II SA/Gl 1006/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 stycznia 2021r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę M. M. i P. M., obejmujące budowę budynku garażowego wraz z rozbiórką części istniejących ścian, do realizacji na działkach o nr ewid. 1 i 2, położonej w miejscowości W., przy ul. [...], gm. K., na podstawie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "pr. b."; Dz. U. z 2019 r., poz 1186 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z właściwymi przepisami ustawy Prawo budowlane oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Starosta [...] wskazał że w trakcie postępowania wpłynęły zastrzeżenia do projektu, jednakże brak było podstaw do odmowy zatwierdzenia przedmiotowego projektu Odwołanie w ustawowym terminie złożyła M. S. (dalej: skarżąca), nie zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji, jakoby przedmiotowy projekt był zgodny z prawem, a także przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzję Starosty [...] utrzymał w mocy Wojewoda Śląski, decyzją z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że planowana inwestycja znajduje się w odpowiedniej odległości od działek sąsiednich. Wskazano, że od strony wschodniej ściana garażu będzie się znajdowała w odległości 3,05 m od granicy z działką nr 3. Nie będzie posiadała drzwi i okien, w związku z czym nie będzie mieć zastosowania § 12 pkt 2 Rozporządzenia WT, który stanowi że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 3 metry w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę granicy. Jednocześnie wskazano, że taka sytuacja będzie mieć miejsce w przypadku strony północnej, czyli od granicy z działką na 4, gdyż budynek będzie się znajdować w odległości 3,87 m od tej granicy i również nie będzie posiadał okien i drzwi. W związku z powyższym spełniony będzie warunek minimalnej odległości od granicy z działkami sąsiednimi. Organ nie zgodził się z ustaleniami skarżącej, że wysokość planowanej inwestycji wynosi 6,15 m. Wskazano, ze wartość przywoływana przez skarżącą to wymiar wysokości budynku wraz z fundamentami (o wysokości 1,0), których nie wlicza się do wysokości budynku. Wysokość budynku liczona jest od poziomu terenu przy wjeździe do garażu. Ponadto na terenie oznaczonym w miejscowym planie jako MN, RM, U (DG) istnieje nakaz, aby maksymalna wysokość budynków garażowych wynosiła 6 m, co zostało spełnione w przypadku przedmiotowej inwestycji. Organ odniósł się również do kwestii postępowania przed Sądem Rejonowym w C. dotyczącego zasiedzenia części nieruchomości inwestorów zainicjowanego przez skarżącą, wskazując że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą brać pod uwagę hipotetycznego rozstrzygnięcia sądu, który może zapaść w przyszłości. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika adwokata L. N., złożyła skargę na decyzję Wojewody, zaskarżając ją w całości. Zarzuciła naruszenie: a) art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 oraz art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy konieczne było wnikliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i ustalenie czy przedmiotowy budynek garażowy spełnia wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego b) art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 k.p.a., w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 i § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania do czasu rozpoznania przez Sąd Rejonowy w C. wniosku skarżącej o nabycie przez zasiedzenie nieruchomości stanowiącej drogę dojazdową do jej nieruchomości (działka nr ewid. 3). Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. W uzasadnieni wskazano, że z analizy projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek będzie miał wysokość ponad 6 metrów, co jest niezgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Wskazano również na okoliczność że projektowany budynek będzie znajdował się w niedalekiej odległości od budynku skarżącej i spowoduje to zacienianie jej budynku. Powtórzono również argument dotyczący postepowania toczącego się przed Sadem Rejonowym w C. dotyczącym zasiedzenia działki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie wykazało, aby był on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku garażowego wraz z rozbiórką części istniejących ścian, do realizacji na działkach o nr ewid. 1 i 2, położonej w miejscowości W., przy ul. [...], gm. K. Materialnoprawną podstawą wskazanego rozstrzygnięcia Wojewody Śląskiego stanowiły przepisy art. 28, 33 ust. 1, 34 ust 4, 35 ust 1 i 36 pr. b. Wskazane przepisy odnoszą się do procedury zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższych przepisów wynika obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, w wypadku podjęcia robót budowlanych. Przywołane przepisy wskazują na obowiązek przedłożenia odpowiedniego projektu, który w niniejszej sprawie został dopełniony. Zastrzeżenia skarżącej budzi kwestia ustaleń organu dotyczących zgodności projektu z przepisami prawa. Pierwszy z zarzutów odnosi się do zgodności z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: Rozporządzenie; Dz. U z 2019 r., poz. 1065), w szczególności odnośnie do maksymalnej wysokości projektowanego budynku garażowego, oddziaływania na inne nieruchomości – tj. budynek skarżącej, a także odległość projektowanego budynku od drogi wewnętrznej stanowiącej dojazd do działki na 3, powierzchni zabudowy działki w stosunku do procentowego udziału terenu biologicznie czynnego. Odnosząc się do powyższych zarzutów wskazać należy, że Wojewoda Śląski słusznie wskazał, że wysokość projektowanej inwestycji wynosi 5,17 m, co wynika z projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora. Prawidłowo bowiem wskazano, że do wysokości budynku nie wlicza się fundamentów. Zgodnie z § 6 Rozporządzenia, wysokość budynku, służącą do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W przedmiotowym przypadku jest to wysokość liczona od poziomu trenu przy wjeździe do garażu. Wysokość projektowanego budynku została zatem prawidłowo ustalona i wynosi 5,17 m. W kwestii zarzutu co do odległości projektowanego budynku od nieruchomości sąsiednich, problem ten został uregulowany w § 12 ust 1 Rozporządzenia, który stanowi że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. W niniejszym przypadku ze strony wschodniej budynek będzie się znajdował w odległości 3,05 m od granicy z działką nr 3 i nie będzie posiadał okien i drzwi, co również wynika z przedłożonego projektu budowlanego. Podobnie ze strony północnej budynek nie będzie miał okien i drzwi, a odległość od granicy z działką wynosi 3,87 m. W związku z tym zastosowanie znajdzie wskazany pkt 2 § 12 Rozporządzenia. Odpowiednia odległość projektowanego budynku od nieruchomości sąsiednich będzie zatem zachowana. Odnośnie zarzutu co do czynności, które organ winien ustalić w ramach własnego postępowania, wskazać należy że zgodnie z art. 35 ust 1 pr. b. Wojewoda wskazał, że projekt inwestycyjny jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego obowiązującego na terenie inwestycyjnym, a także z przepisami techniczno-budowlanymi. W uzasadnieniu decyzji podkreślono kompletność projektu budowlanego, wskazano że posiada wszelkie wymagane opinie, uzgodnienia oraz pozwolenia, został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniami o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego. Brak zatem podstaw do kwestionowania poprawności projektu sporządzanego przez osobę uprawnioną. Sąd podziela pogląd organu II instancji w niniejszej sprawie. Postępowanie było prowadzone z zgodnie z tymi wymogami z art. 35 ust. 1, a w szczególności uprawniona osoba sporządziła wymagany przepisami projekt. Co do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4, wskazać należy że Sąd w całości podziela pogląd wyrażony przez organ II instancji, a wyartykułowany również w orzecznictwie (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. II OSK 2730/16, LEX nr 2592572). Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu, a uzasadniającym zawieszenie postępowania, nie jest sam fakt toczenia się przed innym organem lub sądem postępowania, którego wynik może mieć wpływ na treść decyzji w postępowaniu właściwym, lecz jest nim określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie właściwe. Powyższy przepis dotyczy zatem sytuacji, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, nie jest w ogóle możliwe bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W przywołanym orzeczeniu wskazano, że zasiedzenie ma charakter deklaratoryjny, tj. taki który jedynie potwierdza istnienie określonego uprawnienia, które to uprawnienie powstało w przeszłości i wymaga ustalenia dokładnego momentu, od kiedy dany podmiot stał się właścicielem nieruchomości przez zasiedzenie w wyniku upływu stosownych terminów. Tego rodzaju orzeczenie nie decyduje o istnieniu prawa, a jedynie je potwierdza dla celów dowodowych. Oznacza to, że dopóki nie zapadnie orzeczenie o zasiedzeniu, dopóty podmiot nie może skutecznie powoływać się wobec osób trzecich, w tym wobec organów nadzoru budowlanego, że jest właścicielem danej nieruchomości. Również nietrafione są zarzuty odnośnie naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., 8 § 1 k.p.a., bowiem organ prawidłowo przeprowadził postępowanie odwoławcze i wyjaśniając podstawy swojego rozstrzygnięcia, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Ze względu na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.