II SA/Gl 1020/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2021r. sprawy ze skargi A sp. z o. o. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sposobu zarachowania wpłaty w tytułu opłaty recyklingowej dokonanej po terminie oddala skargę. "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej "spółka") realizując swój obowiązek wynikający z przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi wniosła opłatę recyklingową za lata 2018, 2019, I-III kw. 2020. Dokonała tego jednakże nie na właściwy rachunek Marszałka Województwa Śląskiego, ale na rachunek Marszałka Województwa Dolnośląskiego. Następnie Spółka pismami z dnia 19 kwietnia 2021 r. i 6 maja 2021 r. skierowanymi do Marszałka Województwa Dolnośląskiego, wniosła o przeksięgowanie zapłaconych kwot na konta właściwych marszałków województw, co wedle jej wiedzy marszałek uczynił. Marszałek Województwa Śląskiego pismem z dnia [...] r. odmówił przyjęcia wpłat dokonanych przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego w dniu 6 maja 2021 r. w postaci opłaty recyklingowej za 2019 r. i I-III kw. 2020 r. wniesionych pierwotnie przez spółkę do Marszałka Województwa Dolnośląskiego, powołując się na art. 62b § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej i zwrócił spółce te środki. Strona w dniu 18 maja 2021 r. przelała zwrócone środki na konto Marszałka Województwa Śląskiego. Marszałek Województwa Śląskiego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] ([...]), doręczonym dnia 24 maja 2021 r., zaliczył wpłatę dokonaną przez spółkę w dniu 18 maja 2021 r. w kwocie 96 571,80 zł na poczet opłaty recyklingowej za lekkie torby z tworzywa sztucznego za rok 2019 w następujący sposób: tytułem należności głównej kwotę 88 289,71 zł, tytułem odsetek za zwłokę 8 282,09 zł. Jednocześnie wskazał, iż do zapłaty pozostała zaległość w kwocie 8 282,09 zł, którą wraz z odsetkami za zwłokę na dzień dokonania wpłaty przekazać należy na wskazany rachunek bankowy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. Spółka, pismem z dnia 26 maja 2021 r., wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] r. wskazując, że omyłkowo wpłaciła opłatę recyklingową, na konto niewłaściwego organu tj. Marszałka Województwa Dolnośląskiego, co jednak stanowi o wygaśnięciu zobowiązania oraz niepowstaniu zaległości i odsetek od zaległości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżonym obecnie postanowieniem utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Podniosło, że w dniu 18 maja 2021 r., tj. po ustawowym terminie. spółka przekazała na poczet opłaty recyklingowej za rok 2019 kwotę 96 571,80 zł, do której jednak nie doliczyła należnych odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty. Z uwagi na fakt, że ww. wpłata nie pokryła w całości kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami, zgodnie z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej zaliczona została proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej (88 289,71 zł) oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostawała kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę (8 828,09 zł). Wskazało, że organ podatkowy ustalił, że na dzień dokonania przez spółkę wpłaty, tj. na dzień 18 maja 2021 r. ciążyła na niej zaległość podatkowa (termin wniesienia opłaty recyklingowej za lekkie torby z tworzywa sztucznego za rok 2019 upłynął w dniu 16 marca 2020 r.) i zasadnie dokonał zaliczenia tejże wpłaty, mając na uwadze treść art. 62 § 1 i la a także art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej. Jako że przedmiotowa wpłata dokonana została po terminie płatności (stanowiła zaległość podatkową), to w myśl art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej pobrane zostały odsetki za zwłokę. Tym samym dokonana wpłata nie wystarczyła na zaspokojenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wobec czego zastosowano proporcjonalny podział dokonanej wpłaty na poczet zaległości i odsetek wynikający z art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej, czyli w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostawała kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że zgodnie z art. 8 pkt 7 lit. ba ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, ilekroć w ustawie jest mowa o marszałku województwa rozumie się przez to marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce pobrania opłaty recyklingowej, o której mowa w art. 40a. W myśl natomiast art. 40a ust. 1 i art. 40c cyt. ustawy, przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego i przekazać ją, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2019 r., w terminie do 15 marca roku następującego po roku kalendarzowym, w którym została pobrana. Z kolei zgodnie z art. 40d ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, w sprawach dotyczących opłaty recyklingowej oraz dodatkowej opłaty recyklingowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła spółka reprezentowana przez profesjonalną pełnomocnik. Domagając się uchylenia rozstrzygnięcia organu II instancji (i ewentualnie Marszałka Województwa Śląskiego) zarzuciła SKO w Katowicach naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (O.P.) w zw. z art. 40d ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r, o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (u.G.O.) poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że zobowiązanie podatkowe nie wygasło wskutek zapłaty na rzecz niewłaściwego organu tj. Marszałka Województwa Dolnośląskiego a wskutek tego naruszenie: 1) art. 51 § 1 OP w zw. z art. 40d uGO poprzez uznanie, że opłata recyklingowa nie została zapłacona w terminie i powstała zaległość podatkowa, 2) art. 53 § 1 OP w zw. z art. 40d uGO poprzez naliczenie odsetek od zaległości podatkowych, 3) art. 55 § 2 OP w zw. z art. 40d uGO poprzez zaliczenie wpłaty dokonanej przez spółkę proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę, 4) art. 62 § 4 OP w zw. z art. 40d uGO poprzez wydanie postanowienia w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych, - podczas gdy zapłata na rzecz niewłaściwego organu tj. Marszałka Województwa Dolnośląskiego, spowodowała wygaśniecie zobowiązania, wobec czego nie powstała zaległość podatkowa i odsetki za zwłokę. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie: 5) art. 7 w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ II instancji wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów w zakresie ustalenia terminu zapłaty przez spółkę opłaty recyklingowej na rzecz Marszałka Województwa Dolnośląskiego, skutkującej wygaśnięciem zobowiązania oraz faktu przekazania zapłaconej opłaty recyklingowej przez Marszałka Województwa Dolnośląskiego na rachunek dochodów budżetu państwa, 6) art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa poprzez utrzymanie zażalonego postanowienia w mocy, w sytuacji, gdy organ winien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić to postanowienie w całości i umorzyć postępowanie. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art 40a ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2020, poz. 1114 dalej "u.o.o.") przedsiębiorca prowadzący jednostkę handlu detalicznego lub hurtowego, w której są oferowane torby na zakupy z tworzywa sztucznego przeznaczone do pakowania produktów oferowanych w tej jednostce, jest obowiązany pobrać opłatę recyklingową od nabywającego torbę na zakupy z tworzywa sztucznego. Zasady ustalania i pobierania tych opłat określają art. 40a ust. 2 – 40c ustawy. Przedmiotową opłatę wnosi się na odrębny rachunek bankowy prowadzony przez marszałka województwa w terminie do 15 dnia miesiąca następującego po kwartale, w którym została pobrana. Przy czym zgodnie z art. 8 pkt 7 lit. ba przez marszałka województwa rozumie się "marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce pobrania opłaty recyklingowej, o której mowa w art. 40a". Zgodnie wreszcie z art. 40d u.o.o. "w sprawach dotyczących opłaty recyklingowej oraz dodatkowej opłaty recyklingowej stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa". Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznaje że rozstrzygnięcia organów administracji w sprawie są prawidłowe. Skarżąca była zobowiązana do poniesienia opłaty recyklingowej na wyodrębnione konto Marszałka Województwa Śląskiego. Uczyniła to jednak z opóźnieniem. Stąd działając na podstawie art. 55 § 2 Ordynacji podatkowej wpłata zaliczona została proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostawała kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Odnosząc się do zarzutów skargi należy je uznać za nieuzasadnione. Wskazać trzeba przede wszystkim na to, że stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej do uiszczania opłaty recyklingowej następuje "odpowiednio" a nie "wprost". Przepisy tej pierwszej znajdą zastosowanie w sytuacjach, gdy dana kwestia nie jest regulowana przepisami ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Właściwy do przyjęcia opłaty recyklingowej Marszałek Województwa został wprost wskazany w ustawie. Nie można zatem twierdzić, że wpłacenie opłaty na konto niewłaściwego organu jest skuteczne. Zastosowanie w tym przypadku Ordynacji podatkowej, o czym wcześniej była już mowa, następuje odpowiednio a opłata recyklingowa nie jest podatkiem. W konsekwencji Sąd uznaje zarzuty skargi oznaczone punktami 1-4 za nie mające podstaw prawnych. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Stan faktyczny został bowiem ustalony w sposób prawidłowy, Spór (i argumentacja skargi) dotyczy kwestii zastosowania w sprawie odpowiednich przepisów. W konsekwencji również zarzut oznaczony numerem 6 jest bezzasadny. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.