I SA/Ka 3047/02

Dnia 16 lutego 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, Sędzia NSA Sędzia Krzysztof Stanik (spr.), Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Maciej Ćwiertnia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Spółki z o.o. "A" w likwidacji w Z. na decyzję Izba Skarbowa w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zaniechanie ustalenia i poboru podatku od towarów i usług od sprzedaży samochodów używanych: oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Izba Skarbowa w K. po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "A" w Z. utrzymała w mocy na podstawie ar. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 ustawy z 29/08.1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.) decyzję Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zaniechanie ustalenia i poboru podatku od towarów i usług od sprzedaży samochodów używanych. W uzasadnieniu tej decyzji w pierwszej kolejności przybliżono rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji jak też argumentację wniesionego w sprawie odwołania, która w szczególności odwoływała się do zarzutów naruszenia przepisów art. 120 - 122 ,151, 152, 169, 187, 188, 199, 210, 243, 245 Ordynacja podatkowej. W tych ramach wskazano w nim miedzy innymi na sprzeczność polegającą na tym, że postanowieniem z dnia [...] r. uznano istnienie przesłanek wznowieniowych po czym w skarżonej decyzji ich postępowanie zakwestionowano. Odnosząc się zatem do okoliczności spawy nawiązano na wstępie do okoliczności faktycznych sprawy. W tych ramach nadmieniono, że strona pismem z dnia [...].1998 r. wystąpiła o zaniechanie ustalania i poboru podatku od towarów i usług od sprzedaży samochodów używanych zakupionych od osób fizycznych lub od podmiotów gospodarczych oraz samochodów poreklamacyjnych do wysokości 22 % różnicy między ceną sprzedaży a zakupu. Wniosek ten jak zauważono, został wycofany przez H. G. a następnie złożony ponownie przez Spółkę. Decyzją z dnia [...] r. przedmiotowy wniosek pozostawiony został bez rozpozna wobec nie uzupełnienia braków formalnych w terminie ( brak opłaty skarbowej). Równocześnie nadmieniono , że decyzją z dnia [...] r. orzeczono o częściowym zaniechaniu poboru podatku od towarów i usług od sprzedaży samochodów używanych zakupionych od osób fizycznych lub od podmiotów gospodarczych oraz samochodów poreklamacyjnych do wysokości 22 % różnicy między ceną sprzedaży a zakupu w okresie od [...].1999 r. do [...].1999 r. W tym stanie rzeczy strona pismem z dnia [...].2001 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] który oparła o podstawę określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nawiązując dalej do powyższych faktów szczegółowo omówiono zasady wzruszania decyzji ostatecznych w tym zwłaszcza przybliżono tryb wznowienia postępowania podatkowego. Kontynuująca te rozważania przybliżono wskazaną przez stronę postawę wznowienia ( art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) koncentrując się zarazem w tym zakresie na przesłankach, które muszą wystąpić, ażeby podstawa ta faktycznie zaistniała. Na kanwie powyższych uwag zauważono następnie, że strona uznała za nowy dowód fakt zatajenia przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego, który podpisywał przedmiotową decyzję takich faktów jak: - nieskutecznie doręczenie stronie wezwania stanowiącego podstawowy dowód w sprawie, - istnienie w momencie podejmowania decyzji dwóch wniosków w tym samym zakresie ( z dnia [...] 1998 oraz z dnia [...] 1999 r.). Powyższy argument nie stanowi jednak w ocenie organu odwoławczego podstawy do przyjęcia, iż faktycznie w sprawie zaistniała roztrząsana tu podstawa wznowieniowa. Na poparcie tej tezy przybliżono w pierwszej kolejności regulacje dotyczące kwestii dokonywania doręczeń osobom prawnym, które uzupełniono o poglądy judykatury. W kontekście tego zauważono przy tym, że prawidłowości doręczenia wezwania nie może być kwestionowana, a w konsekwencji kwestia ta nie stanowi nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej. Przede wszystkim zaś nie można zasadnie twierdzić iż nie była ona znana organowi w dacie podejmowania rozstrzygnięcia, którego dotyczy przedmiotowy wniosek. Odnośnie drugiego z wyżej wymienionych faktów stwierdzono, że nie daje on podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej albowiem każdy z tych wniosków rozpatrzony został w odrębnym postanowieniu. Poza tym nadmieniono , że dokonana kontrola przedmiotowej sprawy nie ujawniła ażeby organ I instancji naruszył ogólne zasady postępowania podatkowego. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia spełnia zaś wymogi art. 120 Ordynacji podatkowej. Końcowo zwrócono uwagę na cel jaki ma spełnić postępowanie wznowieniowe. Wyjaśniono też jakie przepisy materialnoprawne znajdą zastosowanie w przypadku wznowienie postępowania. Nawiązując do tego zauważono równocześnie, że przepisy art. 22 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Uległy zmianie począwszy od dnia 01.01.2001 r. a to wobec nowelizacji ich treści dokonanej ustawą z 08.12.2000 r. ( Dz. U. Nr 122 poz. 1315). Nowela ta pozbawiła zaś organy podatkowe prawa orzekaniu o zaniechaniu poboru całości bądź części podatek, zastrzegając tę kompetencję na rzecz Ministra Finansów. Stąd też w chwili obecnej brak jest podstaw prawnych, które umożliwiałyby uwzględnienie wniosku strony. Organy podatkowe uprawnione stały się zaś wyłącznie do orzekania w sprawie umorzenia powstałej już zaległości podatkowej. Zwrócono także uwagę na tę okoliczność , iż oryginał wniosku strony nie nosi żadnych znamion wskazujących na to by kiedykolwiek naklejony był na niego znaczek opłaty skarbowej. Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez spółkę z o.o. " A" w likwidacji w Z., która wniosła o stwierdzenie jej nieważności jak też o stwierdzenie nieważności poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto wniosła w przypadku uwzględnienia skargi, o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nf [...] oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Na poparcie tego żądania podniesiono w uzasadnieniu, że zaskarżoną decyzją rażąco narusza prawo bowiem podjęto ją aby ominąć przepisy dotyczące odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkody wyrządzone przez jego funkcjonariuszy. Niezależnie od tego wytknięto zaskarżonej decyzji, iż organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego jak również nie poczynił własnych ustaleń. W ten sposób nie doszło do wznowienia postępowania mimo, iż w uzasadnieniu decyzji umorzeniowej ( str 3- 5 ) Izba przyznała , że organ I instancji z naruszeniem art. 169 § 2 i 4 Ordynacji podatkowej nie przystąpił do rozpatrzenia podania mimo braku opłaty. Przyznano także, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych było wadliwe. Powyższe okoliczności wskaują na to, że nie można wykluczyć, iż zastniały przesłanki wznowieniowe określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Podkreślono przy tym, że skarżąca jest przekonana co do tego, że w sprawie doszło do fałszerstwa dowodów, które doprowadziło do powstania zaległości podatkowej, Jest zatem ona wynikiem rażącego naruszenia prawa przez organ I instancji. W tej sytuacji zachodzi potrzeba eliminacji z obrotu prawnego decyzji opartej o przepis art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej albowiem w przypadku prawidłowego rozpatrzenia wniosku Spółki z [...]/1998 r. sytuacja taka by nie zaistniała. Zastosowanie w tej sytuacji art. 67 nie nastąpiło z powodów ustawowych. Także pozostawienie w oborocie prawnym decyzji wymiarowej jest konsekwencją uwarunkowań prawnych co jednoznacznie wynika z treści uzasadnienia wyroku NSA podjętego w tej sprawie. Końcowo nad mieniono , że uwzględnienie skargi spowoduje umorzenie postępowania z przyczyn wskazanych już przez Izbę Skarbową, a to z kolei pociągnie za sobą umorzenia postępowania karnego wobec jego bezprzedmiotowości. Równocześnie zwrócono także uwagę na skutki działań organów podatkowych , które doprowadziły do likwidacji dobrze prosperującej firmy. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Zaakcentowano przy tym, że w skardze powołano się na podstawy wznowieniowe, które wcześniej podnoszone nie były. Na rozprawie w dniu 29.01.2004 r. strony podtrzymały zgłoszone wcześniej żądania i argumenty naprowadzone na ich poparcie. W tym stanie rzeczy Sąd po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje: Skarga uzasadniona nie jest albowiem wbrew zawartym w niej zarzutom zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przystępując w związku z tym do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że mimo, iż skarga wniesiona została w niniejszej sprawie pod rządami ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.) to jednak rozpoznać należało ją w oparciu o przepisy ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270) Konsekwencja taka wynika bowiem z przepisu art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.) który stanowi, że "sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przechodząc zatem do rozważań nad meritum sporu w punkcie wyjścia zauważyć trzeba , że postępowanie w niniejsze stawie toczyło się w trybie wznowieniowym, uregulowanym w przepisach radz. 17 Działu VI ustawy z 29.08.1997 r, Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137 poz. 926 z późn. zm.). Uwaga ta ma przy tym istotne albowiem nie ulega wątpliwości, że postępowanie takie różni się zasadniczo od postępowania rozpatrywanego w trybie zwykłym. Mianowicie w trybie tym można wyróżnić dwa zasadnicze etapy. Pierwszy polega na ocenie żądania strony pod względem formalnym i kończy się wydaniem orzeczenia na podstawie przepisu art. 243 Ordynacji podatkowej. Nadmienić przy tym trzeba, iż na tym etapie postępowania wznowieniowego można je zakończyć ( poprzez odmowę wznowienia postępowania) tylko wtedy, gdy podanie nie spełnia formalnych warunków dopuszczalności wszczęcia omawianego tu postępowania nadzwyczajnego. W przeciwnym razie organ podatkowy postanowieniem wznawia postępowanie w sprawie uruchamiając w ten sposób właściwy etap postępowania wznowieniowego , który określany bywa w doktrynie mianem postępowania wznowieniowego ( vide: H. Dzwonkowski [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla - " Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz " Dom Wydawniczy ABC 2000 r. str. 594) Tym samym więc wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje podstawę do rozpoznania dwóch połączonych ze sobą spraw, a mianowicie jedynie jedynej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W toku rozpoznawania sprawy we wznowienionwym postępowaniu nadal jednak istnieje - o czym nie wolno zapominać - ostateczną decyzja wydana w postępowaniu ,co do którego istnieje uzasadniony zarzut, że było ono dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 240 § 1 powołanej wyżej ustawy. W konsekwencji tego na tym etapie postępowania wznowieniowego organy podatkowe w pierwszej kolejności winny dokonać merytorycznej oceny podstaw wznowieniowych. W ramach tej oceny przede wszystkim zaś zobligowane są wyjaśnić kwestie czy podstawy te rzeczywiście wystąpiły oraz jakie z tego wynikają skutki dla podjętego już w sprawie rozstrzygnięcia ( (por. wyroki NSA 13.11.1987 r. sygn. I SA 1326/86, publ. ONSA Z 1987 r. nr 2 POZ 80; Z 21.11.1992 r. sygn. V SA 536/92 publ. ONSA z 1993 nr 4 poz. 104 z 16.06.1983 r. sygn. SA/Ka 245/83 i inne). Oceny te muszą zatem poprzedzać dokonanie powtórnego rozstrzygnięcie o istocie sprawy. Rozstrzygnięcie takie będzie bowiem dopuszczalne tylko wtedy, gdy występowanie podstaw wznowieniowych zostanie potwierdzone. Mając powyższe na względzie przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż strona skarżąca powołała się w swym żądaniu wszczynającym postępowanie w niniejszej sprawie na podstawę wznowieniową określoną w pkt 5 przepisu art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten umożliwia zaś wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przypadku gdy, wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji lecz nie znane organowi który wydał decyzję. Analiza przytoczonej wyżej regulacji pozwala przy tym na sformułowanie wniosku , że postępowanie wznawia się na określonej w niej podstawie wtedy tylko, gdy kumulatywnie spełnione zostaną cztery przesłanki - tj. gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody , - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania - nie były znane w dniu wydania decyzji, - mają one charakter istotny dla sprawy, czyli taki, że mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie odmienne od dotychczasowego ( vide: H.Dzwonkowski w: " Ustawa..." op. cit. str. 589 i nast.). Odnosząc przedstawione wyżej uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy zauważyć trzeba, że zdaniem skarżącej w sprawie pojawił się nowy dowód , dający podstawę do wznowienia postępowania. Dowodem tym zaś " fakt zatajenia przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego , który podpisywał przedmiotową decyzję takich faktów jak: - nieskuteczne doręczenie stronie wezwania stanowiącego podstawowy dowód w sprawie, - istnienie w momencie podejmowania decyzji dwóch wniosków w tym samym okresie ( z dnia [...].1998 r. oraz z dnia [...].1999 r.)". Organy podatkowe dokonując stosownej oceny uznały jednak, iż ów wskazany przez stronę dowód nie ma waloru, o którym stanowi analizowany tu przepis. Konstatacja taka jest przy tym prawidłowa. Zauważyć bowiem trzeba , że zarówno w doktrynie jak i w judykaturze zgodnie przyjmuje się, iż pod pojęciem " nowych okolicznościach faktycznych" ( także "nowych dowodów" o których stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej rozumieć należy dowody ( okoliczności ) nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Dowody ( okoliczności ) te winny przy tym dotyczyć przedmiotu sprawy oraz posiadać znaczenie prawne (por: B.Adamiak [w:] B. Adamiak, J Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - "Ordynacja podatkowa . Komentarz" - UNIMEX Wrocław 2003 r. str. 773; wyrok NSA z 20.01.1998 r. sygn. I SA/Lu 26/97 - System Informacji Prawniczej Wyd. LEX w Sopocie - Lex nr 34651, który mimo, iż wydany został na gruncie Kpa to jednak w dalszym ciągu zachowuje swą aktualność). Równocześnie wskazuje się, iż okoliczności faktyczne jak też dowody na ich poparcie, o których stanowi powołany wyżej przepis , to dowody ( okoliczności ) dotyczące stanu faktycznego sprawy. Są to zatem zdarzenia niezależne od treści przepisów prawa , a tym bardziej do jego wykładni ( (por. wyrok NSA w ): wyrok NSA Z 13.07.1994 r. sygn. III SA 1800/93 - ONSA 1995 R. NR 3 POZ 114). Stosownie bowiem do treści art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej ustalenie faktów musi poprzedzać zastosowanie prawa. Tym samym więc do okoliczności takich nie należy dokonana przez organ ocena materiału dowodowego spawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja (por.: cyt. wyżej wyrok NSA z 10.10.1998 r. syng. I SA/Lu 26/97). Przegląd powyższych stanowisk uzasadnia zatem pogląd, iż wskazana przez stronę skarżącą w niniejszym przypadku podstawa wznowieniowa w żadnym razie nie daje możliwości dokonania powtórnej oceny materiałów już zabranych. Znajduje ona bowiem zastosowanie wtedy tylko, gdy ujawnione zostaną takie okoliczności faktyczne bądź dowody na ich poparcie, które rzutować będą na poczynione w sprawie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Innymi słowy w świetle tych nowych okoliczności faktycznych lub dowodów dotychczas ustalony stan faktyczny musi jawić się jako niekompletny , czy też raczej ustalony w sposób wadliwy. Sytuacja taka jednak nie zachodzi w takim przypadku jak niniejszy - tj. gdy materiał dowodowy był w sprawie zebrany, a okoliczności przywołane we wniosku skarżącej znane, zaś organ jedynie nie uczynił z nich należytego użytku w pierwotnym postępowaniu. Taki zaś stan rzeczy zachodzi niewątpliwie w rozpatrywanej sprawie na co trafnie zwraca uwagę organ odwoławczy. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że przed podjęciem pierwotnej decyzji organowi podejmującemu to rozstrzygnięcie znane były okoliczności, na które wskazuje skarżąca. W konsekwencji tego brak jest podstaw do przyjęcia, że wspomniana wyżej okoliczność, na którą powołuje się strona skarżąca, nie była znana temuż organowi ( art. 240 §1 pkt 5 Ordynacja podatkowej) skoro wynikała ona z materiałów będących w jego dyspozycji. Fakt, iż osoba działająca imieniem tegoż organu nie dostrzegała tej okoliczności - i to bez względu na przyczynę, która taki stan rzeczy spowodowała - nie może uzasadnić wznowienia postępowania. Odmienna wykładnia nie da się bowiem pogodzić z zasadą trwałości decyzji administracyjnych ( art. 128 Ordynacji podatkowej ) w której świetle wznowienie postępowania ma charakter instytucji wyjątkowej. Wyjątku zaś nie można interpretować rozszerzająco. Stanowisko co do zasady zbieżne z powyższym zaprezentowane zostało zresztą juz wyroku NSA z dnia 10.02.1999 r. sygn. III SA 5019/98 ( publ. ONSA 2000 r. nr 2 poz 62) Co prawda wyrok ten wydany został na gruncie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa niemniej konstrukcyjna tożsamość podstaw wznowieniowych określonych w tym przepisie oraz w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej usprawiedliwiła dopuszczalność odwołania się do wywodów zwartych w tym rozstrzygnięciu. W konkluzji powyższych rozważań stwierdzić zatem trzeba, iż wskazana przez stronę okoliczność mająca uzasadniać zastosowanie w sprawie przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej podstawy do tego nie daje. Przywołane przez skarżącą dowody jak też okoliczności, które miałby one dowodzić w żadnym bowiem razie nie mogą być traktowane za nowe dla przedmiotowej sprawy. Były bowiem organowi znane, co - jak wyżej już zaznaczono - sporne nie jest. Tym samym więc w trybie wznowieniowym strona skarżąca chciała osiągnąć skutki w postaci zmiany oceny konsekwencji prawnych stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego, które osiągnąć mogła bądź w trybie odwoławczym - którego zaniedbała bądź w innych trybach nadzwyczajnych, Tym samym więc wybrana droga korekty pierwotnie wydanej w sprawie decyzji jest chybiona Z przyczyn wskazach powiem wcześniej eksponowana przez stronę skarżącą okoliczność jak i naprowadzona na jej poparcie argumentacja ( w tym odwołanie się do przepisów Konstytucji R.P) w rządnym razie nie uzasadnia przyjęcia, iż w sprawie fatycznie zaistniała podstawa wznowieniowa określona w powolnym wyżej przepisie prawa. W ocenie składu orzekającego skarżąca zdaje sobie zresztą sprawę z tego , że organy podatkowe prawidłowo oceniły , iż przywalana przez nią podstawa wznowieniowa nie daję podstawa do uwzględnienia jej żądania. Świadczy bowiem o tym fakt, iż w skardze z wnioskami tymi nie polemizuje wskazując na swe oczekiwania, które popiera nowymi, wcześniej nie zgłaszanymi, podstawami wzowieniowymi ( określonymi w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Oczekiwania same w sobie nie dają jednak podstaw do uwzględnienia skargi. Co zaś się tyczy nowych podstaw to argumentacja w tym zakresie wykracza poza przedmiot sprawy zakreślony jak wyżej zaznaczono, treścią wniosku inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie. Stąd też także i te względy nie dają podstaw do uwzględnienia zawartego w niej żądania. Końcowo zwrócić należy uwagę jeszcze i na tę okoliczność, że na wynik sprawy nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż celem wszczętego przez skarżącą postępowania jest doprowadzenie do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia pierwotnego postępowania. Cel ten w niniejszym przypadku nie jest jednak do osiągnięcia albowiem - jak trafnie skonstatował to organ odwoławczy - wobec zmiany treści art. 22 Ordynacji podatkowej wynikającej z noweli dokonanej ustawą z dnia 08.12.2000 r. ( Dz. U. Nr 122 poz. 1315) organy podatkowe utraciły prawo orzekania o zaniechaniu poboru całości bądź części podatku , którą to kompetencję zastrzeżono na rzecz Ministra Finansów . Tym samym więc wobec takiej zmiany rzeczowego przepisu i tak nie można byłoby merytorycznie załatwić podania skarżącej z dnia [...].1998 r. Swoją zaś drogą okoliczność tę rozważyć należało w kategorii przedmiotowej przyczyny stanowiącej przeszkodę dla wznowienia postępowania ( por:. B. Adamiak [...] op. cit. str. 782). Brak rozważań w tym zakresie poczytywać zatem można za uchybienie, które jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze bowiem wskazana wyżej okoliczność dostrzeżona została przez organ odwoławczy - na co wskazuje treść uzasadnienia zaskarżone decyzji. Po wtóre zaś z punktu widzenia interesów strony niewątpliwie korzystniejsze jest merytoryczne odniesienie się do złożonego przez nią wniosku nawet, gdy rozstrzygnięcie jest dla niej niekorzystne - jak uczyniono to w tej sprawie, aniżeli zakończenie sprawy z przyczyn o charakterze formalnym. Stąd też mankament ów także nie daje podstaw do uwzględnienia skargi zwłaszcza, że sposób rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku skarżącej, bez względu na wykorzystanie do tego przyczyny, wywołałyby z punktu widzenia jej interesów identyczny skutek - czego nie sposób pominąć przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Konkludując zatem powyższe wywody zauważyć trzeba, że w ocenie Sądu upoważnionego, po myśli art. 3 w zw. art. 145 - 150 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami do badania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wniosek organów podatkowych , w tym zwłaszcza organu odwoławczego, wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału jest zasadny zwłaszcza wobec faktu, ze reguły postępowania dowodowego naruszone nie zostały - na co wyżej zwrócono już uwagę. Oceniając zaś zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznać trzeba jego zgodność z dyspozycją art. 210 Ordynacji podatkowej. W sumie zatem Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, nie mógł postawić organom orzekającym w sprawie zarzutu naruszenia prawa i to takiego, który mógłby mieć wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Tylko zaś taki zarzut , należycie uzasadniony mógłby stanowić podstawą uwzględnienia skargi, na co wcześniej już zwrócono uwagę. Mając zatem powyższe względy na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 cyt. wyżej ustawy przepisy wprowadzające ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę na opisaną na wstępie decyzję - jako nieuzasadnioną - oddalił.