II SA/Gl 1020/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przydziału lokalu zamiennego w zamian za wywłaszczoną nieruchomość w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu p o s t a n a w i a: ustanowić dla R. M. radcę prawnego z urzędu. Postanowieniem z dnia 19 października 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach uwzględnił w całości wniosek skarżącego R. M. zwalniając go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. W dniu 9 marca 2011 r. skarżący wystąpił z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wnosząc o ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku powołał się na dokumenty złożone w sprawach o sygn. akt II SAB/Gl 29/10 i II SAB/Gl 33/10 podnosząc, że jego obecna sytuacja materialna i zdrowotna nie uległa polepszeniu. W świetle dokumentów zawartych w aktach powołanych spraw oraz złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz sytuacji osobistej stwierdzić należy, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, utrzymując się ze świadczeń emerytalnych w łącznej kwocie 2623 zł miesięcznie. Obie osoby są w podeszłym wieku i borykają się ze złym stanem zdrowia, co pociąga za sobą znaczne wydatki związane z leczeniem (400 zł) oraz koniecznością zapewnienia opieki przez osoby trzecie (600 zł). Nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3. 000 euro. Ponoszone przez nich opłaty za czynsz i media kształtują się na poziomie 960 zł. Rozpoznając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny miał na uwadze, co następuje: Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a, w związku z art. 243 § 1 tej ustawy strona może ubiegać się o przyznanie prawa w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Przyjmując zatem całkowity zakres przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w tym zakresie następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższa regulacja znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak już wskazano na wstępie, na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 października 2010 r., skarżący został zwolniony od kosztów sądowych. Jego sytuacja osobista i majątkowa od tego czasu nie zmieniła się. Niewątpliwie wiek skarżącego oraz jego małżonki, a także ich stan zdrowia uniemożliwiają im dodatkowe zarobkowanie, zaś koszty związane z ich leczeniem, rehabilitacją oraz utrzymaniem mają charakter rosnący. Uwzględniając te okoliczności można i trzeba przyjąć, że poniesienie kosztów związanych z ustanowieniem radcy prawnego przekracza możliwości finansowe skarżącego, stąd wniosek należało uwzględnić. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach w przedmiocie przyznania prawa pomocy, jakie zapadły w innych sprawach z udziałem R. M., m.in. o sygn. akt II SA/Gl 1267/08, II SAB/Gl 24/09 oraz II SAB/Gl 29/10.