II SA/Gl 1005/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski,, Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 oraz art. 102 ust. 1c, 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 341 z późn. zm. – dalej u.k.p.), a także art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej k.p.a.): — odmówił umorzenia postępowania administracyjnego; — odmówił zwrotu zatrzymanego dokumentu prawa jazdy; — zatrzymał A.P. prawo jazdy kategorii B, wydane dnia [...] przez Prezydenta Miasta Z., na okres 3 miesięcy liczony od 7 lipca 2018 r. do dnia 7 października 2018 r.; — nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podano m. in., że do Urzędu wpłynęła informacja z Komendy Miejskiej Policji w G. z dnia 7 lipca 2018 r., która w myśl przepisów prawa obliguje organ do wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy, w związku z kierowaniem przez stronę w dniu 7 lipca 2018 r. pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541), podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt. 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt. 5 ustawy o kierujących pojazdami, jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm. – dalej p.r.d.). Przepis ten przesądza, że jedyną, wyłączną i wystarczającą okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest wymieniona informacja. W odwołaniu od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, strona zarzuciła m. in.: 1. obrazę przepisów postępowania, tj.: art 81a § 1 k.p.a. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 281) - poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się w nieuwzględnieniu granic błędu pomiarowego miernika prędkości oraz nieumorzeniu postępowania administracyjnego ze względu na jego bezprzedmiotowość, albowiem informacja KPP w W. z dnia 23 listopada 2017 r. nie stwierdza w sposób jednoznaczny, iż spełniona została przesłanka uzasadniająca zatrzymanie prawa jazdy na 3 miesiące, a zatem należało dokonać rozstrzygnięcia na korzyść strony; 2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 81 § 1, 76 § 3, 97, 107 §3 k.p.a., w zw. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw; 3. obrazę prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano m. in., że ze względu na przyjętą regulację prawną, w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatrzymania prawa jazdy nie podlegają badaniu kwestie związane ze sposobem przeprowadzania kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Policji oraz dokonywania przez nich pomiaru prędkości. Kwestie te wyjaśnia organ Policji. W tym zakresie organ jest związany informacją Policji, która jako dokument urzędowy - w myśl art. 76 § 1 k.p.a. - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo poświadczone. Informacja Policji jest jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym jest prowadzone niezależnie od postępowania wykroczeniowego. Skargę na powyższą decyzję SKO złożył A. P., zaskarżając ją w całości. Zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art. 64 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (dalej EKPCz) w zw. z art. 14 EKPCz i art. 6 EKPCz w zw. z art. 45 Konstytucji RP, w zw. z art. 177 Konstytucji RP w zw. z art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw w zw. z art. 102 ust. 3 u.k.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że wyłącznie informacja z Policji jest wystarczającą przesłanką zatrzymania prawa jazdy, nawet w sytuacji, gdy pomiar prędkości jest oczywiście błędny i jest dokonany nieprawidłowym urządzeniem; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., w zw. z art. 7a k.p.a. oraz 7b k.p.a. w związku z art. 32 Konstytucji oraz art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji, poprzez recypowanie błędu organu I Instancji i naruszenie prawa do równego traktowania przez władze publiczne, gdzie zignorowano argumentację skarżącego i jego pełnomocnika co do oczywistego błędu pomiarowego urządzenia oraz zignorowano oczywisty fakt, że samego pomiaru nie było, policjanci rzekomo go dokonujący mają postępowanie w Prokuraturze Okręgowej w G., gdzie zarzuca im się generowanie postępowań przy braku pomiaru prędkości; 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 § 2 k.p.a., w zw. z art. 75 § 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a., w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez takie uzasadnienie decyzji II instancji, które nie budzi zaufania strony, nie odnosi się do istoty sprawy, przez brak odniesienia się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r. (K 24/15) oraz wyroku NSA sygn. I OSK 2809/17 z dnia 10 kwietnia 2018 r. o konieczności weryfikacji informacji z policji i brak weryfikacji przez organy, czy pomiar w ogóle był dokonany; 4) obrazę przepisów postępowania, tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. art. 76 § 3 k.p.a. w zw. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz innych ustaw - poprzez zaniechanie zweryfikowania informacji, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 3 ustawy oraz błędne przyjęcie, iż domniemanie prawdziwości otrzymanej informacji od Policji oznacza związanie organu jej treścią w ten sposób, że strona nie może zgłaszać wniosków przeciwko prawdziwości jej treści, nawet wtedy, gdy policjanci dokonujący rzekomego pomiaru mają zarzuty za kreowanie pomiarów i wyłudzanie łapówek; 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w sytuacji istnienia przesłanki do zawieszenia postępowania ze względu na konieczność rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny; 6) obrazę przepisów postępowania, tj.: art 81a § 1 k.p.a. w zw. z § 19 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych - poprzez ich niezastosowanie, wyrażające się w nieuwzględnieniu granic błędu pomiarowego miernika prędkości; 7) obrazę prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., poprzez jego błędne rozumienie polegające na przyjęciu, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest tylko i wyłącznie informacja o zatrzymaniu dokumentu przez Policję na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 p.r.d., a nie rzeczywiste przekroczenie prędkości przez kierującego pojazdem o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, która nie jest weryfikowana przez organ; Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Z. oraz przekazanie sprawy organowi I Instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. W świetle art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, podstawą zatrzymania prawa jazdy jest informacja o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3 (wg pkt. 1 podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem). Art. 135 ust. 1 pkt 1a p.r.d. stanowi zaś, że policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem m. in. w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Już z tych regulacji wynika, że nie jest w takich przypadkach konieczne prawomocne skazanie (wystarczy "ujawnienie popełnienia wykroczenia"), bowiem ustawodawca przewiduje tu środek administracyjny, a nie karny. Stąd art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy zmieniającej jednoznacznie wskazuje, że okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest ww. informacja (tak też np. wyroki WSA w Gliwicach: z 21 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Gl 92/16; z 11 lipca 2018 r., sygn. II SA/Gl 401/18). W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, jest to bowiem domena postępowania wykroczeniowego. W szczególności nie mamy tu (w postępowaniu administracyjnym) do czynienia z ustalaniem winy. Takie ustalenia wymagają bowiem w niektórych przypadkach długotrwałego postępowania dowodowego, tak jak i prawidłowość działania urządzenia pomiarowego (w niniejszej sprawie urządzenie było legalizowane). Te kwestie bada sąd powszechny, jeśli strona odmawia przyjęcia mandatu. Z woli ustawodawcy organ administracyjny opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego (art. 76 §1 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zatrzymanie prawa jazdy ma bowiem w tym przypadku charakter prewencyjny, mający służyć zapobieganiu dalszym naruszeniom we wskazanym okresie, przez co decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Dlatego też bezzasadne są zarzuty naruszenia zasady prawdy obiektywnej i działania na niekorzyść skarżącego (co sprowadza się do zarzutu naruszenia art. 6, 7, 75 §1, 77 §1, 80 i 81a §1 k.p.a.). Fakt prowadzenia przez organy ścigania postępowania o przestępstwa przeciwko funkcjonariuszowi Policji interweniującemu m. in. w sprawie skarżącego nie może być tu przesądzający, skoro nie wykazano, by informacja, będąca podstawą zaskarżonych decyzji, w niniejszym postępowaniu była sfałszowana, bądź była efektem jakiegokolwiek innego przestępstwa. Gdyby przyjąć rozumowanie prezentowane w skardze wszelkie czynności dokonywane przez owego funkcjonariusza Policji dokonane w czasie całej jego służby byłyby nieskuteczne. Jest to rozumowanie niemogące być zaakceptowanym. Nawet gdyby doszło tu jednak do jakiegokolwiek czynu zabronionego, związanego z wystawieniem nieprawdziwej informacji będącej podstawą decyzji administracyjnej, to będzie to co najwyżej podstawa do wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 k.p.a.). Co więcej, na przedmiotowej informacji z Policji podpisany jest nie tylko funkcjonariusz dokonujący kontroli prędkości, ale także Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP w G., który – jako osoba upoważniona – potwierdza dokonane ustalenia. Z tych względów nie było też przesłanek do zawieszenia postępowania administracyjnego, nie wystąpiło bowiem żadne zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., I OSK 348/12, elementem zagadnienia wstępnego jest istnienie zależności (związku przyczynowego) miedzy uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. Z kolei w wyroku WSA w Krakowie z 7 marca 2014 r., II SA/Kr 1541/13, stwierdza się, że "warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. (...) instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje zależność, o której mowa w art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego wyrażającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie >zależy od uprzedniego< wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc (...) zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego." Art. 102 ust. 1c u.k.p. częściowo został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15 (Dz. U. z 2016 r., poz. 2197) z dniem 29 grudnia 2016 r. Zgodnie z nim wymieniony wyżej przepis utracił moc w zakresie, w jakim nie przewidywał sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Uzasadnienie tego orzeczenia wiąże, ale jedynie w zakresie rozpatrywanego tam zagadnienia i problemu prawnego, dotyczącego konieczności wzięcia pod uwagę owego "stanu wyższej konieczności". To rozstrzygnięcie nie miało jednak zastosowania w niniejszej sprawie, jako że skarżący kwestionuje prawidłowość pomiaru, zatem uważa, że do takiego przekroczenia prędkości w ogóle nie doszło. Zaskarżona decyzja, mająca charakter związany a nie uznaniowy, zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 §3 k.p.a.). Skoro art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy zmieniającej wskazują, że wystarczające jest tu "ujawnienie popełnienia wykroczenia", a nie wyłącznie "prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie", to nie ma żadnych ustawowych podstaw, by prowadzić postępowanie dowodowe w takim zakresie, jakiego by sobie życzył skarżący. Strona powołuje się na wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r., sygn. I OSK 2809/17. Pogląd tam wyrażony nie uwzględnia jednak szeregu istotnych kwestii i nie wpisuje się w jakąkolwiek przeważającą linię orzeczniczą (zob. np. wyrok WSA w Łodzi z 22 lutego 2018 r., sygn. III SA/Łd 12/18 i powołane tam orzecznictwo). W szczególności nie można mówić, by uchybiono tu zasadzie z art. 7 k.p.a. Właśnie wskazany w tym przepisie interes społeczny nakazuje podejmowanie prewencyjnych środków, np. poprzez zatrzymywanie praw jazdy osobom, co do których Policja stwierdziła znaczne przekroczenie prędkości. Jeśli w postępowaniu wykroczeniowym osoba, której zatrzymano prawo jazdy zostanie uniewinniona, ma możliwość wystąpienia o wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 §1 pkt 5 k.p.a.). Skoro przepisy dają takie możliwości proceduralne, prowadzące do ewentualnego podważenia wydanych wcześniej decyzji, to nie można mówić o naruszeniu Konstytucji RP i Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. Strona ma zapewnioną drogę procesową, a przepisy ustawowe z kolei podlegają interpretacji zgodnie z ich celem. Tym jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i konieczność szybkiego interweniowania, w tym podejmowania środków prewencyjnych dla ochrony dóbr innych osób, uczestników ruchu drogowego (ich zdrowia i życia). Zwlekanie w takich sprawach może powodować daleko idące, niekiedy nieodwracalne skutki. Ta ochrona przed niewłaściwymi zachowaniami różnych kierowców dotyczy także samego skarżącego, jako uczestnika ruchu drogowego (niekiedy pieszego), narażonego na wiążące się z tym niebezpieczeństwa. Nie doszło zatem do naruszenia art. 6, 7, 7a, 7b, 8, 11, 35 §2, 75 §1 i 2, 76 §3, 77 §1 i 4, 80, 81a, 97 §1 pkt 4, 107 §1 i 3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i ust. 3 u.k.p. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a) p.r.d. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, art. 7, 32, 45, 64 ust. 1 – 3, 177 Konstytucji, przepisów EKOPCz, Kodeksu Dobrej Administracji, rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać przyrządy do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym, ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.