I SO/Gl 2/13

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2013 r. sprawy z wniosku B. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie dotyczącej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskodawczyni zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej wskazanej wyżej decyzji. Skarga na tę decyzję, złożona w imieniu skarżącej przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wpłynęła do Sądu później i została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gl 144/13. Wnioskująca wskazała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem otrzymującym emeryturę w wysokości 2900 zł. Stwierdziła zarazem, że sama również pobiera takie świadczenie (w wysokości 1400 zł), jednocześnie uzyskując dochody z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, które wyliczyła na kwotę 28.034,66 zł miesięcznie. Zwróciła jednak uwagę na problemy finansowe jej przedsiębiorstwa, związane z koniecznością spłaty kredytów w kwocie przekraczającej 4,5 miliona złotych oraz bardzo wysokich zaległości podatkowych, a także ze stratami wywołanymi przez pożar. Wnioskująca stwierdziła, że w takim stanie rzeczy zapłata wpisu w wysokości około 15.000 zł może spowodować ryzyko, iż nie będzie ona w stanie regulować na bieżąco swoich zobowiązań, a część jej pracowników nie otrzyma wynagrodzeń. Przewodniczący Wydziału I w zarządzeniu wydanym dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 144/13, stwierdził jednak, że wpis od skargi wynosi 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym, czyli w świetle art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych, następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosownie z kolei do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania. Strona może więc, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy jeszcze przed wniesieniem skargi; wówczas wniosek rejestrowany jest w repertorium "SO" (§ 72 ust. 1 zarządzenia Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego nr 11 z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych) i pod tą sygnaturą podlega rozpoznaniu, także wówczas, gdy, jak w rozpatrywanym przypadku, następnie wpłynie do Sądu skarga, inicjująca postępowanie sądowe, którego wniosek dotyczy. Odnosząc się zatem do rozpoznawanego wniosku, w pierwszej kolejności podkreślić wypada, że strona, składając go, wychodziła z błędnego założenia, iż wpis od skargi będzie miał charakter stosunkowy, uzależniony od wartości przedmiotu zaskarżenia, która w niniejszej sprawie jest wysoka. Tymczasem w sprawie należny jest znacznie mniejszy wpis stosunkowy, pobierany od skarg na decyzje, które, tak jak decyzja zaskarżona, zostały wydane w trybie wznowienia postępowania. Ten fakt ma doniosłe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Na podstawie treści wniosku można bowiem przyjąć, że strona może uiścić ów wpis stały bez uszczerbku utrzymania koniecznego, co nie wchodziłoby w rachubę w przypadku wpisu stosunkowego – wówczas należałoby dokonać precyzyjnych ustaleń faktycznych odnoszących się do sytuacji majątkowej wnioskującej. Uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 zł, najwyższej opłaty, jaką można pobrać w całym postępowaniu, nie powinno wszak zaburzyć płynności finansowej jej przedsiębiorstwa, w szczególności uniemożliwić bieżącej spłaty wszystkich zobowiązań i wypłaty wynagrodzeń – z wniosku wynika, że przedsiębiorstwo, mimo trudności, tę płynność zachowuje, regulując należności znacznie przewyższające kwotę wpisu. Nie można też tracić z pola widzenia faktu, że kwota ta nie stanowi nawet 1% zadeklarowanego we wniosku miesięcznego dochodu z działalności gospodarczej. Skądinąd w przeciwieństwie do wpisu wyliczonego we wniosku wpis w sprawie może być również opłacony z pozostałych, stałych dochodów uzyskiwanych w gospodarstwie domowym strony, tj. z emerytur. Mając na względzie wszystkie podniesione okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.