II SA/Gl 1008/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Protokolant sekretarz Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2008r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...). nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności wykonywanych robót budowlanych oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją ([...]) z dnia [...] roku na podstawie art. 105 kpa – po rozpatrzeniu wniosku J. W. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia prawidłowości realizacji budynku mieszkalnego na posesji pgr [...] i [...] gm. kat. S. przy ul. [...] w B., którego inwestorami są I. i S. K. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie było prowadzone na wniosek J. W. z dnia [...] roku ( od [...] roku właściciela działki nr [...], graniczącej z działkami stanowiącymi teren inwestycji ), który twierdził iż realizacja budynku mieszkalnego przez inwestorów odbywa się w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami. Organ ustalił ( oględziny z dnia [...] roku ), że roboty budowlane na działkach nr [...] i [...] prowadzone są w oparciu o prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] roku. Natomiast dziennik budowy świadczy o prowadzeniu robót pod nadzorem osoby uprawnionej i wytyczeniu realizowanego budynku przez geodetę. Wykonane kontrolne pomiary ( taśmą parcianą ) odległości narożnika ściany bez otworów, najbardziej zbliżonego do działki wnioskodawcy, do ogrodzenia granicznego wykazały, że odległość ta wynosi [...] m. W związku z tym organ I instancji uznał brak niezgodności realizowanego budynku z przepisami ustawy Prawo budowlane, a w konsekwencji brak przedmiotu postępowania skutkujący jego bezprzedmiotowością i umorzył postępowanie w sprawie. W odwołaniu J. W. podniósł, że jego żądanie sprowadzające się do zbadania prawidłowości posadowienia budynku na parceli nr [...] przy ul. [...] nie zostało zrealizowane przez organ orzekający. Zdaniem autora odwołania niezrozumiałym jest posługiwanie się w trakcie oględzin taśmą parcianą ( z uwagi na stopień jej dokładności ) oraz dokonywanie pomiaru do ogrodzenia granicznego, które to pojęcie nie jest znane przepisom budowlanym. Wskazał na pismo z dnia [...] roku Wydziału Geodezji i Kartografii w B., z którego wynika, że w zasobie geodezyjnym brak jest jednoznacznych danych pomiarowych, które pozwalają wyznaczyć granice między jego działką ( nr [...]), a działką inwestorów. W związku z tym – zdaniem odwołującego się – organ I instancji nie mógł ustalić prawidłowości posadowienia budynku inwestorów. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zaskarżoną decyzją ([...]) z dnia [...] roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 105 kpa. Organ odwoławczy zaakceptował ustalenia faktyczne i ich kwalifikację prawną dokonaną przez organ I instancji. Podkreślił, że roboty budowlane są wykonywane w oparciu o pozwolenie na budowę, po geodezyjnym wytyczeniu położenia obiektu zgodnie z zatwierdzonym pozwoleniem na budowę, a po zakończeniu robót obiekt będzie wymagał geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej. Dokonany natomiast pomiar taśmą parcianą był jedynie pomiarem kontrolnym. Skoro obiekt został wytyczony przez geodetę to – zdaniem organu odwoławczego – oznacza to jego realizację zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Brak więc jest w zakresie zarzuconym przez wnioskodawcę odstępstw od pozwolenia wymagających ingerencji organu nadzoru budowlanego, co czyni postępowanie w tym zakresie bezprzedmiotowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach J. W. domagał się unieważnienia decyzji ostatecznej. W jego ocenie decyzja narusza gwarantowane mu Konstytucją prawo własności – art. 21 Konstytucji RP. Obiekt budowlany inwestorów został bowiem ( na działkach nr [...],[...]) usytuowany w zbliżeniu do granic jego działki w stosunku do odległości określonych w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor do czasu kontroli wykonał ogrodzenie swojej działki mimo, że granica między parcelami nie została geodezyjnie wytyczona. W związku z tym ustalenia organu odwoławczego są nie uzasadnione. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Podkreślił, że organ architektoniczno – budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzał prawidłowość przedłożonego projektu budowlanego z przepisami prawa. Skoro więc inwestycja prowadzona jest w oparciu o prawomocne pozwolenie na budowę, a obiekt został geodezyjnie wytyczony to brak jest podstaw prawnych do badania prawidłowości jego usytuowania. Sporna kwestia wg skarżącego przebiegu granic między działką będącą przedmiotem jego własności – nr [...] a działkami inwestorów nr [...] i [...] nie podlega rozstrzygnięciu przez organy nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji jedynie pod względem zgodności z prawem, uwzględniając przy tym stan faktyczny i prawny na dzień wydania decyzji będącej przedmiotem skargi. Z akt sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją wynika, że inwestorzy w oparciu o prawomocne pozwolenie na budowę realizują na działkach nr [...] i [...] budynek mieszkalny. Przed przystąpieniem do robót budowlanych budynek został wytyczony geodezyjnie. Powyższych okoliczności skarżący nie kwestionuje, ale twierdzi, że wobec braku w zasobie geodezyjnym jednoznacznych danych pomiarowych nie można mówić o przebiegu granicy między jego działką nr [...], a działkami inwestorów objętymi pozwoleniem na budowę. W związku z tym skarżący twierdzi, że nastąpiło niedopuszczalne w świetle rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych zbliżenie realizowanego budynku mieszkalnego do granicy z jego działką, której przebiegu zresztą nie wskazuje. W związku z powyższym należy stwierdzić, że ostateczne pozwolenie na budowę przesądza o dokonaniu przez organ architektoniczno – budowlany czynności określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. ( Dz. U. 06.156.1118 z zm.), a więc sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego obejmującego projekt zagospodarowania działki ( art. 34 ust. 3 pkt 1 ) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ) oraz zgodności samego projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Projekt zagospodarowania działki ( art. 34 ust. 3 pkt 1 ) sporządzony jest na aktualnej mapie, obejmującej określenie granic działki ( terenu ) usytuowanie, obrys, układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania i umieszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, charakterystyczne elementy, wymiary rządne i wzajemne odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy. Ostateczne pozwolenie na budowę, zatwierdzające projekt budowlany przesądza więc o granicach działki zajętej inwestycją i usytuowaniu projektowanego obiektu. Każdy obiekt budowlany wymagający pozwolenia na budowę nadto podlega obowiązkowi wyznaczenia geodezyjnego w terenie ( art. 43 ust. 1 ). Wytyczeniu w terenie i utrwaleniu na gruncie podlegają elementy określające usytuowanie w poziomie oraz posadowienie wysokościowe, wznoszonego obiektu, stosownie do wymagań projektu budowlanego, a więc i projektu zagospodarowania działki. Jak wyżej wskazano ten ostatni projekt określa między innymi granice działki. Oznacza to, że wytyczenie obiektu w terenie zapewnia zachowanie przewidzianych w projekcie odległości od granic działki. Skoro obiekt jest realizowany w oparciu o ostateczne pozwolenie na budowę, po wytyczeniu w terenie nie można skutecznie twierdzić, że jego wykonanie – w tym w zakresie usytuowania w stosunku do granic działki – narusza przepisy prawa. Kompetencję organu nadzoru budowlanego I instancji określa art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego jest właściwy między innymi w sprawie prowadzenia robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę ( art. 50 ust. 1 pkt 4 ). W sytuacji gdy postępowanie nie wykaże by realizacja inwestycji odbiegała od pozwolenia na budowę, prowadzone roboty odpowiadają prawu, a postępowanie przed organami nadzoru jest bezprzedmiotowe. Brak bowiem robót budowlanych niezgodnych z przepisami. Taka właśnie sytuacja wystąpiła w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją co oznacza, że decyzja ta odpowiada prawu. Ustalenie przebiegu granicy między działką inwestorów a skarżącego leży poza kompetencjami organu nadzoru budowlanego i nie może podlegać rozstrzygnięciu w niniejszym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.) oddalił skargę.