I SAB/Gl 6/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak, po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.O. na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K. w przedmiocie : bezczynności postanawia: odrzucić skargę; W dniu 7 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo B. O. zatytułowane jako "skarga na bezczynność Regionalnej Izby Obrachunkowej w K.". W jego uzasadnieniu skarżący podniósł, że "władza samorządowa gminy K. nie przestrzega prawa, a pieniądze publiczne podatnika wydaje w sposób nieodpowiedzialny". B. O. zarzucił dalej, że rzeczona wcześniej władza podejmuje uchwały, które są niezgodne z Konstytucją RP oraz ustawą Prawo o ustroju sądów powszechnych. Pismem z dnia [...] 2004 r., w odpowiedzi na rzeczoną wyżej skargę, Regionalna Izba Obrachunkowa w K. wniosła o odrzucenie skargi B. O., albowiem skarżący nie wykazał, że ma interes prawny w wywiedzeniu tejże skargi, a ponadto skarga jest bezpodstawna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznacza zapis art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zatem istotę skargi na bezczynność jest zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. Mając na uwadze treść skargi B.O. oraz dołączonych do niej dokumentów uznano, że intencją skarżącego było zobligowanie organu odwoławczego do podjęcia działań, które nie należały do jego właściwości rzeczowej. Sama zaś skarga stanowi niejako formę zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa, ściganego na podstawie przepisów karnych. W tych ramach stwierdzono, że zarzuty podniesione w skardze mogą być przedmiotem odrębnego poza sądowoadministracyjnego postępowania, albowiem w tym przypadku nie dostrzeżono przejawów bezczynności organu w sprawach związanych z "władztwem administracyjnym". Skargę uznano więc za niedopuszczalną i jako taką odrzucono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.