II SA/Gl 1009/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka Protokolant starszy referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2007 r. sprawy ze skargi N. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Na wniosek Miejskiego Zarządu Dróg w C. z dnia [...] 2005 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego polegającego na budowie ulicy A w C. wraz z odwodnieniem na odcinku od ul. B do ul. C oraz na budowie kolektora deszczowego w ul. D na odcinku od ul. A do ul. E. W toku tego postępowania sprzeciw co do realizacji planowanej inwestycji na działkach nr A i B przy ul. A i ul. F zgłosiła N. R.. Do sprzeciwu tego inwestor ustosunkował się w piśmie z dnia [...] 2005 r. Postanowieniem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. stwierdził brak konieczności wykonania raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Brak konieczności wykonania takiego raportu stwierdził też Prezydent Miasta C. – postanowieniem z dnia [...] r. Pismem z dnia [...] 2005 r. wnioskodawca wniósł o przeprowadzenie postępowania w oparciu o dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62 poz.627 ze zm.), a to zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 113 poz. 954 ze zm.). Po ponownym rozpoznaniu tego wniosku ( wobec uchylenia wcześniejszej decyzji organu I instancji decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r.) Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] ( znak [...], wydaną m.in. na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 53 ust. 3, art. 54 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ) oraz na podstawie art. 104 kpa ustalił lokalizację w/w inwestycji na wymienionych w tej decyzji działkach, w ustalonych na mapach stanowiących załącznik do tej decyzji liniach rozgraniczających. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla terenu objętego przedmiotowym zamierzeniem inwestycyjnym, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ani też nie podjęto dla tego terenu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia takiego planu. Warunki lokalizacji ustalono na podstawie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego. Publiczny charakter inwestycji nie budzi zdaniem organu orzekającego wątpliwości. Ustalenie lokalizacji tego celu nie narusza przepisów odrębnych. Stwierdził też ten organ, że decyzja uzyskała uzgodnienia wymagane ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniu od tej decyzji N. R. wniosła o jej uchylenie w części dotyczącej lokalizacji inwestycji na jej działkach nr B i A i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Odwołująca się zarzuciła, iż w kwestionowanym zakresie projekt lokalizacji inwestycji jest "nieprawidłowy i nieracjonalny". Realizacja inwestycji pozbawi ją bowiem możliwości "prawidłowego korzystania" z jej nieruchomości i jej zagospodarowania, z uwagi na fakt iż "zbyt daleko wkracza" w jej nieruchomość. Ewentualnie wyraziłaby zgodę na zajęcie jej nieruchomości ale w innym zakresie. Zdaniem odwołującej się możliwa jest też realizacja inwestycji z pominięciem jej działek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem się na treść art. 50 ust. 1 i 4, art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisało przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Stwierdziło, że kwalifikacja objętej postępowaniem inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie budzi w świetle treści art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2004 r. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), wątpliwości. Inwestycja dotyczy bowiem drogi publicznej o kategorii gminnej, klasy L – droga lokalna, realizowanej w imieniu zarządcy drogi przez Miejski Zarząd Dróg w C.. Jest ona zgodna z przepisami wymienionymi w decyzji organu I instancji i dlatego też zgodnie z treścią art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie było podstaw do odmowy wydania decyzji o ustaleniu jej lokalizacji jako celu publicznego. Zdaniem SKO kwestionowana decyzja zawiera wszystkie określone w art. 54 omawianej ustawy elementy. Zwrócił też organ odwoławczy uwagę, że w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organy orzekające związane są zakresem wniosku inwestora. W nawiązaniu do treści odwołania organ II instancji stwierdził, że planowane ścięcie narożnika działek nr B i A jest spowodowane koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego i spełnienia wymogu widoczności na skrzyżowaniu ulicy A i F, co wynika z treści § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430, zwane dalej rozporządzeniem z dnia 2 marca 1999 r. ) . Stwierdził też, że przeprojektowanie zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z sugestiami odwołującej się spowodowałaby dalszą ingerencję w nieruchomość położoną po drugiej stronie ul. F, stanowiącą działkę nr C. W skardze od powyższej decyzji SKO do sądu administracyjnego N. R. wniosła o jej uchylenie lub zmianę jako wydanej z naruszeniem obowiązującego prawa przez nienależyte dokonanie przez organy orzekające analizy stanu faktycznego nieruchomości. W szczególności nie rozważono w ogóle jej alternatywnej propozycji przeznaczenia pod projektowaną inwestycję jej nieruchomości w innym zakresie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie powtarzając w ogólnym zarysie argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo stwierdziło, iż nie rozważało propozycji skarżącej odnośnie zajęcia pod inwestycję jej działek w innym zakresie, gdyż z propozycji tej wycofała się ona w piśmie procesowym z dnia [...] 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa ( w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ). W sprawie nie ulega wątpliwości i nie jest też przez skarżącą kwestionowane, że objęte nią zamierzenie inwestycyjne dotyczy inwestycji celu publicznego w rozumieniu przepisów powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest też kwestionowane ustalenie, że dla terenu proponowanej lokalizacji tej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takiej zaś sytuacji inwestycja taka jest lokalizowana zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wydawanej po przeprowadzeniu postępowania o jakim mowa m.in. w art. 53 tej ustawy. Powinna ona spełniać wymogi o jakich mowa w art. 54 tego aktu prawnego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem wszystkich tych wymagań, a to przy uwzględnieniu dodatkowo treści powołanego przez organy obu instancji art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. W szczególności wynika z niej zdaniem Sądu, że została podjęta po przeprowadzeniu analizy o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odmienne w tym przedmiocie stanowisko skarżącej nie zasługuje zdaniem Sądu na akceptację. W tym przedmiocie należy zważyć w pierwszej kolejności, że zostało ono sformułowane bardzo ogólnie, co nie pozwala na szczegółową polemikę. Nie wiadomo nawet, co skarżąca miała na myśli mówiąc o "położeniu na jej działkach instalacji". Ani w odwołaniach od decyzji organu I instancji ani też w skardze do Sądu, stanowiącej w ogólnym zarysie powtórzenie treści tych odwołań, skarżąca nie sprecyzowała w jakim zakresie zaakceptowałaby przeznaczenie jej działek pod sporną inwestycję. Nie podała też dlaczego planowana inwestycja uniemożliwi jej dalsze prawidłowe korzystanie z jej nieruchomości, a to w sytuacji gdy jak wynika z przebiegu linii rozgraniczających tę inwestycję może być pod nią przeznaczona jedynie znikoma część jej działek. ( ich rogi"). Nie wydaje się zatem aby realizacja tego narożnego ścięcia mogła mieć istotne znaczenie dla możliwości zagospodarowania pozostałej części działek skarżącej. Należy mieć bowiem na uwadze, że w liniach rozgraniczających teren inwestycji znalazła się też jedynie część ( naroże ) działki nr A przeznaczonej w rejestrze gruntów pod drogę, ale nie objętej w pozostałej części sporną inwestycją. Inwestycja ta nie dotyczy bowiem poszerzenia ul. F. Nawet gdyby przyjąć za zasadne twierdzenia skarżącej to będą jej przysługiwały roszczenia o jakich mowa w art. 36 omawianej ustawy ( w zw. z jej art. 58 ust. 2 ). Nie można podzielić też zarzutu podniesionego w skardze, że organ odwoławczy nie zbadał propozycji skarżącej zajęcia jej działek w innym zakresie, a to w sytuacji gdy jak to zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, skarżąca wycofała się z tej propozycji w piśmie procesowym (oświadczeniu) z dnia [...] 2006 r. ( pomijając już sygnalizowaną wcześniej całkowitą ogólnikowość tej propozycji). Należy też podnieść, że linie rozgraniczające teren inwestycji nie przesądzają jeszcze, że istotnie w takich granicach dojdzie do realizacji inwestycji. Linie te wyznaczają bowiem maksymalny zasięg inwestycji. Ostateczny przebieg inwestycji zostanie przesądzony dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podzielić nadto stanowisko organów obu instancji, że przewidziane liniami rozgraniczającymi narożne ścięcie działek skarżącej wynika z wymagań określonych w § 7 ust. 4 w/w rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., które organy orzekające były zobowiązane uwzględnić zgodnie z treścią art. 54 pkt 2 c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu trudno podzielić też stanowisko skarżącej, że za rezygnacją z planowanego skosu przemawia aktualne zagospodarowanie jej działek, a to w sytuacji gdy w grę może wchodzić ewentualnie jedynie przesunięcie narożnej części usytuowanego tam ogrodzenia ( zobacz fotografia – k. [...] akt sądowych). Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest też podnoszona przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie sądowej okoliczność, że nie może dojść do poszerzenia ul. F na całej jej długości z uwagi na aktualne zainwestowanie położonych przy tej ulicy działek. Jak już bowiem odniesiono poszerzenie i budowa ulicy F nie wchodzi w zakres inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. W konsekwencji skarżąca nie wykazała, że sporne zamierzenie inwestycyjne w kształcie wynikającym z wniosku Miejskiego Zarządu Dróg w C., jest niezgodne z przepisami odrębnymi. W takiej zaś sytuacji zgodnie z treścią art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy, a to zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Sąd takiej niezgodności nie stwierdził. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu zgodnie z treścią art. 151 tej ustawy.