I SAB/Gl 1/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i A. F. na bezczynność Prezydenta Miasta D. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia odrzucić skargę; W dniu 22 listopada 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga M. i A. F. na bezczynność Prezydenta Miasta D. polegającej na "niepodjęciu i niewydaniu decyzji lub postanowienia." Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z dnia 16 marca 2009 r. zobowiązano skarżących do usunięcia braku formalnego skargi poprzez dokładne sprecyzowanie, na czym polega bezczynność prezydenta Miasta D., w szczególności – wydania jakiej decyzji skarżący się domagali. Jednocześnie wezwano skarżących do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożyli – w trybie art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej w skrócie: Ordynacja podatkowa – ponaglenie do organu administracji publicznej (podatkowego) wyższego stopnia (w przypadku złożenia takiego ponaglenia należy nadesłać jego odpis). W wezwaniach z dnia 24 marca 2009 r., sporządzonych na podstawie przytoczonego wyżej zarządzenia, pouczono skarżących, że nieusunięcie braku skargi w terminie 7 dni spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a. Z kolei w przypadku braku wykazania wniesienia ponaglenia do właściwego organu podatkowego skarga będzie odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Odpowiadając na przywołane wyżej wezwania skarżący nadesłali pismo procesowe z dnia 31 marca 2009 r. W tych ramach oświadczyli – odnosząc się do pierwszego członu wezwania Sądu – iż bezczynność Prezydenta miała polegać w tym przypadku na niewydaniu decyzji bądź postanowienia w przedmiocie zwrotu bądź odmowy zwrotu niesłusznie – zdaniem skarżących - wpłaconego podatku. W dalszej kolejności oświadczyli, że przed wniesieniem skargi nie wystąpili z ponagleniem do organu wyższego stopnia. Podnieśli nadto, że w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy nakaz płatniczy łącznego zobowiązania pieniężnego z dnia 5 lutego 2008 r. nr [...], wydany przez Prezydenta Miasta D., zawarto sformułowanie, iż decyzja ta jest ostateczna i dalej, że służy od niej prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący oświadczyli dalej, że zgodnie z tym ostatnim pouczeniem wnieśli skargę do Sądu. Należy w tym miejscu podnieść, że w repertorium tut. Sądu nie zarejestrowano skargi M. i A. F. na wskazaną wyżej decyzję SKO w K.. Z treści odpowiedzi na skargę (patrz pismo Prezydenta Miasta D. z dnia 9 stycznia 2009 r.) również nie wynika aby decyzja organu odwoławczego była przez skarżących kwestionowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Przedmiotem skargi na bezczynność organu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., jest zaniechanie wydania decyzji lub postanowienia co do którego po stronie organu administracji istniał prawny obowiązek ich wydania. Kontrolą sądową jest w takim wypadku objęty brak określonego aktu lub czynności w sytuacji, gdy, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Warunkiem wszczęcia sądowoadministracyjnej kontroli bezczynności organu jest również wyczerpanie toku instancyjnego w ramach administracji, przewidzianego dla przypadków niezałatwienia sprawy w terminie, określonego w art. 141 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przywołanym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia, którym w odniesieniu do Prezydenta Miasta D. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Konkludując skarga na bezczynność organu w myśl art. 141 Ordynacji podatkowej musi być poprzedzona ponagleniem do organu wyższego stopnia. W przeciwnym razie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Co więcej przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, że samo wniesienie do właściwego organu podatkowego ponaglenia w trybie art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność, wniesienie skargi na bezczynność organu w postępowaniu podatkowym uzależnione jest bowiem od rozpatrzenia wspomnianego ponaglenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 588/05, LexPolonica nr 1474122). Skarżący z przysługującej im możliwości nie skorzystali, co czyni ich skargę niedopuszczalną. Jedynie na marginesie, wziąwszy pod uwagę mało precyzyjne oświadczenie skarżących zawarte w piśmie z dnia 31 marca 2009 r., że jakoby niniejszą skargą chcieliby objąć decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], należy podkreślić, że co do zasady skargę na m.in. decyzję organu odwoławczego wnosi się do sądu administracyjnego w terminie 30 dni, licząc od dnia jej doręczenia (patrz art. 53 § 1 P.p.s.a.). Zachowania takiego terminu skarżący w tej sprawie nawet nie starali się uprawdopodobnić. W tych okolicznościach, stosownie do przepisów art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 52 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji