II SA/Gl 1005/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w kwestii wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/gl 1005/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie, jako wniesionej z uchybieniem terminu. Odpis tego orzeczenia został doręczony skarżącemu w dniu 20 listopada 2015 r. W dniu 26 listopada 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Jednocześnie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący oświadczył, że nieświadomie źle obliczył termin do wniesienia skargi, a uchybienie terminu jest jednodniowe. Zdaniem skarżącego przekroczenie terminu nie jest rażące, w związku z powyższym wnosi o jego przywrócenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, bowiem dowiedział się o uchybieniu terminu w dniu doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. 20 listopada 2015 r. Dokonując z kolei analizy merytorycznej wniosku oraz całokształtu akt sprawy Sąd uznał, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia skargi Sąd miał przede wszystkim na uwadze, że skarżący nie wykazał, aby w trakcie biegu terminu do wniesienia skargi wystąpiło zdarzenie, które pomimo dołożenia wszelkich możliwych starań uniemożliwiło mu złożenie skargi w terminie. Skarżący nie wykazał tym samym, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło w sposób przez niego niezawiniony. Przeciwnie, ze złożonego wniosku jasno wynika, że do uchybienia terminu doszło na skutek pomyłki, złego obliczenia terminu do wniesienia skargi, a zatem z powodu niezachowania przez skarżącego należytej staranności w załatwianiu spraw tego rodzaju. W świetle powyższych okoliczności nie można mówić o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Należy podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, nawet nieumyślnej. Przez brak winy należy bowiem rozumieć zaistnienie takich okoliczności, w których strona nawet przy dołożeniu największego wysiłku nie byłaby w stanie dokonać czynności w terminie. W związku z powyższym jakąkolwiek niestaranność lub zaniedbanie nie można zdaniem Sądu kwalifikować jako brak winy. W świetle powyższych okoliczności Sąd nie dostrzegł na gruncie niniejszej sprawy niezależnych od skarżącego i niemożliwych do pokonania przeszkód, które usprawiedliwiałyby niedochowanie terminu do złożenia skargi i uzasadniałyby przywrócenie terminu do dokonania danej czynności. Wobec tego należało na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.