II SA/Gl 1015/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 1 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie akt stanu cywilnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Na podstawie zarządzenia z dnia 27 sierpnia 2012 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie 2 jej odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżącej doręczono odpis zarządzenia z dnia 27 sierpnia 2012 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. W zarządzeniu tym wskazano, iż wpłaty należy dokonać w kasie Sądu lub na podany rachunek bankowy - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 7 września 2012 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 14 września 2012 r. (piątek – dzień roboczy) skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, nie uiściła również należnej opłaty sądowej. W piśmie z dnia 17 września 2012 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 19 września 2012 r. skarżąca oświadczyła zaś, że nie składa "pozwu przeciw Wojewodzie [...]" i nie chce już spraw sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym podlega wpisowi, którego wysokość w niniejszej sprawie została określona zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. Jednocześnie przepis art. 57 § 1 w związku z art. 47 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników, celem doręczenia ich wszystkim stronom postępowania. Odpisami takimi mogą być uwierzytelnione fotokopie, bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżąca, mimo prawidłowego wezwania do wykonania opisanych obowiązków, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie nadesłała odpisów skargi i nie uiściła wymaganego wpisu . Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać jedynie należy, że z treści pisma skarżącej z dnia 23 lipca 2012 r. adresowanego do Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyraźnie wynika, że jej intencją było zaskarżenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...]r. W związku z powyższym wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz uiszczenia wpisu. Skarżąca nie wykonała w ustawowym terminie opisanych obowiązków, oświadczyła natomiast w piśmie z dnia 17 września 2012 r., że nie wnosi skargi. Wyjaśnić natomiast trzeba, że nieuzupełnienie braku formnlanego skargi i nieuiszczenie wpisu w wyznaczonym terminie, a zatem zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi, wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi przez skarżącą (art. 60 p.p.s.a.), a tak zdaniem Sądu należałoby potraktować oświadczenie skarżącej zawarte w piśmie z dnia 17 września 2012 r. Podkreślić bowiem trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga była dopuszczalna i nie zawierała braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.