II SA/Gl 1014/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E. B. i M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. solidarnie na rzecz skarżących kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. (dalej PINB) decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej p.b.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy złożonego projektu budowlanego zamiennego budynku kotłowni z oceną techniczną wykonanych robót, zatwierdził E. B. i M. B. projekt budowlany zamienny budynku kotłowni zlokalizowanej w miejscowości M. ul. [...], działka nr ewid. [...], gm. M. Jednocześnie zobowiązano właścicieli do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. W uzasadnieniu podano m. in., że postępowanie administracyjne w sprawie nadbudowy kotłowni dokonanej na budynku kotłowni wybudowanej na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 1985 r., wydanej z upoważnienia Naczelnika Gminy M., jest prowadzone na wniosek W. K. W zaleceniach zawartych w poprzedniej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) zobowiązano organ powiatowy do sprawdzenia, czy sporna nadbudowa nie narusza przepisów techniczno – budowlanych, w tym przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej. W. K. pismem z dnia 25 lutego 2016 r. dołączyła decyzję nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w C. z dnia [...] r., z treści której nie wynika, aby nadbudowa kotłowni naruszała przepisy przeciwpożarowe. Ww. decyzja organu Państwowej Straży Pożarnej w C. przedstawia uchybienia i szereg obowiązków do wykonania, które będą egzekwowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odwołanie od powyższej decyzji PINB wniosła W. K., zarzucając naruszenie prawa materialnego tj. §11 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz § 207 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 – dalej "rozporządzenie"), poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego dla przedmiotowej kotłowni w sytuacji, gdy inwestor całkowicie zmienił kubaturę budynku, a drewniana nadbudowa nie spełnia wymagań w zakresie ograniczenia rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki, art. 32 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP oraz art. 144 Kodeksu cywilnego, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Odwołująca zawnioskowała o uchylenie zaskarżanej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. WINB decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 83 pkt 2 p.b., w wyniku rozpoznania odwołania: 1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości, 2) działając na podstawie art. 51 ust. 4 i art. 83 pkt 2 p.b. odmówił zatwierdzenia E. i M. B. projektu budowlanego zamiennego budynku kotłowni zlokalizowanego w miejscowości M. przy ul. [...], działka nr [...], gmina M. W uzasadnieniu podano m. in., że zasadniczym powodem, dla którego WINB zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. jest naruszenie przez organ powiatowy, w trakcie wydawania zaskarżanej decyzji, przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 4 p.b., które spowodowały, iż wydano błędną decyzję zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, podczas gdy przedłożony projekt nie spełnia wymagań, które pozwalają na wydanie takiego rozstrzygnięcia. Powodem, dla którego organ orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego jest okoliczność naruszenia przez ww. projekt przepisów techniczno – budowlanych, tj. § 271 w zw. z §272 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość ściany zewnętrznej budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej, zgodnie z tabelą zawartą w § 271 ust. 1, powinna wynosić co najmniej 4 m, a to w omawianej zabudowie nie może zostać uznane za spełnione, gdyż odległość ta wynosi jedynie 3 m. PINB w C. nie dokonał stosownego sprawdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego i poczynił błędne ustalenie, iż odpowiada on przepisom prawa. Skargę na powyższą decyzję złożyli E. B. oraz M. B., zaskarżając ją w całości. Zarzucili naruszenie I. przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to: 1) art. 8, 9 k.p.a., poprzez brak należytego informowania skarżących o zasadach postępowania w niniejszej sprawie tak, by skarżący nie ponieśli szkody; 2) art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a to braku ustalenia charakteru działki sąsiadującej z kotłownią w czasie budowy tego obiektu, a także nieocenienie całego materiału dowodowego; ponadto niewyjaśnienie istotnych okoliczności, tj. przebiegu granicy sąsiadujących działek bezpodstawnie uznając, że granica działki przebiega zgodnie z linią ogrodzenia co w niniejszym stanie faktycznym nie ma miejsca, a co ma znaczenie z racji usytuowania obiektu budowlanego - kotłowni; 3) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji, gdy tymczasem istnieją okoliczności niewyjaśnione (wymagające ustalenia, które wpływają w sposób istotny na rozstrzygnięcie sprawy, w tym charakter nieruchomości, przebieg granicy). 4) art. 107 k.p.a., poprzez brak wskazania, w oparciu o jakie dowody została wydana decyzja, w tym jakie dowody zebrano w sprawie, dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie oraz wszystkich przyczyn, z powodu których innym dowodom (decyzja Komendanta Państwowej Straży Pożarnej) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 5) art. 6 k.p.a., poprzez zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego z daty wydania decyzji, podczas gdy należało zastosować przepisy z daty obowiązującej budowy i tym samym w sposób rażący organ II instancji naruszył prawo; 6) art. 7, 77 k.p.a., poprzez przyjęcie że obiekt - kotłownia jest zakwalifikowany w kategorii budynków jako produkcyjny i magazynowy posiadający max. gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej mniejszą lub równą 1000, w sytuacji, gdy Komendant Straży Pożarnej zakwalifikował obiekt kotłowni jako budynek produkcyjny i magazynowy posiadający max. gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej mniejszą lub równą 500. II. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 4 p.b., poprzez jego błędną wykładnię i odmowę zatwierdzenia stronie skarżącej projektu budowlanego zamiennego budynku kotłowni w sytuacji, gdy art. 51 ust. 5 przewiduje regulacje w sytuacji braku projektu budowlanego zamiennego. Wobec powyższych zarzutów wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zwrot kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia swych praw. W uzasadnieniu podano m. in., że bezspornym jest, iż kotłownia została wybudowana na podstawie decyzji Naczelnika Gminy M. z dnia [...] 1985 r. z odstępstwami od projektu, co też spowodowało obowiązek przedłożenia przez stronę projektu budowlanego zamiennego budynku kotłowni. Zdaniem skarżących istotnym w sprawie jest w jakiej dacie została zakończona budowa w taki sposób, który pozwala na korzystanie z wybudowanego obiektu budowlanego, gdyż w przeszłości obowiązywało kilka aktów prawnych. W niniejszej sprawie, mimo ustalenia przez organ I instancji, że niezgodna z zezwoleniem budowa miała miejsce w latach 80., to organ II instancji zastosował aktualnie obowiązujące przepisy, tj. ustawę – Prawo budowlane opublikowane w Dz. U z 2016 r., poz. 290. Organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa przy wydaniu tejże decyzji stosując nie tylko nieobowiązującą w niniejszej sprawie ustawę, ale również wydane na jej postawie przepisy wykonawcze Prawa budowlanego, w szczególności dokonując oceny technicznej projektu zamiennego przy zastosowaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, całkowicie pomijając fakt, że w czasie budowy kotłowni nieruchomość sąsiedzka miała charakter rolny, a nie budowlany, jak przyjął organ II instancji. Stosując wykładnię literalną i nadto celowością nie można na podstawie art. 51 ust. 4 p.b. wydać decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu zamiennego. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dokonana przez WINB pozbawia stronę możliwości poprawy projektu i tym samym doprowadzenia budowy do zgodnej z prawem i stanowi bezpośrednią przesłankę do wydania decyzji z art. 51 ust. 5 p.b. Zakładając, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy stosowane przez WINB, to i tak organ ten dokonał błędnej oceny przedłożonego projektu budowlanego zamiennego. Nie można zgodzić się, że przedmiotowy projekt jest niezgodny z przepisami p. poż. Organ budowlany przyjął ustalenie, że kotłownia sąsiaduje z działką budowlaną. Tymczasem, zdaniem strony skarżącej, należałoby przy tejże ocenie wziąć pod uwagę fakt, że w dacie budowy kotłowni z odstępstwami od projektu działka sąsiedzka miała charakter rolny. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie z art. 50 ust. 1 p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (w poprzednim brzmieniu: "[...] określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach"). Wg art. 51 ust. 4 i 7 p.b. po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo - jeżeli budowa została zakończona - o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Kwestią sporną jest w niniejszej sprawie m. in. strona techniczna wykonanej inwestycji, w tym brak należytego zabezpieczenia przeciwpożarowego. Odwołująca się od decyzji PINB żądała zatem de facto weryfikacji sprawy pod kątem przesłanek z art. 50 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. art. 51 ust. 7 p.b., w których to przepisach mowa jest o takim (z)realizowaniu robót budowlanych, które mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. To znowuż powodowało konieczność zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przy tym, zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2010 r., II OSK 327/09, przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczące bezpieczeństwa pożarowego znajdują zastosowanie - z mocy § 207 ust. 2 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia - także do budynków istniejących w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia, bez względu na datę ich budowy. Dzieje się tak dlatego, że kwestia bezpieczeństwa pożarowego staje się aktualna od dnia wybudowania budynku i jest aktualna przez cały okres jego użytkowania. NSA w przywołanym orzeczeniu zwraca również uwagę, że uwzględnienie §2 ust. 2 przy zastosowaniu §207 ust. 2 rozporządzenia polega na tym, że w odniesieniu do budynków istniejących zamiast stosowania wymagań zawartych w tym rozporządzeniu można zastosować wskazania ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w §2 ust. 2 rozporządzenia. Wg § 2 ust. 1 ww. aktu przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Z kolei §2 ust. 2 rozporządzenia wskazuje, że przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania: 1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1000 m2 , 2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1000 m2 , o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Organ odwoławczy nie wziął pod uwagę możliwości wynikającej z wyżej przywołanych przepisów, wydając swe rozstrzygnięcie przedwcześnie. Decyzja PINB była dla inwestorów pozytywna, przez co nie widzieli potrzeby dostarczania tego rodzaju ekspertyzy. WINB z kolei wydał decyzję zupełnie odmienną niż PINB, nie dając inwestorom możliwości skorzystania z ww. uprawnień. Dodatkowo, WINB zarzuca sprzeczność inwestycji z przepisami p. poż., nawiązując do decyzji Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w C. z [...] r., z której wynika, że dokonano kontroli różnych inwestycji na działce przy ul. [...] w M. i wydano zalecenia, które w świetle pisma z 10 czerwca 2016 r. (k. 11 akt odwoławczych) zostały zrealizowane. Wg WINB jednak "(...) roboty te dotyczyły składowiska opału (pryzmy miału węglowego), komina i instalacji elektrycznej, a nie dotyczą drewnianej nadbudowy kotłowni" (s. 9 i 10 uzasadnienia decyzji WINB). Z decyzji Komendanta wynika jednak, że przedmiotem oględzin poprzedzających wydanie decyzji był m. in. obiekt kotłowni i nie ograniczano oględzin (oraz decyzji) do jakichkolwiek części tego obiektu, co WINB pomija. Zgodzić się jednak należy z WINB, że organ Straży Pożarnej dokonywał ustaleń na podstawie odrębnych przepisów, a organ nadzoru budowlanego dokonuje oceny w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. §271 ust. 1 rozporządzenia zawiera tabelę obejmującą określone przedziały wartości, dotyczące gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej, w tym PM Q ≤1000 (mniejsze lub równe 1000). Wskazana w skardze wartość obciążenia ogniowego "500" mieści się w powyższym przedziale, gdyż pozostałe przedziały zawarte w §271 przekraczają te liczby. Nie zmienia to jednak faktu, że WINB dokonując oceny stanu faktycznego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...), nie wyciągnął z niego właściwych wniosków, jako że nie wziął pod uwagę możliwości uzyskania ekspertyzy technicznej, o której była mowa. Spór graniczny, wbrew zarzutom skargi, nie może tu mieć znaczenia przesądzającego, jako że organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty orzekania. Spory graniczne rozstrzygane są przed sądami powszechnymi (por. np. wyrok NSA z 30 stycznia 2014 r., sygn. II OSK 2082/12). Nie można żądać od organu nadzoru budowlanego, by za zwaśnione strony przeprowadzał im postępowanie rozgraniczeniowe. Odnosząc się do zarzutu wadliwości formalnej treści decyzji wskazać należy, że wg wyroku NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 801/07, przepis art. 51 ust. 4 p.b. nie może być tak rozumiany, że uprawnia on do wydania przez właściwy organ wyłącznie decyzji pozytywnej dla inwestora, a więc zatwierdzającej złożony przez niego projekt budowlany. Już samo brzmienie tego przepisu, stanowiącego o tym, iż decyzję wydaje się "w sprawie" zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, jednoznacznie przesądza o tym, że decyzja może być zarówno pozytywna, jak i negatywna, oczywiście w zależności od warunków danej sprawy (zob. też wyrok NSA z 19 maja 2015 r., sygn. II OSK 2517/13). W tym zakresie skarga nie była więc zasadna. Wszystkie uchybienia ww. przepisom postępowania (oraz dodatkowo art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.) stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcie odpowiadało prawu materialnemu, w szczególności z zakresu budownictwa, ochrony przeciwpożarowej oraz zagospodarowania przestrzennego. W szczególności należy rozważyć kwestię uwzględnienia wskazań ekspertyzy technicznej z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Końcowego rozstrzygnięcia Sad nie przesądza, jako że nie pozwala na to zgromadzony materiał dowodowy, który wymaga uzupełnienia. Należy również zwrócić uwagę, że właścicielem przedmiotowej nieruchomości (dz. [...]) jest obecnie (od dnia [...] r.) T. B., co wynika z danych ewidencji gruntów, a także z oświadczenia M. B. złożonego na rozprawie. Skarżący przedłożył pełnomocnictwo do prowadzenia spraw swego syna T. B. z dnia 27 czerwca 2016 r. i reprezentował go w postępowaniu sądowym. Nie zmienia to faktu, że choć T. B. nie był inwestorem i adresatem decyzji WINB, to winien być przez organ dopuszczony do postępowania, jest bowiem właścicielem nieruchomości. WINB tego nie uczynił i w konsekwencji nie doręczył mu odpisu decyzji, choć sam załączył do swych akt odwoławczych ww. dane z ewidencji gruntów, z których zmiany właścicielskie wprost wynikały. Pominął zatem dokument, którego dołączenie sam zlecił. W toku dalszego postępowania należy zatem uwzględnić uprawnienia procesowe T. B., reprezentowanego przez M. B. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł), Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.