II SA/Gl 1002/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w kwestii legalności realizacji budowy oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzenia pn. "Kompleksowe zagospodarowanie infrastruktury okołoturystycznej kompleks rekreacyjno- sportowo- kulturalny w P. - działki nr ewidencyjny 1. 2. 3, 4, 5, 6, 7. 8. 9. 10, 11. 12, 13, 14 obręb P.". Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] r, ale w wyniku skargi L. B. wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 822/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Śląskiego. Wobec powyższego rozpatrujący ponownie sprawę Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r. uchylił wymienioną na wstępie decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, stwierdzając, iż inwestycja została zrealizowana częściowo w okresie posiadania przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a częściowo później, pomimo wyroku sądowego. Wobec niezaprzeczalnego faktu zrealizowania i ukończenia inwestycji, której dotyczy wniosek o udzielnie pozwolenia na budowę, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. W ten sposób akta sprawy przekazane zostały do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., który powiadomił zainteresowanych o prowadzeniu postępowania w sprawie realizacji wymienionej powyżej inwestycji. W wyniku oględzin przeprowadzonych w dnu [...]r. stwierdzono zrealizowanie inwestycji będącej przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę. Stwierdzono też w oparciu o mapę do celów projektowych zmianę lokalizacji elementów najazdu i skoczni skateparku, uznając pozostałe elementy inwestycji - za zgodne z projektem. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ w trybie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na inwestora - Gminę P. obowiązek sporządzenia i dostarczenia do Inspektoratu oceny technicznej muru oporowego zrealizowanego na wskazanych działkach, ocenę prawidłowości zastosowanego rozwiązania konstrukcyjnego oraz ocenę zgodności z zasadami wiedzy technicznej użytych wyrobów i rozwiązań. W dniu [...]r. inwestor przedłożył żądaną ocenę techniczną wraz z oceną prawidłowości zastosowania rozwiązania konstrukcyjnego. Wobec tych ustaleń organ powiatowy decyzją nr [...] z dnia [...] r. umorzył postępowanie w tej sprawie. Wobec wniesionych odwołań, rozpatrujący sprawę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, podkreślając niepełny materiał dowodowy w sprawie oraz niekompletność wymaganej oceny prawidłowości zrealizowanej inwestycji, przede wszystkim brak analizy przez pryzmat mających zastosowanie w sprawie warunków technicznych oraz zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyniku ponownego postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził oględziny w trakcie których uzupełniono materiał dowodowy poprzez wykonanie dokumentacji zdjęciowej oraz szkiców sytuacyjnych opatrzonych domiarami do sąsiedniej zabudowy jednorodzinnej i wielorodzinnej elementów skoczni i najazdów skateparku, co do których w czasie oględzin stwierdzono zmianę lokalizacji w stosunku do założeń projektowych zawartych w wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] r. W dniu [...] r. inwestor przedłożył kopię inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej terenu objętego zagospodarowaniem spornej inwestycji. Po uzupełnieniu postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją nr [...] z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie realizacji przedmiotowej inwestycji. Jednak Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...]r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji powołano się na dalszą niekompletność oceny inwestycji przez pryzmat przepisów w sprawie warunków technicznych oraz zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ powiatowy przesłuchał kierownika robót budowlanych oraz przeprowadził ponowne oględziny w trakcie których uzupełniono materiał dowodowy poprzez wykonanie dokładnej dokumentacji zdjęciowej, szkiców elementów inwestycji w postaci najazdów i skoczni skateparku, budynku socjalnego i miejsc postojowych oraz na szkicach naniesiono wyniki pomiarów skrajnych elementów istniejącej zabudowy. Do akt dołączono nowy plan miejscowy obowiązujący dla tego terenu. W wyniku tak zgromadzonego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją nr [...]z dnia [...] r., przywołując w podstawie prawnej art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) umorzył postępowanie w przedmiocie legalności realizacji przez inwestora Gminę P. budowy pn. "Kompleksowe zagospodarowanie infrastruktury okołoturystycznej kompleks rekreacyjno- sportowo- kulturalny w P. - działki nr ewidencyjny 1. 2. 3, 4, 5, 6, 7. 8. 9. 10, 11. 12, 13, 14 obręb P.". W uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu są zrealizowane roboty budowlane - skatepark, kącik szachowy, widownia, parking zachodni, plac manewrowy, budynek zaplecza, mur oporowy, parking wschodni, bieżnia, trybuny, tereny utwardzone (komunikacja) składające się jako całość na wymienioną powyżej inwestycję. Ustalono, że inwestor - Gmina P. - rozpoczął w dniu [...]r. roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r.(ostatecznej z dniem [...] r.). Pomimo jednak, iż wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 882/12 wyeliminował z obrotu prawnego decyzję Wojewody Śląskiego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, przedmiotowe roboty budowlane były kontynuowane, mimo zawartej w wyroku dyspozycji o wstrzymaniu wykonalności tej decyzji. Jak wynika z zapisów w dzienniku budowy roboty budowalne zakończono w dniu [...]r. Zatem punktem wyjścia dla organu celem podjęcia rozstrzygnięcia jest ocena legalności i zgodności z przepisami m.in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonanych robót z uwzględnieniem okresu wykonywania ich na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, realizacji ich od momentu ogłoszenia wyroku zawierającego dyspozycję o wstrzymaniu wykonalności (tj. od dnia [...] r.) oraz okresu po uprawomocnieniu się wyroku uchylającego decyzję Wojewody Śląskiego aż do zakończenia robót budowlanych (tj. od [...]r. do [...] r.). W okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy wykonywanie przedmiotowych robót, w ocenie organu należy potraktować jako przypadek prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane W konsekwencji dokonując analizy i oceny zrealizowanych robót przez pryzmat ich zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie oraz zapisami uchwały Rady Gminy P. Nr [...] z dnia [...]r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. stwierdzono, że: - inwestycja zlokalizowana została w obszarach oznaczonym symbolami A 59UPo, A 43MN, A 192KDd, gdzie MN - to teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej z dopuszczalnym przeznaczeniem m.in. usługi komercyjne i publiczne (...), teren UPo - to tereny oświaty o podstawowym przeznaczeniu pod usługi publiczne oraz dopuszczalnym - tereny usług komercyjnych, a tereny KDd - teren o przeznaczeniu podstawowym drogi dojazdowe oraz dopuszczalnym - lokalizacja miejsc postojowych w formie zatok parkingowych. W ocenie organu zrealizowane elementy inwestycji (skatepark, kącik szachowy, widownia, trybuny, plac manewrowy, budynek zaplecza, mur oporowy, parking wschodni, bieżnia, tereny utwardzone - komunikacja mieszczą się w zakresie dopuszczonym postanowieniami planu dotyczących sposobu przeznaczenia terenu (§ 7 pkt 2 - usługi publiczne), parking zachodni mieści się w zakresie dopuszczonym w § 10 pkt 1 ppkt 1 i 2. Inwestycja zgodna jest z postanowieniami ustalonymi w § 4 planu. Spełniony został też zawarty w pkt 3 tego przepisu wymóg - "ogrodzenie ażurowe z podmurówką o wysokości do 30cm od poziomu terenu z cofniętymi bramami wjazdowymi na odległość min. 3m od ogrodzenia". Takie ogrodzenie zostało zrealizowane dla inwestycji - "nie przekracza ono wysokości 1,80m z podmurówką 30cm i cofniętą bramą." Odnosząc zrealizowaną inwestycję do pozostałych warunków zagospodarowania terenu stwierdzono, że inwestycja spełnia stawiane wymogi - tj. m.in. nakaz lokalizacji niezbędnej infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym zapewnienie miejsc parkingowych lub garażowych czy zakaz budowy ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych od strony ulic publicznych. Także w stosunku do terenu oznaczonego symbolem A 43MN zrealizowane elementy inwestycji nie naruszają ustaleń planu określonych w § 7 ust. 1 pkt 4 lit.a,b,c, - spełnione zostały parametry i wskaźniki zabudowy mające zastosowanie do obiektów stanowiących przedmiot inwestycji. Także w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem - A 59UPo w oparciu o przeprowadzone oględziny i inwentaryzację geodezyjną - stwierdzono, że m.in. parking zachodni nie narusza ustaleń planu. Potwierdzono też, że w ramach zrealizowanej inwestycji zapewnienie niezbędnej ilości miejsc do parkowania określa się według wskaźnika zawartego w § 46 pkt 2 lp. 8 tabeli "inne obiekty sportu i rekreacji - dla 10 korzystających obowiązek zapewnienia 1 miejsca parkingowego." Uwzględniając wykonane pomiary obliczono, iż zapewniono 21 miejsc postojowych. W zakresie podnoszonego zarzutu w przedmiocie przekroczenia norm hałasu i uciążliwości przez sporną inwestycję, organ wskazał, że nie może być on uwzględniony w tym postępowaniu jako zdarzenie przyszłe i niepewne, które nie daje podstaw do ustalenia poziomu naruszenia hałasu dopuszczalnego przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dokonując analizy inwestycji przez pryzmat rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie organ stwierdził zgodność z tą regulacją. Zrealizowany budynek zaplecza socjalnego zgodny jest z postanowieniami § 12 ust. 2 i nie narusza ust. 6 i § 13 oraz §§ 60 i 271-273 cytowanego rozporządzenia. Obiekt o klasie odporności pożarowej klasy E zrealizowano zgodnie z § 232 pkt 4 warunków technicznych. W zakresie realizacji parkingu wschodniego i zachodniego stwierdzono ich zgodność z warunkami technicznymi - w szczególności § 19. Zachowano wymagane odległości. W stosunku do skateparku przyjęto kwalifikację tych urządzeń jako placu zabaw, mając na uwadze postanowienia § 40 ust. 3 rozporządzenia i ustalając, iż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia naruszenia tych postanowień. W wyniku przeprowadzonych pomiarów i wykonanego szkicu - odległość do najbliższego budynku wielorodzinnego - to 96,5m czy 83,90m, co sprawia, iż nie naruszono wymaganych w cytowanym przepisie odległości. Przeprowadzone oględziny nie wykazały też naruszenia w zakresie odprowadzania wód opadowych, z utwardzonych części zagospodarowania działek oraz budynku socjalnego odprowadzono wody na własny teren nieutwardzony. Nie stwierdzono więc kierowania wód opadowych na tereny sąsiednich nieruchomości - czyli naruszenia § 29 rozporządzenia. Reasumując, w obliczu wypełnienia przesłanek hipotezy art. 50 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na niestwierdzenie podstaw do ferowania wobec zrealizowanej inwestycji następczo rozstrzygnięć przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 tej ustawy - postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Odwołania od powyższej decyzji złożyli L. B. i M. S. wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. L. B. wniósł nadto o nakazanie rozbiórki obiektów zlokalizowanych na wymienionych działkach. Zarzucił, iż organ powiatowy nie przeprowadził kompleksowej analizy zgłaszanych zarzutów i nie przeprowadził wszystkich czynności kontrolnych. Wskazał, że wobec skutecznego, w wyniku wyroku Sądu, wycofania z obiegu prawnego pozwolenia na budowę, wykonana inwestycja zrealizowana została w warunkach samowoli budowlanej. Dokonując analizy postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarzucił jego naruszenie. Wskazał na nieuwzględnienie w toku postępowania jego licznych wniosków dowodowych, czym naruszono przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego m.in. art. 28, art. 35 czy art. 10 § 1. Zarzucił też brak bezstronności w rozpatrzeniu sprawy, a to z uwagi na fakt zależności pomiędzy pracownikami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego a Wójtem Gminy P.. W zakresie ustalenia przez organ braku naruszenia § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury zwrócił uwagę, że stwierdzenie organu nie uwzględnia faktu, iż są to budynki zabudowy jednorodzinnej, a nie wielorodzinnej. Organ nie odniósł się natomiast w sprawie w ogóle co do odległości do działek sąsiadujących bezpośrednio z przedmiotową inwestycją. Z kolei M. S. zarzucił w swoim odwołaniu naruszenie art. 49 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zamierzona inwestycja zgodna jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, błędne przyjęcie, iż naruszenie norm hałasu jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym wobec użytkowania skateparku codziennie w godzinach od 8 rano do 22 wieczorem oraz błędne przyjęcie, że inwestycja spełnia wymagania dla ilości miejsc parkingowych. W wyniku rozpatrzenia wniesionych odwołań, Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po obszernym przedstawieniu przebiegu sprawy stwierdził, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Organ przypomniał jaka inwestycja była przedmiotem postępowania, dodając, że na jej realizację wydano decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Wprawdzie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uchylono decyzję Wojewody Śląskiego, który z kolei uchylił następnie decyzję Starosty [...], ale inwestycja została już zrealizowania, a wobec tego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zostało umorzone. Stąd też dalsze postępowania prowadzone było przez organami nadzoru, które zobowiązane były do dokonania oceny wykonanych robót budowlanych przedmiotowej inwestycji. W zakresie zarzutu nadmiernego hałasu organ wyjaśnił, że kwestia ta nie leży w kompetencji organów nadzoru budowlanego, wskazując jako właściwe organy inspekcji ochrony środowiska. Odnosząc się do przedmiotowego obiektu, organ odwoławczy stwierdził, iż jest on zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Na marginesie organ podkreślił, iż nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia uchwały Rady Gminy P. z dnia [...] r., gdyż na tym terenie obowiązuje obecnie uchwała Rady Gminy P. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P.. Stąd też zgodnie z jej § 7 ust. 1 pkt 2 dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - w tym dla terenu o symbolu A 43MN dopuszczalnym przeznaczeniem są usługi publiczne, czyli szeroki zakres aktywności ze strony jednostek samorządu terytorialnego, w tym także z zakresu kultury fizycznej i rekreacji. Niezasadnie zatem skarżący wskazują na niezgodność inwestycji z prawem miejscowym. Niezasadny jest także zarzut niezgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich otoczenie, a szczególnie z § 40 ust. 3 . Przepis ten reguluje odległość placów zabaw i miejsc rekreacyjnych od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w zespole budynków wielorodzinnych. Najbliżej położne, w stosunku do budynków jednorodzinnych stanowiących własność skarżących, urządzenia skateparku znajdują się w odległości ok. 25m - budynek I. i M. S. i ok. 28m - budynek B. i L. B., czyli w odległości przeszło dwukrotnie większej niż mowa w tym przepisie. Wynika to z wykonanych w trakcie oględzin pomiarów naniesionych na dołączone do sprawy szkice. Nie jest też zasadny zarzut dotyczący nieodpowiedniej liczby miejsc parkingowych urządzonych dla przedmiotowego kompleksu. W obowiązującym planie nie określono wskaźnika potrzeb parkingowych dla odkrytej widowni (na 500 miejsc) urządzonej na terenie działek nr 6 i nr 12 dla potrzeb lokalnej społeczności. Ten plenerowy obiekt widowiskowy ma wyraźnie okolicznościowy charakter (o okazjonalnym wykorzystanie tego obiektu widowiskowego świadczy brak stałej sceny). Nie można zatem z tego powodu podnosić, iż dla całego kompleksu wskaźnik miejsc parkingowych winien być taki sam jak dla basenów pływackich i innych obiektów sportu i rekreacji - np. siłownie, kluby fitness - tj. określone w § 46 pkt 2 tabela lp. 8 uchwały. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do władczej ingerencji organu nadzoru budowlanego . W zakończeniu organ dodał jeszcze, że w tym konkretnym przypadku skarżący mogą dochodzić ochrony swoich praw np. poprzez wniesienie żądania wykonania przez gminę ekranów akustycznych czy wprowadzenia zieleni izolującej na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo w sprawie uciążliwości przedmiotowego kompleksu można też wystąpić z powództwem cywilnym do sądu powszechnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył L. B. wnosząc o uchylenie decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w przedmiocie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego i zmianę tych decyzji poprzez wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej na działkach nr 1 i 13-tu innych przy ulicy [...] w P. zrealizowanych przez Gminę P., ewentualnie uchylenie tych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazaniem organowi prawidłowego postępowania. W uzasadnieniu skargi przywołał dotychczasowy tok postępowania w sprawie, podkreślając, iż wydane ostatecznie decyzje wydano bez wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Zarzucono, iż inwestycja wykonana została niezgodnie z art. 28 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 5 pkt 1 lit.a i ppkt 9 ustawy Prawo budowlane. Dodał, że doszło również do rażącego naruszenia przepisu art. 77 i art. 221 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wyjaśnił, że roboty budowlane przy inwestycji rozpoczęto w dniu [...]r., by następnie z powodu niskich temperatur wstrzymać je do [...] r., tj. po 10 dniach po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji Wojewody Śląskiego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, a tym samym utracie przez pozwolenie na budowę atrybutu ostateczności. Inwestycja była więc realizowana na podstawie pozwolenia na budowę, które zostało wycofane z obrotu prawnego. Stąd też organ powiatowy winien zastosować tryb określony w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wydając postanowienie o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia, czego nie uczynił od [...]r. do [...] r, tym samym przyczyniając się do samowoli budowlanej przez inwestora -Gminę P.. Pomimo składania wniosków dowodowych tak organ powiatowy, jak i wojewódzki nie dokonały kompleksowej oceny wykonanych robót budowlanych przy przedmiotowym zamierzeniu budowlanym. Nie przeprowadził też wnioskowanych czynności dowodowych w zakresie zgodności inwestycji z § 4 ust. 1 lit.a i lit.h, ust. 2 lit.f i ust. 3 lit.d uchwały Rady Gminy P. nr [...] oraz przepisem § 32 uchwały Rady Gminy P. nr [...], wskazując, iż teren wykonanych robót jest w granicy potencjalnego zagrożenie powodzią w przypadku awarii zbiornika wodnego w P., co nie zostało wzięte pod uwagę. Dalej wskazał, że organy nadzoru stwierdziły zgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu nie precyzując o który obiekt chodzi – czy o boisko, bieżnię, skatepark czy inne, a zlokalizowane one zostały na terenie o podstawowym przeznaczeniu mieszkaniowym (jednorodzinnym, bliźniaczym czy szeregowym). Nie uwzględniono też zapisu art. 32 ust. 1 uchwały stanowiącej, że na terenach szczególnego zagrożenia powodzią zakazuje się przyjmowania rozwiązań ograniczających przepływ wód powodziowych, wznoszenia obiektów budowlanych czy zmiany ukształtowania terenu. Podkreślił też, że w toku postępowania naruszony został przepis art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec braku umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów. W jego ocenie cały Kompleks wybudowany został w warunkach samowoli budowlanej w sposób niezgodny z postanowieniami planu. Dodał, że prowadzący postępowanie inspektorzy organu powiatowego działali pod naciskiem m.in. radnych i nie mieli swobody działania. Powtórzył też skarżący zarzut naruszenia § 40 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., wskazując, iż nie została zachowana odległość tegoż kompleksu od budynków mieszkalnych, a stąd naruszenie to powinno skutkować bezwzględnie orzeczeniem nakazu rozbiórki. Brak jest bowiem podstaw, aby odległości te liczone były w odniesieniu do poszczególnych elementów placu. Budowa skateparku w bezpośrednim położeniu osiedla domków jednorodzinnych jest w jego ocenie niedopuszczalna. W ocenie skarżącego naruszenie art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, co skutkować powinno uchyleniem kwestionowanych decyzji. W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach podtrzymując swoje stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w sposób mogący spowodować ich uchylenie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż budowa pn. "Kompleksowe zagospodarowanie infrastruktury okołoturystycznej kompleks rekreacyjno- sportowo- kulturalny w P. - działki nr ewidencyjny 1. 2. 3, 4, 5, 6, 7. 8. 9. 10, 11. 12, 13, 14 obręb P.". zatwierdzona została decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. Podkreślić też należy inwestor - Gmina P. - przystąpił do robót budowlanych dopiero po uzyskaniu przymiotu ostateczności przez tą decyzję, tj. w dniu [...] r., (nie jak błędnie podał skarżący w skardze w [...]r.|), prowadząc je na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] r. Niewątpliwie w czasie realizacji inwestycji wydany został w dniu 5 kwietnia 2013 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrok eliminujący z obrotu prawnego decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. (sygn. akt II SA/Gl 882/12), wskutek czego decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. pozostająca jednak nadal w obrocie prawnym utraciła przymiot ostateczności. Mimo tego faktu, roboty budowlane związane z przedmiotową inwestycją były kontynuowane, mimo zawartej w wyroku dyspozycji o wstrzymaniu wykonalności uchylonej decyzji. Jak wynika z zapisów w dzienniku budowy roboty budowalne zakończono w dniu [...] r. Nie może podlegać wątpliwości, że część obiektów wykonana została bez pozwolenia na budowę. Nie jest jednak uprawnione twierdzenie skarżącego, że cała inwestycja wykonana została w warunkach samowoli budowlanej. Nie może to także uzasadniać twierdzenia, że przeprowadzone postępowanie prowadzone było w oparciu o błędną podstawę prawną. Nie można bowiem wykonanych robót budowlanych zakwalifikować do samowoli budowlanej przewidzianej w art. 48 Prawa budowlanego. Prawidłowo orzekające w sprawie organy uwzględniły w toku postępowania tryb przewidziany w art. 51 tej ustawy. Wskazać też trzeba, iż celem postępowania legalizacyjnego jest umożliwienie uniknięcia rozbiórki obiektów budowlanych we wszystkich tych przypadkach, gdy zostały one wzniesione zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i nie naruszają przepisów o planowaniu przestrzennym. Dotyczy to tym bardziej przypadków, gdy tak jak w niniejszej sprawie, obiekt budowany był na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, które dopiero następnie, w wyniku dalszego postępowania, zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Z ustaleń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. wynika, że prace budowlane prowadzone były na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę do dnia [...] r. oraz w oparciu o decyzję nieostateczną w okresie do [...] r., kiedy zostały definitywnie zakończone. Dopiero po ich zakończeniu rozpatrując ponownie sprawę Wojewoda Śląski swoją decyzją z dnia [...] r. uchylił wymienioną na wstępie decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] r. oraz umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, stwierdzając, iż inwestycja została zrealizowana. Zasadnie zatem rozpatrujący sprawę powiatowy organ nadzoru budowlanego uznał, iż punktem wyjścia dla podjęcia rozstrzygnięcia jest ocena legalności i zgodności z przepisami m.in. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonanych robót z uwzględnieniem wymienionych powyżej okoliczności wykonywania ich na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i ich wykonywania po wymienionym powyżej wyroku Sądu. Należy nadto zaznaczyć, że na podstawie art. 84 i art. 84a ustawy Prawo budowlane do zadań organów nadzoru budowlanego należy m.in. kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego obejmująca kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego w przypadku stwierdzenia, że roboty budowlane wykonane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, tj. przepisami Prawa budowlanego czy rozporządzenia wykonawczego - Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie czy w końcu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego, w tym przypadku - uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...]r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają prawa ingerować w sposób władczy. Przeprowadzone w tym kierunku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. postępowanie wykazało, że wykonanym robotom budowlanym przy inwestycji określonej jako "Kompleksowe zagospodarowanie infrastruktury okołoturystycznej kompleks rekreacyjno- sportowo- kulturalny w P. na wymienionych działkach nie można zarzucić naruszenia obowiązujących przepisów. Podzielić trzeba twierdzenia organu powiatowego, że potwierdzona została zgodność tej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie na podstaw do stwierdzenia naruszenia postanowień planu w zakresie lokalizacji inwestycji na przedmiotowym terenie. Potwierdzając, że inwestycja została zlokalizowana na obszarach oznaczonym w planie symbolami A 59UPo, A 43MN, A 192KDd, gdzie MN - to teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej z dopuszczalnym przeznaczeniem m.in. usługi komercyjne i publiczne (...), teren UPo - to tereny oświaty o podstawowym przeznaczeniu pod usługi publiczne oraz dopuszczalnym - tereny usług komercyjnych, a tereny KDd - teren o przeznaczeniu podstawowym drogi dojazdowe oraz dopuszczalnym - lokalizacja miejsc postojowych w formie zatok parkingowych, nie można dopatrzyć się naruszenia w tym zakresie zasad przeznaczenia terenu. Zrealizowane elementy tej inwestycji czyli skatepark, kącik szachowy, widownia, trybuny, plac manewrowy, budynek zaplecza, mur oporowy, parking wschodni, bieżnia, tereny utwardzone - komunikacja mieszczą się w zakresie dopuszczonym postanowieniami planu dotyczących sposobu przeznaczenia terenu. Zasadnie przy tym organ odwołał się w tym zakresie do § 7 pkt 2, § 10 pkt 1 ppkt 1 i 2 i § 4 ust. 3 wymienionego powyżej planu. Stwierdzić także należy, że inwestycja spełnia stawiane wymogi dot. lokalizacji niezbędnej infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym zapewnienia miejsc parkingowych lub garażowych, zasadnie przy tym odnosząc się do wskaźnika zawartego w § 46 pkt 2 lp. 8 tabeli "inne obiekty sportu i rekreacji - dla 10 korzystających obowiązek zapewnienia 1 miejsca parkingowego. Także dokonana analiza inwestycji przy uwzględnieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie nie wykazała by przedmiotowa inwestycja naruszała te przepisy. Przeprowadzone postępowanie dowodowe w wyniku przeprowadzonych oględzin terenu i wykonanych pomiarów wykazało, że zrealizowany budynek zaplecza socjalnego zgodny jest z postanowieniami § 12 ust. 2 i nie narusza ust. 6 i § 13 oraz §§ 60 i 271-273 cytowanego rozporządzenia, stanowiąc obiekt o klasie odporności pożarowej klasy E zrealizowany zgodnie z § 232 pkt 4 warunków technicznych. Zachowano też wymagane w § 10 rozporządzenia warunki do lokalizacji i realizacji parkingu wschodniego i zachodniego, uwzględniając przy tym wymagane w przepisie odległości. Po przyjęciu w stosunku do skateparku kwalifikacji jako placu zabaw, prawidłowo też stwierdzono brak naruszenia postanowień § 40 ust. 3 rozporządzenia. Dokonane pomiary odległości do najbliższego budynku wielorodzinnego - to 96,5m czy 83,90m pozwalały na przyjęcie, iż nie naruszono wymaganych w cytowanym przepisie odległości. Także odległości do budynku skarżącego do skateparku – 28m nie narusza tego przepisu. W rzeczywistości odległość ta jest ponad dwukrotnie wyższa od przewidzianej przywołanym przepisem odległości m.in. miejsc rekreacyjnych, boisk dla dzieci i młodzieży – która powinna wynosić co najmniej 10m i to liczona od okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nie są zatem uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie. W ocenie składu orzekającego nie są także zasadne zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej, t. art., 7, art. 77 § 1 czy art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowania bardzo dokładnie, wielokrotnie uzupełniał zebrany materiał źródłowy, wykonując zalecenia organu odwoławczego. Zebrany materiał dowodowy poddany został rzetelnej ocenie i dopiero na tej podstawie organ uznał, iż brak jest możliwości władczej ingerencji w tym przypadku. Wobec wykazania, iż przedmiotowe obiekty wykonane zostały zgodnie zarówno w prawem miejscowym – obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...]r, nie do uznania były wszelkie zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia postanowień uchwał w sprawie planu miejscowego z [...]r., czy z [...]r. Także wobec potwierdzenia że przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane czy przepisów wykonawczych - rozporządzenia Ministra Infrastruktury brak było podstaw do formułowania dodatkowych zaleceń i zobowiązywania inwestora do usuwania stwierdzonych nieprawidłowości. Stąd też żądanie strony skarżącej o zobowiązanie organu do wydania decyzji o rozbiórce wykonanych urządzeń nie mogło odnieść skutku. Nie stwierdzono też naruszenia art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący aktywnie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, na każdym jego etapie zaznajamiał się z zebranym materiałem dowodowym, czego wyraźnym dowodem jest zgłaszanie coraz to nowych zarzutów i zastrzeżeń w stosunku do inwestycji, łącznie z ostatnim zgłoszonym dopiero na etapie skargi do sądu – zarzutem wykonania przedmiotowych robót w granicy potencjalnego zagrożenia powodzią w przypadku awarii zbiornika wodnego w P.. Skarżący zarzucił, iż fakt ten nie został wzięty pod uwagę, a powoduje on brak zgodności inwestycji z § 4 ust. 1 lit.a i lit.h, ust. 2 lit.f i ust. 3 lit.d uchwały Rady Gminy P. nr [...] oraz przepisem § 32 uchwały Rady Gminy P. nr [...]. W tym przypadku podkreślić należy brak zgłoszenia tego zarzutu na etapie postępowania administracyjnego, a nadto, jak stwierdzono wielokrotnie, badając zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy P. należało odnieść się do planu obowiązującego, czyli przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] r. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa - stosownie do przepisu art. 151 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.