II SA/Gl 1004/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację osobistą. Z treści formularza wynika, że wraz z małżonką oraz pełnoletnią, niepracującą córką zamieszkuje w lokalu o pow. 56 m2. Skarżący zadeklarował, że poza należącą do córki nieruchomością gruntową o pow. 480 m2 nie posiada żadnego innego majątku, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedynym źródłem utrzymania się rodziny wnioskodawcy są świadczenia emerytalne skarżącego i jego małżonki uzyskiwane w łącznej kwocie 3800 zł miesięcznie. Skarżący podkreślił, że udziela wsparcia materialnego swojemu synowi oraz swojej wnuczce. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłała kopie przekazów pocztowych świadczeń emerytalnych wypłacanych jemu oraz jego małżonce, kopie rachunków za gaz, energię elektryczną, czynsz za zajmowany lokal mieszkalny, kopię rachunku za doładowanie telefonu oraz kopie rachunków za lekarstwa. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub w części może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ocena możliwości finansowych strony ubiegającej się o zwolnienie od kosztów sądowych dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Mając to na względzie i z tej perspektywy oceniając sytuacje materialną skarżącego nie znaleziono podstaw do uwzględnienia złożonego przezeń wniosku. Zauważyć bowiem przyjdzie, że łączny dochód netto trzyosobowej rodziny skarżącego wynosi 3900 zł. Wydatki na gaz, energię elektryczną, czynsz za lokal mieszkalny oraz usługi telekomunikacyjne, kształtują się z kolei na poziomie około 1000 zł. Jeżeli nawet doliczyć do tego koszty zakupu lekarstw (w miesiącu wrześniu przedstawione rachunki opiewały na kwotę 242 zł) to kwota pozostająca do dyspozycji wnioskodawcy i jego rodziny pozwala na uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 500 zł a także na poniesienie pozostałych kosztów sądowych. Wspomniany wyżej wpis jest zasadniczym wydatkiem na obecnym etapie postępowania, zaś kwota ponad 2600 zł pozwala na zaspokojenie potrzeb bytowych trzech osób i wygospodarowanie środków na wskazany wyżej wpis. Oceny tej nie zmienia podnoszona przez skarżącego okoliczność udzielania wsparcia swojemu synowi oraz jego córce (wnuczce strony). Wnioskodawca nie wyjaśnił bowiem ani w jakiej wysokości udziela wsparcia, ani też tego, czy wsparcie to ma charakter stały i z jakich powodów jego synowa nie osiąga dochodów (wspomniał jedynie, z jego syn uzyskuje niskie wynagrodzenie). W tej sytuacji nie można więc z całym przekonaniem stwierdzić, że zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Wobec tego , działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.