I SA/Ka 2990/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędziowie: NSA Ewa Karpińska, NSA Krzysztof Stanik, Protokolant: Maciej Ćwiertniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2004 r. sprawy ze skargi Spółki Jawnej "A" w T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług - umarza postępowanie, - zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] /[...]/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Ka 2990/03 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...]r. Zakład Produkcyjno – Usługowo – Handlowy "A" M. W., M. G. Spółka Jawna w T. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]r. nr [...], którą odmówiono spółce dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za II kwartał 2003r. w kwocie [...] zł. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu organu podatkowego II instancji naruszenie prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, iż ulga określona w przepisie art. 14 a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przysługuje tylko zakładom pracy chronionej, które rozliczają podatek od towarów i usług w okresach miesięcznych. Wniósł ponadto o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów procesu "zgodnie ze złożonym na rozprawie spisem kosztów". Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 23 listopada 2004r., pełnomocnik organu odwoławczego złożył do akt odpowiedź Dyrektora Izby Skarbowej w K. na skargę z dnia [...]r. oraz decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z tej samej daty, którą organ uwzględnił w całości skargę Spółki Jawnej "A" M. W., M. G. i, uchylając własną decyzję, będącą przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł tym samym o umorzenie postępowania sądowego, do którego to wniosku przychylił się pełnomocnik strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż mimo że skarga wniesiona została pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), to jednak podlegała rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka konsekwencja wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przystępując do wskazania motywów, którymi kierował się Sąd w wydaniu swego rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności wskazać należy na treść przepisu art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Uwzględnienie w całości skargi przez organ powoduje jednocześnie, że odpada przyczyna, dla której zaskarżone zostało do Sądu rozstrzygnięcie organu podatkowego II instancji, co czyni postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi, bezprzedmiotowym. Z wyżej wymienionych względów Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparte zostało na art. 201 § 1 w związku z art. 200 i 205 § 2 cytowanej ustawy.