II SA/Gl 1009/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. sprawy ze skargi W. P.(P.) na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia 31 marca 2015r. "A" S.A. w W. Oddział w S. (dalej zwana "Inwestorem") wystąpiła do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji określonej jako "[...]" w miejscowości G. o zakresie przedmiotowym szczegółowo opisanym we wniosku. Z opisu zamierzenia zawartego w projekcie budowlanym wynika, że budowa "B" przy odwiercie P-17 ma zostać zrealizowana na działkach nr 1, 2 i 3 w rejonie ul. [...], zaś budowa stacji pomiarowej na terenie istniejącego "B" na działce nr 4 w rejonie ul. [...] Przedstawiciele Inwestora złożyli oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące inwestowanych działek. Planowane roboty budowlane ujęte zostały w ruchu zakładu górniczego wydobywającego kopaliny otworami wiertniczymi. Przedmiotowe roboty, zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawie planów ruchu zakładów górniczych (Dz. U. z 2012 r. poz. 372), wprowadzono dodatkiem nr 6 do planu ruchu "C", sporządzonego na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Dodatek ten został zatwierdzony decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...][pic] Do wniosku o pozwolenie na budowę Inwestor przedłożył także decyzje Wójta Gminy P. z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzję z dnia [...] r nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta zezwolił na czasowe, tj. od dnia [...] r [pic]do [...] r. wyłączenie z produkcji użytków rolnych, stanowiących działki o nr 1 i 2. Z kolei postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] uzgodnił pozytywnie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym. Uzgodniono także z Wójtem Gminy P. lokalizację zjazdu do "B" przy odwiercie P-17 z drogi dojazdowej, oznaczonej jako działka nr 3. W ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę organ I instancji wyznaczył dla planowanej inwestycji obszar oddziaływania obiektu, uwzględniając poza działkami inwestowanymi, sąsiednie działki o nr: 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14 i 15. Podstawę przyjętego obszaru oddziaływania stanowił art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015r. w związku z S 161 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (Dz. U. z 2014r. poz. 812). W oparciu o powyższe organ ustalił katalog stron postępowania, obejmujący poza Inwestorem 25 właścicieli i współwłaścicieli nieruchomości, zlokalizowanych przynajmniej częściowo w obszarze oddziaływania obiektu. Po uzupełnieniu przez Inwestora wniosku o wszystkie niezbędne dokumenty wymagane przepisami prawa geologicznego i górniczego, prawa budowlanego oraz prawa ochrony środowiska, organ I instancji w dniu [...] r. wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na roboty budowlane objęte przedmiotowym wnioskiem. Jak wynika z akt sprawy w okresie udostępnienia przedmiotowego wniosku w trybie art. 21 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 201 3r., poz. 1235 ze zm.) nie wniesiono żadnych uwag ani zastrzeżeń odnośnie zagadnień ochrony środowiska. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na budowie "B" przy odwiercie P-17 oraz stacji pomiarowej na terenie istniejącego "B". W podstawie prawnej decyzji podano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., nr 1409 ze zm.) w zw. z art. 106 i art. 168 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 201 Ir. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2015r. [pic]poz. 196). W uzasadnieniu organ zaznaczył, odnosząc się do zgłoszonego w trakcie postępowania przez współwłaścicieli działki nr 15 sprzeciwu co do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia, nie wyklucza możliwości planowanej zabudowy sąsiednich działek zgodnie z wcześniej otrzymaną decyzją o warunkach zabudowy. Wobec kompletności i prawidłowości wniosku organ I instancji wskazał, że nie może odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Od decyzji tej odwołanie wniósł W. P. zarzucając organowi I instancji, że nie informował go oraz jego brata o planowanych inwestycjach, które mogą negatywnie oddziaływać na stanowiącą ich własność działkę nr 15. Odwołujący podniósł, iż w postanowieniu organu I instancji z dnia [...] r [...], uzgadniającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "[...]" brak jest wzmianki o jakimkolwiek oddziaływaniu na tę nieruchomość. W jego ocenie wybudowanie ośrodka zbioru gazu w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, której jest współwłaścicielem oznacza rezygnację z budowy trzech budynków mieszkalnych. Nadto oświadczył, że rozważa sprzedaž działki nr 15, jednakże jego zdaniem uzyskane ze sprzedaży środki finansowe, ze względu na uciążliwe sąsiedztwo, będą znacząco niższe. Wobec ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości zapowiedział wystąpienie o odszkodowanie pieniężne. W uzupełnieniu odwołania ponownie podkreślił, że planowana budowa bezpośrednio oddziaływuje na jego działkę, obniżając znacznie jej wartości. Wskazał, że bezskutecznie zwracał się do Inwestora o wypłatę odszkodowania z tytułu utraty wartości działki, a także o jej zamianę bądź wykup działki w całości. Na skutek przywołanego odwołania Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Na wstępie wyjaśnił, że w myśl art. 6 ust. 1 ustawy nowelizującej, tj. ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r., poz. 443), w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015r. Podkreślił również, że ramy działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę wyznacza art. 35 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 powołanej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy ocenił, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia, jest kompletny i odpowiada przepisom techniczno-budowlanym. Inwestor uzyskał niezbędne opinie, uzgodnienia i decyzje, w tym: o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, o zgodzie na wyłącznie gruntów z produkcji rolnej, o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Udzielone pozwolenie na budowę uwzględnia rygory wynikające z tych decyzji i uzgodnień. Organ odnotował także, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę złożony został z zachowaniem terminu wymaganego w art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Prawidłowo też wyznaczony został obszar oddziaływania obiektu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ Il instancji zwrócił uwagę, że strony postępowania zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, a zatem miały zagwarantowany czynny udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Nadto zaznaczył, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w powołanym wcześniej postanowieniu z dnia [...] r [pic]uzgadniającym decyzję Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego dot. budowy trzech budynków mieszkalnych — jednorodzinnych, wskazał na konieczność uwzględnienia czynników związanych z lokalizacją planowanej inwestycji na terenie górniczym P. - 1. A mianowicie, że w sąsiedztwie projektowanego do zabudowy terenu usytuowane są czynne odwierty gazowe P-14 i P-14a, przy czym minimalna odległość tych odwiertów od projektowanych budynków mieszkalnych wynosi 50 m. W ocenie organu decydujący wpływ na ograniczenie możliwości zabudowy działki nr 15 ma strefa wyznaczona w promieniu 50 m od odwiertów P-14 i P-14a. Oddziaływanie projektowanych urządzeń i instalacji, w ramach inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, nie zmienia strefy ograniczonego zagospodarowania na działce nr 15, której część od dawna zlokalizowana jest w strefie ograniczonego zagospodarowania. Odwierty P-14 i P-14a eksploatowane są co najmniej od lat 90-tych ubiegłego stulecia. Obowiązek wyznaczania 50-metrowej strefy od obiektów i urządzeń związanych z wydobyciem ropy naftowej i gazu ziemnego, w tym od odwiertów, przewidziany był równiež w poprzednio obowiązującej regulacji prawnej. Kwestia ograniczeń zabudowy przy odwiertach gazowych P-14 i P-14a zawarta została równiež w uchwale Rady Gminy w P. z dnia [...]r. nr L... Iw sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P. Nadto organ wyjaśnił, że roszczenia o ewentualne odszkodowanie z tytułu spadku wartości nieruchomości należy kierować na drogę cywilnoprawną, bowiem organy nadzoru górniczego nie są powołane do rozstrzygania tego typu spraw. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego złożył W. P., domagając się jej zmiany lub uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organowi Il instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wyjaśnienia, a nawet błędne i niekompletne ustalenie stanu faktycznego, a także niedoinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, a nadto nie omówienie przez organ przesłanek jakimi kierował się przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł, że nie został poinformowany o skutkach prawnych zapadłych wcześniej decyzji i możliwościach ich zaskarżenia. W jego ocenie organ nie odniósł się także do wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu. A mianowicie do faktu, że zarówno decyzja środowiskowa, jak i decyzja o ustaleniu lokalizacji dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego - są wadliwe ze względu na pominięcie skarżącego, jako strony przy ich wydawaniu. Skarżący swoich racji dopatruje się w tym, że warunkiem poprawności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych jest niewadliwość poprzedzających ją aktów, tj . decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Zdaniem skarżącego Inwestor świadomie pominął jego osobę w przedłożonym organowi wykazie działek i ich właścicieli. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2015r. pełnomocnik Inwestora oświadczył, że skarga jest bezpodstawna i pozbawiona szczegółowego uzasadnienia zarzutów, a przy tym nakierowana jest wyłącznie na utrudnienie przeprowadzenia objętych wnioskiem prac. Z kolei Wójt Gminy P. pismem z dnia 15 lutego 2016r. poinformował, że z dokumentacji przedłożonej przez Inwestora nie wynikało, by planowana inwestycja miała oddziaływać na działkę, której współwłaścicielem jest skarżący. Zatem nie było podstaw prawnych do uznania skarżącego jako strony toczącego się postępowania administracyjnego. Na rozprawie sądowej w dniu 26 lutego 2016 r. pełnomocnicy organu wnieśli o oddalenie skargi, wywodząc jak w treści zaskarżonej decyzji. O oddalenie skargi wystąpił także pełnomocnik Inwestora podnosząc, że rozstrzygnięcia organów obu instancji są zgodne z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, bowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. — Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie rozstrzygają spraw administracyjnych co do istoty, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W świetle zaś art. 145 S 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia — uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 S 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w zawisłej sprawie jest decyzja Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, polegających na budowie "B" przy odwiercie P-17 oraz stacji pomiarowej na terenie istniejącego "B" w miejscowości G. Na wstępie wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 27 czerwca 2015 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), dalej "u.p.b.", stosuje się m. in. do projektowania i budowy obiektów budowlanych. Kategorie obiektów stanowią m. in. budowle, charakteryzowane jako obiekty stanowiące całość techniczno-užytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt l b u.p.b.). Do obiektów takich ustawa zalicza m. in. zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe oraz urządzenia techniczne, a także ich części budowlane. Obiekty takie nie są wymienione w art. 29 u.p.b., zasadnie zatem Inwestor wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę. Prawidłowo także zakresem pozwolenia objęto całość zaprojektowanych robót. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.b. przewiduje, że obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym technicznobudowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. W przypadku badania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotem kontroli nie jest merytoryczna poprawność sporządzonego projektu budowlanego. Weryfikacja działań organu przez sąd może dotyczyć tylko kwestii zgodności z prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. W zakresie, w jakim jego poprawność zależy od uwzględnienia wiedzy technicznej, kontrola sądu nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna. Odpowiedzialność w tej kwestii spoczywa na projektancie i osobach sprawdzających projekt (art. 20 u.p.b.). Projektant w szczególności ma obowiązek opracować projekt zgodnie z prawem i zasadami wiedzy technicznej, zapewnić w jego opracowaniu udział osób posiadających uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności oraz zagwarantować sprawdzenie projektu pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Zarówno projektant jak i osoba sprawdzająca dołączają do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie takie, jak również dokumenty poświadczające posiadanie przez osoby projektujące i sprawdzające wymaganych uprawnień znajdują się w aktach zawisłej sprawy. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.b. roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle art. 35 ust. 4 u.p.b., organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 u.p.b. Zasada ta jest konsekwencją wynikającego z art. 4 u.p.b., prawa do zabudowy nieruchomości gruntowej, do której inwestor ma tytuł prawny, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Oznacza to, że poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę (art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b.), następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy, zwłaszcza technicznobudowlane wprowadzają określone wymogi, m.in. co do sytuowania obiektu na działce budowlanej. Zakres badania projektu budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę określa art. 35 ust. 1 u.p.b. I tak, organ administracji sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obowiązki nałożone na organ udzielający pozwolenia powołanym przepisem zostały spełnione. W szczególności w decyzji o pozwoleniu na budowę zawarto warunki określone w decyzjach o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji z dnia [...] r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji. Odnotować wypada, że decyzje te były przedmiotem zarzutów skarżącego, który wskazał, że dopiero na etapie postępowania o pozwolenie na budowę miał możliwość zanegowania ich legalność. Stosownie do art. 32 ust. 4 u.p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy, jeśli jest ona wymagana oraz złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oba te warunki zostały w sprawie spełnione. Inwestor legitymował się ważnymi i ostatecznymi decyzjami Wójta Gminy P. z dnia [...] r nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Złożył także wymagane oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomościami zajętymi pod inwestycję. Słusznie zatem w rozpoznawanej sprawie organy wskazały, że zakres obowiązków organu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę ogranicza art. 35 u.p.b. Inwestor przedłożył wszystkie niezbędne dokumenty (projekt, uzgodnienia, decyzje) a organ poddał je należytej kontroli, czemu dał wyraz w treści uzasadnienia decyzji. Skoro zatem Inwestor spełnił wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 u.p.b. to organ nie mógł odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.p.b.). Oznacza to, że organ administracji architektonicznobudowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. W tym zakresie powołany przepis nie dopuszcza jakiegokolwiek uznania przy wydawaniu pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012r., sygn. akt Il OSK 2581/1 1 , dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że zarzuty skarżącego dotyczące prawidłowości postępowania przeprowadzonego na potrzeby wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji nie mogły zostać rozważone i uwzględnione przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę. Organ ten bowiem jest związany przedłożonymi mu rozstrzygnięciami ostatecznymi w tym zakresie. Stanowisko to należy zaakceptować. Jednocześnie wskazać wypada, że również Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do badania legalności tychże rozstrzygnięć. Nie można ich bowiem uznać za decyzje wydane w granicach sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Zgłoszone natomiast przez skarżącego uwagi co do prawidłowości prowadzonych postępowań zakończonych wydaniem powołanych decyzji, mogą być skutecznie podnoszone w trybach nadzwyczajnych zmierzających do ich wzruszenia, co jednak na tym etapie postępowania pozostaje bez wpływu na zaskarżoną decyzję. Podkreślić należy, że kontrola przeprowadzona w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.b. wykazała kompletność projektu i zgodność z warunkami technicznymi, przy czym w zakresie tym skarżący nie składał zarzutów. Zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar oddziaływania obiektu. Został on ustalony przede wszystkim z zachowaniem wskazanej w S 161 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu zakładów górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi - minimalnej odległości zabudowy od istniejących odwiertów gazowych P-14, P-14a i P-17. Lokalizacja planowanej inwestycji nie narusza tego warunku, w odległości takiej nie ma bowiem wskazanych w powołanym przepisie obiektów. Natomiast fakt, że tak wyznaczony obszar obejmuje część działki skarżącego uzasadnia jego interes prawny i status strony w sprawie. Także pozostałe zarzuty skargi dotyczące utraty wartości nieruchomości oraz braku możliwości realizacji zabudowy działki zgodnie z uzyskanymi wcześniej warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, są bez znaczenia w zawisłej sprawie. Słusznie kwestię tę wyjaśnił organ odwoławczy wskazując, że część działki nr 15 od dawna zlokalizowana jest w 50 metrowej strefie ograniczonego zagospodarowania, a projektowana inwestycja nie powoduje żadnej zmiany w tym zakresie. Decydujący wpływ bowiem na ograniczenie możliwości zabudowy działki nr 15 ma strefa wyznaczona w promieniu 50 m od eksploatowanych już od lat 90-tych odwiertów P-14 i P-14a. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że interesy, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. to nie interesy faktyczne, lecz interesy znajdujące uzasadnienie dla swej ochrony w przepisach prawa. Skarżący jako współwłaściciel działki ma prawo do korzystania ze swej własności zgodnie ze społecznogospodarczym przeznaczeniem prawa i w granicach wyznaczonych przez przepisy prawa i zasady współżycia społecznego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że udzielone pozwolenie na budowę nie zmienia uprawnień skarżącego w tym zakresie. Wyznaczona strefa 50 m nie ma znaczenia dla dopuszczalności wykorzystywania działki zgodnie z jej przeznaczeniem i dotychczasowym wykorzystaniem. Prawidłowo także organ uznał swoją niewłaściwość w sprawie dochodzenie odszkodowania z tytułu ruchu zakładu górniczego. Z roszczeniem takim należy bowiem wystąpić do sądu powszechnego. Reasumując, zdaniem Sądu, organ wydający pozwolenie na budowę nie naruszył przepisów ustawy - Prawa budowlanego. Wskazać należy, że w niniejszej sprawie właściwie rozpoznano wniosek inwestora. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a.). Przyczyny z powodu których uznano za zasadne zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, znalazły jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami art. 107 S 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ odwoławczy przepisów procedury administracyjnej. Na podstawie akt sprawy i zgromadzonego materiału nie sposób stwierdzić, aby doszło do naruszenia zaskarżoną decyzją wskazywanych przez skarżącego zasad postępowania. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i na równi z pozostałymi stronami informowany o kolejnych jego czynnościach. W postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich a więc interesu właściciela sąsiedniej nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych. Konkludując, wyjaśnić należy, iż podnoszone w toku całego postępowania argumenty skarżącego sprowadzają się w gruncie rzeczy do nieakceptowania przez niego planowanej inwestycji. Skarżący uważa, że narusza ona zasady uwzględniania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Stanowisko to jest nieuzasadnione co znalazło wyraz w przywołanej powyższej argumentacji. Zgodnie z art. 134 S 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił. ----------------------- 12