I SAB/Gl 26/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi Gminy C. na bezczynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach w przedmiocie zwrotu Gminie C. utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę. Wójt Gminy C. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Katowicach (dalej: Fundusz), zarzucając naruszenie: art. 6, art. 12 i art. 35 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: K.p.a.) poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy administracyjnej. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Funduszu do wydania w określonym terminie stosownego aktu, albo do dokonania czynności w myśl art. 149 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) w sprawie nr [...] z wniosku Gminy C. (dalej: Gmina) o zwrot utraconych dochodów za 2012 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, dotyczący zbiornika o powierzchni [...] ha, gdzie podatnikiem jest A S.A. (dalej: A S.A.); 2. wymierzenie Funduszowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub też przyznanie od Funduszu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.; 3. stwierdzenie, że bezczynność Funduszu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że pismem z dnia 12 marca 2013 r. nr [...] przesłał do Funduszu wniosek z dnia 4 marca 2013 r. o zwrot utraconych dochodów za 2012 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, dotyczący zbiornika o powierzchni [...] ha, gdzie podatnikiem jest A S.A. Fundusz decyzją z dnia [...] r. nr [...] nie uwzględnił wniosku skarżącej. Pismem z dnia 19 czerwca 2013 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Funduszu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Śląski (dalej: Wojewoda) uchylił zaskarżoną decyzję Funduszu i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] r. Fundusz na wniosek Gminy zawiesił postępowanie administracyjne, które zostało następnie podjęte postanowieniem z dnia [...]r. Skarżący podkreślił, że pomimo upływu szesnastu miesięcy od wydania przez Fundusz postanowienia z dnia [...]r. nie wydał on żadnego rozstrzygnięcia w tej sprawie, wskutek czego rażąco przekroczył terminy załatwiania sprawy zakreślone przez przepis art. 35 K.p.a. Nie powiadomiono również strony postępowania o przyczynach tak istotnej zwłoki w załatwieniu sprawy. Dlatego też, skarżący na podstawie art. 37 K.p.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.) pismem z dnia 11 marca 2019 r. złożył do Wojewody zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, w którym wniósł o: 1. wyznaczenie Funduszowi terminu załatwienia sprawy nr [...] z wniosku Gminy o zwrot utraconych dochodów z tytułu zwolnienia od podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne za rok 2012; 2. zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia tej sprawy w terminie prawem wymaganym. Wojewoda pozostawił zażalenie skarżącego bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Również Fundusz nie wydał stosownego postanowienia, czym naruszył przepis art. 35 K.p.a., który określa maksymalne terminy załatwienia sprawy, a także zasadę praworządności wyrażoną w art. 6 K.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania administracyjnego wynikającą z art. 12 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Fundusz wniósł o jej oddalenie. Fundusz wyjaśnił, że pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. nr [...] poinformował skarżącego o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1438/17, którym uchylono decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...]. Skarżący został również poinformowany, że w obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja Funduszu z dnia [...] r. nr [...] i po dokonaniu zwrotu akt przez Sąd do organu odwoławczego, ten ostatni podejmie czynności celem dalszego prowadzenia sprawy. Do pisma dołączono decyzję z dnia [...] r. oraz Uchwałę Zarządu Funduszu nr [...] z dnia [...] r. Skarżący wniósł odwołanie od Uchwały Zarządu Funduszu nr [...] z dnia [...] r., które wraz z aktami sprawy zostało przekazane do Wojewody. Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Funduszu z dnia [...] r. nr [...] o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o zwrot utraconych dochodów za 2012 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne. Zdaniem Funduszu we wskazanych powyżej okolicznościach zarzut bezczynności jest niezasadny. Fundusz na każdym etapie informował skarżącego o wszelkich podejmowanych czynnościach. Długi okres prowadzonego postępowania w dużej mierze spowodowany był działaniami skarżącego, który korzystając z przysługujących mu środków prawnych zaskarżał wszelkie rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Jeżeli zatem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas występuje bezczynność organu. Inaczej mówiąc, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Po 41/18 – wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Celem skargi na bezczynność jest więc doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność, lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej, czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Fundusz nie dopuścił się tak rozumianej bezczynności. Trzeba bowiem zwrócić uwagę na chronologię zdarzeń i podejmowanych w związku z tym czynności. Fundusz wydał decyzję w dniu [...] r., a Wojewoda dopiero decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję Funduszu i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Jednakże skarżący na decyzję Wojewody z dnia [...] r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1438/17, uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. Fundusz na wniosek Gminy zawiesił postępowanie administracyjne, które zostało następnie podjęte na wniosek Gminy postanowieniem z dnia [...] r., pomimo, iż w chwili złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania skarga na decyzję Wojewody nie została jeszcze rozpoznana przez tut. Sąd. Natomiast skarżący w skardze na bezczynność Funduszu datowanej na dzień 9 października 2019 r. (wpływ do Funduszu w dniu 21 października 2019 r. wywodził, że pomimo upływu szesnastu miesięcy od wydania przez Fundusz postanowienia z dnia [...]r. nie wydał on żadnego rozstrzygnięcia w tej sprawie, wskutek czego rażąco przekroczył terminy załatwiania sprawy określone w art. 35 K.p.a. Rzecz jednak w tym, że po uchyleniu decyzji Wojewody z dnia [...] r. przez tut. Sąd, wyrokiem z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1438/17 decyzję miał wydać Wojewoda, a nie Fundusz, bowiem została uchylona decyzja organu drugiej instancji. Natomiast Fundusz, jako organ pierwszej instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, poinformował go pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. nr [...] o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1438/17, którym uchylono decyzję Wojewody z dnia [...] r. Skarżący został również poinformowany, że w obrocie prawnym pozostaje nadal decyzja Funduszu z dnia [...] r. nr [...] i po dokonaniu zwrotu akt przez Sąd do organu odwoławczego, ten ostatni podejmie czynności celem dalszego prowadzenia sprawy. Z kolei Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Funduszu z dnia [...] r. nr [...] o nieuwzględnieniu wniosku skarżącej o zwrot utraconych dochodów za 2012 r. z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne. Tak więc Fundusz, jako organ pierwszej instancji nie dopuścił się w tym czasie bezczynności, gdyż to nie on był właściwy do wydania decyzji a Wojewoda. Natomiast wypełnił swój obowiązek i poinformował Gminę pismem z dnia 8 czerwca 2018 r. o treści wyroku tut. Sądu z dnia 4 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1438/17 i wynikających z niego konsekwencji. Tak więc Gmina została poinformowana o stanie sprawy. Reasumując, w tych okolicznościach sprawy nie było żadnych podstaw do uwzględnienia skargi i zastosowania art. 149 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.