 2003 r. pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Należy jednak zauważyć, że powyższa ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Jednocześnie z dniem 1 stycznia 2004 r. zniesione zostały ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, w miejsce których, w myśli art. 85 ustawy, utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego - wojewódzkie sądy administracyjne. Dla obszaru województwa śląskiego powstał zatem, na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który jest sądem administracyjnym właściwym dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy. Z uwagi na powyższe zmiany ustawodawca w art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidział, że w przypadku spraw, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają one rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje (...). Jednocześnie art. 52 § 1 i 2 tej ustawy stanowi, że skargę można wnieść do sądu administracyjnego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia jest w rozpoznawanej sprawie decyzja organu celnego pierwszej instancji, tj. Dyrektora Urzędu Celnego w K., od której przysługiwał stronie zwykły środek zaskarżenia w postaci odwołania do Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie spowodowała, że jej skargę uznać należało w świetle powyższych przepisów za niedopuszczalną. Przysługujący stronie tok instancji - mimo prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania - nie został bowiem przez nią wyczerpany. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy jej skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.