I SAB/Gl 4/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , , po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie zwrotu nadpłaty podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W piśmie z 22 lutego 2023 r. S. W. (dalej: skarżący, strona skarżąca), reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w załatwieniu jego pisma z 11 lutego 2021 r. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 29 marca 2023 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wniósł ponaglenie do właściwego organu administracji publicznej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.). Skarżący został zobowiązany do wykazania wniesienia ponaglenia w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że takie ponaglenie nie zostało wniesione. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z 12 kwietnia 2023 r., pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż wniósł stosowne ponaglenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 18 kwietnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do przedłożenia ponaglenia, o którym mowa w piśmie z 12 kwietnia 2023 r., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W przepisanym prawem terminie pełnomocnik skarżącego przedłożył ponaglenie z 25 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do treści art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z uwagi na brzmienie tych przepisów skarżący został wezwany do wykazania, że przed dniem wniesienia skargi złożył ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia, pod rygorem odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie przedłożył ponaglenie, które jednak dotyczyło niezałatwienia w terminie innych pism niż to, które zostało wskazane w skardze na bezczynność z 22 lutego 2023 r. W powołanym wyżej art. 53 § 2b p.p.s.a., nakładającym na stronę obowiązek złożenia ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność, nie chodzi o jakiekolwiek ponaglenie złożone przez stronę, lecz o ponaglenie na niezałatwienie sprawy zainicjowanej konkretnym pismem strony. Skoro pismo wymienione w skardze na bezczynność datowane jest na dzień 11 lutego 2021 r., to ponaglenie wniesione 25 lipca 2017 r. nie mogło dotyczyć sprawy zainicjowanej tym pismem. Tym samym przedmiotowa skarga na bezczynność jest niedopuszczalna, z uwagi na niezachowanie przez skarżącego trybu wniesienia skargi. Na marginesie powyższych rozważań, Sąd orzekający zwraca uwagę, iż nie mogło w realiach ukształtowanej sytuacji procesowej odnieść skutku pismo pełnomocnika strony skarżącej z 23 maja 2023 r., zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wyjaśnić bowiem należy, iż złożenie oświadczenia o wycofaniu skargi jest z proceduralnego punktu widzenia możliwe jedynie w sytuacji, gdy skardze został nadany prawidłowy bieg. Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych. Należy podkreślić, że skarżący może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. sąd administracyjny stwierdził, że skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 928/12). W zawisłej sprawie skardze nie został nadany prawidłowy bieg, z uwagi na okoliczność, iż skarga jest niedopuszczalna. W konsekwencji wniosek o umorzenie postępowania nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.