I SAB/Gl 18/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie bezczynności w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. W skardze z dnia [...] r., sprecyzowanej następnie pismem procesowym datowanym [...] r. M. P. zarzuciła Prezydentowi Miasta C., że pomimo zobowiązania go przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (decyzja z dnia [...] r.) do wydania prawidłowej decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości do dnia wniesienia skargi decyzji takiej nie wydał. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż w istocie uchyloną decyzją z dnia [...] roku dokonano wymiaru podatku od nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] (działka [...]). Jednakże wskutek odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylił tę decyzję i przekazał o sprawę do ponownego rozpoznania, w związku z istniejącymi rozbieżnościami wynikającymi z ewidencji gruntów a danymi zawartymi w zeznaniu M. P.. Organ wskazał także, że pismem z dnia [...] 1993r. poinformował skarżącą o zawieszeniu postępowania dotyczącego wymiaru podatku do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Urząd Rejonowy. Zdaniem organu przyczyna do wydania decyzji podatkowej zaistniała dopiero [...] 2004r., bowiem wówczas dopiero skarżąca złożyła informację podatkową, z której wynika, że [...] 2001 roku została wpisana do księgi wieczystej nr KW [...] z dnia [...].2001r. jako współwłaścicielka działki [...]. Zatem z tą datą organ uzyskał wiedzę o uporządkowaniu kwestii dotyczących własności przedmiotowej nieruchomości, warunkujących wydanie decyzji wymiarowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 ustawy. Dotyczy to więc takich spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo które odnoszą się do innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu mamy więc do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dopuszczalność złożenia skargi na bezczynność została uzależniona od spełnienia podstawowej przesłanki wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52§2). Do katalogu tych środków należy zaliczyć również przewidziane w art. 37 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminach ustawowych, które należy wnieść do organu wyższego stopnia . Analiza akt sprawy nakazuje stwierdzić, że skarżący takiego zażalenia nie złożyli. Brak również jakiejkolwiek korespondencji pomiędzy stroną skarżącą a organem, będącej wyrazem jej dezaprobaty dla bezczynności organu. Zatem – pomimo istniejących uchybień w prowadzonym postępowaniu – nie została spełniona przesłanka warunkująca dopuszczalność skargi na bezczynność organu – złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie przewidzianym w art. 37 kpa. Niewyczerpanie środków zaskarżenia skutkować musi zatem odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego z mocy powołanych przepisów orzeczono jak na wstępie.