I SAB/Gl 14/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Targoński, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. O. na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. w przedmiocie : bezczynności Regionalnej Izby Obrachunkowej w zakresie kontroli p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu 26 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo B. O. zatytułowane jako "skarga na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K.". W jego uzasadnieniu skarżący podniósł, że "władza samorządowa gminy K. przy wykonaniu drogi w ul. [...] nie przestrzegała prawa budowlanego i za to nie ponosi żadnej kary". Regionalna Izba Obrachunkowa podczas kontroli nie wyjaśniła wielu nieprawidłowości (m.in. takich jak nieprzekazanie przez Społeczny Komitet Budowy Drogi dokumentów finansowych Gminie K., niesporządzenie protokołu przekazania inwestycji, nieuregulowanie kwestii własności drogi). Do skargi załączono, jako "dowód przestępstwa" odpis pisma Regionalnej Izby Obrachunkowej, w którym przedstawiono ustalenia poczynione m.in. w kwestii budowy drogi biegnącej w obrębie ul. [...]. Wobec zawartych w skardze zarzutów skarżący domagał się, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił sprawę i ukarał winnych opisanego stanu rzeczy. Pismem z dnia [...] 2004 r. Regionalna Izba Obrachunkowa w K., ustosunkowując się do pisma B. O., wniosła o odrzucenie skargi, wskazując na jej bezpodstawność oraz brak interesu prawnego skarżącego. Podniesiono, iż droga z mocy prawa przeszła na własność Gminy K., a Społeczny Komitet Budowy Drogi nie miał obowiązku przekazywać dokumentów Gminie, gdyż środki z których realizowano inwestycję nie pochodziły od Gminy. Wypunktowano również, iż Regionalna Izba Obrachunkowa jest uprawniona do kontroli legalności wydatkowania finansów jednostek samorządu terytorialnego, jednakże kompetencja ta nie obejmuje weryfikacji zasadności podjęcia poszczególnych inwestycji i całokształtu ich realizacji. Wskazano również, iż postępowanie kontrolne Regionalna Izba Kontroli podejmuje z urzędu, a nie na wniosek. Ujawnienie podczas kontroli nieprawidłowości, których weryfikacja należy do kompetencji organów ścigania skutkuje zawiadomieniem właściwych podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznacza zapis art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zatem istotę skargi na bezczynność może stanowić jedynie zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie rzeczowym należącym do kompetencji organu, którego dotyczy skarga. Podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu należy zatem rozpatrywać w świetle zapisów rozdziału 2 ustawy z dnia 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. Nr 55 z 2001 r., poz. 577 z późn. zm.). Powołane przepisy stanowią, iż RIO kontrolują gospodarkę finansową jednostek samorządu terytorialnego, w tym realizację zobowiązań podatkowych oraz zamówienia publiczne na podstawie kryterium zgodności z prawem i zgodności dokumentów ze stanem faktycznym. Kontrola gospodarki finansowej i rzetelności prowadzenia dokumentacji Społecznego Komitetu Budowy Drogi nie mieści się w zakresie kompetencji Regionalnej Izby Obrachunkowej. Bezspornym jest również, iż Regionalna Izba Obrachunkowa nie jest organem uprawnionym do weryfikacji zarzutów związanych z podejrzeniem popełnienia przestępstwa. Tym samym stwierdzić należy, iż żądanie podjęcia przez RIO działań w zakresie, który nie należy do właściwości rzeczowej tego organu jest całkowicie bezpodstawne, a skargę opartą na takim zarzucie uznać należy za niedopuszczalną. Reasumując wskazać należy, iż rozpoznając przedmiotową skargę nie dopatrzono się przejawów bezczynności organu, a zatem skargę, jako niedopuszczalną, odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.