I SAB/Gl 18/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.S. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie zastawu skarbowego postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2019 r. H.S. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w sprawie dotyczącej zastawu skarbowego ustanowionego celem zabezpieczenia wykonania jego zobowiązań podatkowych. W uzasadnieniu wskazał, że organ jak dotąd nie rozpatrzył złożonego przezeń wniosku o zwolnienie z zabezpieczenia części mienia, mimo że żądanie to zostało sformułowane już w piśmie z dnia 27 maja 2014 r. i powtórzone następnie w pismach z dnia 25 czerwca 2019 r. i z dnia 22 lipca 2019 r. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że jej wniesienie nie zostało poprzedzone złożeniem wymaganego ponaglenia. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 24 września 2019 r. skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), następnie oznaczanej w skrócie: o.p., a to w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a. W odpowiedzi z dnia 14 października 2019 r. skarżący oznajmił, że ponaglenia należy doszukiwać się w jego piśmie z dnia 22 lipca 2019 r., w którym – po powtórzeniu żądania zwolnienia mienia z zabezpieczenia – zastrzegł, że "w przeciwnym przypadku lub przy braku reakcji urzędu" złoży "w ustawowym terminie zarzut na bezczynność organu". Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że odpis tego pisma został doręczony do wiadomości Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Dostrzec bowiem należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, a o powinności tej, na gruncie postępowania podatkowego, stanowi również art. 141 § 1 o.p., który wskazuje zarazem organ, do którego ponaglenie takie powinno zostać skierowane (w analizowanym przypadku jest to organ wyższego stopnia). Jak wynika z powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest czynnością niezbędną do skutecznego złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. W braku dokonania tej czynności skarga jest natomiast niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten należało zastosować w rozpatrywanym przypadku. Z przedłożonych przez organ akt administracyjnych sprawy nie wynika bowiem, by skarga została poprzedzona wniesieniem wspomnianego ponaglenia. Zaistnienia tej okoliczności, pomimo wezwania, nie wykazał także sam skarżący. Co prawda stwierdził on, że tego środka zaskarżenia należy doszukiwać się w jego piśmie z dnia 22 lipca 2019 r., niemniej jednak pogląd ten należało uznać za nieuprawniony: wszak pismo to zostało skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. zamiast do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, a analiza jego treści koniecznym czyni stwierdzenie, że nie stanowi ono samego ponaglenia, lecz co najwyżej – zapowiedź jego złożenia w określonym przypadku. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne.