II SA/Gl 1002/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2019 r. sprawy ze skargi S.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Po rozpoznaniu wniosku I. G. i M. W. decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej oraz budynku gospodarczo-magazynowego na działce nr 1 obręb H. przy ul. [...] w B.. Załącznikami do decyzji uczyniono mapę zasadniczą w skali 1:500 oraz wyniki analizy (część pisemna i graficzna). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że przedmiotowy teren nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie wymaga też wydania decyzji środowiskowej. Teren nie jest objęty żadną formą obszarową ochrony przyrody. Zatem nie było wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz uzgodnienie decyzji z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska i Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich, czego domagał się skarżący S. G. jako właściciel nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem organu ewentualne uciążliwości inwestycji w postaci hałasu i przykrego zapachu, zostaną ograniczone do terenu inwestora. Gdy zaś idzie o ustalenie wskaźników zabudowy, organ ustalił je jako dolne i górne granice dopuszczalnego parametru na podstawie przeprowadzonej analizy przestrzennej. Wyznaczony dolny wskaźnik (9,2%), ustalono na podstawie zabudowy na działce nr 2. Górny wskaźnik (13%), określono na podstawie wniosku jako nieco wyższy niż średni (9,9%), ale niższy niż na innych działkach sąsiednich. Zdaniem organu przeprowadzona analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, wykazała też spełnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), zaś planowane obiekty stanowią funkcję uzupełniającą dla zabudowy mieszkalnej jako zabudowa usługowa. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli skarżący oraz P. R. i P. R.. Skarżący zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem: 1) art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405) z powodu braku decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji, 2) art. 64 ust. 1 pkt 4 tej ustawy – poprzez niezasięgnięcie obligatoryjnej opinii organu właściwego dla oceny wodnoprawnej, tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich, 3) nieprawidłowe ustalenia faktyczne w związku z nieuwzględnieniem faktu położenia inwestycji na terenie projektowanych form przyrody i możliwych emisji do środowiska, co winno skutkować obligatoryjnym uzgodnieniem przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie wymagane jest pozwolenie wodnoprawne z uwagi na fakt powstania ścieków przemysłowych w myjni, a usytuowanie inwestycji w pobliżu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej spowoduje przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu. Teren inwestycji jest też cenny przyrodniczo jako kompleks leśny, proponowany w obowiązującym stadium do objęcia ochroną prawną jako zespół przyrodniczo-krajobrazowy "[...]". W drugim odwołaniu zarzucono sprzeczność inwestycji z ustaleniami studium oraz planem zagospodarowania przestrzennego województwa śląskiego 2020 +, przyjętego uchwałą Sejmiku Województwa Śląskiego z dnia 29 sierpnia 2016 r. nr V/26/2/2016 (Dz. Urzęd. Woj. Śl. z dnia 13 września 2016 r. poz. 4619). Nadto, zdaniem odwołujących się, nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu, a organ nie wskazał kryteriów, jakimi kierował się przy wyznaczaniu obszaru analizowanego. Zgodnie z załączoną do decyzji analizą, jedynie dwie nieruchomości posiadają funkcję usługową, a pozostałe stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W sąsiedztwie mieszczą się cieki wodne, zasilające zbiorniki wodne, w których prowadzona jest hodowla ryb, a także znajdują się tereny upraw rolnych. Stąd też inwestycja sprzeczna jest z dotychczasowym przeznaczeniem terenów. Wreszcie w niniejszej sprawie wymagane było wydanie decyzji środowiskowej oraz zgody wodnoprawnej, zaś powierzchnia terenu jest zbyt mała dla realizacji inwestycji uciążliwej dla otoczenia. Jednakże zaskarżoną decyzją odwołań nie uwzględniono. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Kolegium po zacytowaniu treści art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu, stwierdziło spełnienie przesłanek do uwzględnienia wniosku inwestorów. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie prawidłowo wyznaczono obszar analizowany w promieniu ok. 150m jako 3-krotną szerokość frontu działki (ok. 46m). Prawidłowo określono też parametry inwestycji zgodnie z § 4 – 8 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588). Przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd też nie było wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Nadto, w decyzji określono wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrony interesów osób trzecich. Obecnie przedmiotowy teren nie jest objęty żadną formą ochrony przyrody, co potwierdza pismo Wydziału Ochrony Środowiska UM w B. z dnia [...] r. Stąd też nie było wymagane uzgodnienie inwestycji z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. W ocenie Kolegium, planowana inwestycja stanowi uzupełnienie istniejącej funkcji mieszkalnej. W decyzji określono też sposób odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej lub do gruntu zgodnie z wymogami prawa wodnego. Ustalenia studium nie są zaś wiążące na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wreszcie, decyzja została sporządzona przez osobę uprawnioną. Stąd też odwołań nie uwzględniono. W skardze do sądu administracyjnego skarżący ponowił zarzuty i argumentację, zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji co do braku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i braku uzgodnienia decyzji z uwagi na projektowaną formę ochrony przyrody i możliwą emisję do środowiska oraz uciążliwość inwestycji, przewidzianej do realizacji na obszarze cennym przyrodniczo. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację. Uczestnicy postępowania (inwestorzy) pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. wnieśli o oddalenie skargi i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też organy administracji nie naruszyły reguł procedury w stopniu skutkującym wznowieniem postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący jako właściciel nieruchomości sąsiedniej legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu decyzji o warunkach zabudowy. W oparciu o prawidłowo wyznaczony obszar analizowany i po zbadaniu charakteru zabudowy na działkach, położonych w tym obszarze, zasadnie organy administracji stwierdziły istnienie przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu..., wyżej powołanej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945). W tym zakresie ustalenia faktyczne organów, oparte na wynikach analizy przestrzennej, należy uznać za prawidłowe. W szczególności, podkreślić należy, że w obszarze analizowanym mieszczą się dwie działki o funkcji usługowej (określone w analizie jako funkcja transportowa), co skarżący przyznał w odwołaniu. Bez znaczenia prawnego w świetle art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest zaś fakt, że przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Wystarczające dla wydania decyzji pozytywnej jest bowiem istnienie tylko jednej działki, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy. Decyzja o warunkach zabudowy jedynie odzwierciedla, a nie – kształtuje ład przestrzenny. Stąd też występowanie różnorodnej zabudowy stanowi podstawę do uwzględnienia wniosku inwestora. Zasadnie też organy administracji stwierdziły, że sporna inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej. Rodzaje takich inwestycji wymienia rozp. Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71). W szczególności, nie jest to inwestycja wymieniona w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 cyt. rozp., a w konsekwencji nie może być zaliczona do przedsięwzięć z § 3 ust. 2 rozp. z uwagi na ilość pobieranej wody, czy miejsce odprowadzania ścieków. Katalog tych przedsięwzięć ma charakter zamknięty. Jedynie w przypadku takich przedsięwzięć zachodzi obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z mocy art 59 bądź art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081). Kryteria wymieniane w art. 63 tej ustawy, dotyczą wyłącznie przedsięwzięć mogących znacząco potencjalnie oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 i 3 cyt. rozp. W konsekwencji chybiony jest też zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu, dotyczącym oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Decyzja środowiskowa wydawana jest zaś przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, a nie w ramach tego postępowania (art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy). Z kolei przypadki, w których obligatoryjne jest uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy, reguluje art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu... Wymóg uzgodnienia decyzji z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska dotyczy obszarów objętych formą ochrony na podstawie przepisów o ochronie przyrody, tj. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r., (dz. U. z 2018 r. poz. 1614). Skoro przedmiotowy teren nie jest objęty żadną prawną formą ochrony, przewidzianą w tej ustawie, mimo cennych walorów przyrodniczych i zapisów w studium jako postulowany do objęcia ochroną prawną w ramach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, w niniejszej sprawie nie zachodził zatem przypadek z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu. Przeznaczenie terenu w studium nie jest bowiem prawną formą ochrony przyrody, podobnie jak przywołana w skardze uchwała w przedmiocie programu ochrony środowiska, w której wprost mowa jest o projektowanym zespole przyrodniczo-krajobrazowym. Teren inwestycji położony jest bezpośrednio przy drodze publicznej, w otoczeniu zwartej zabudowy. Stan prawny został też ustalony na podstawie przywołanego wyżej pisma Wydziału Ochrony Środowiska. Stąd podnoszona topografia terenu nie mogła skutkować przyjęciem, że decyzja wymagała uzgodnienia z organem ochrony środowiska, właściwym do oceny wodnoprawnej. W niniejszej sprawie nie zachodzi też przypadek uzgodnienia z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy. W decyzji o warunkach określono bowiem alternatywnie sposób odprowadzania wód opadowych – do kanalizacji deszczowej lub do gruntu zgodnie z wymogami prawa wodnego. Szczegółowe rozwiązania w tym zakresie winny wynikać z projektu budowlanego. Na tym etapie postępowania brak też podstaw do badania natężenia hałasu. Jest to bowiem zdarzenie przyszłe i niepewne i nie chodzi o przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu... Decyzja o warunkach zabudowy zawiera zaś elementy, wymienione w art. 54 ustawy o planowaniu, w tym określa warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich. Zakres tej ochrony określa zaś § 2 pkt 7 rozp. Min. Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r . w sprawie oznaczeń i nazewnictw stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Stąd też kwestia zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych może być rozważana dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Z tych też względów, nie stwierdzając także z urzędu, naruszenia prawa wymienionego w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy. Odnosząc się zaś do żądania zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, zgłoszonego przez uczestnika postępowania, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 199 i art. 200 cyt. ustawy, zwrot kosztów przysługuje wyłącznie skarżącemu w razie uwzględnienia skargi. ec