II SA/Gl 1021/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 19 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przydziału lokalu zamiennego w zamian za wywłaszczoną nieruchomość w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych E. P., na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza wskazała, że jedynym dochodem uzyskiwanym w jej trzyosobowej rodzinie jest wynagrodzenie jej małżonka – T. P. w wysokości około 1700 zł (1334 zł netto miesięcznie co potwierdza nadesłany wyciąg z rachunku bankowego). Sama skarżąca jest zaś osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku (co potwierdza nadesłane przy druku PPF zaświadczenie wystawione przez właściwy urząd pracy). Poziom stałych miesięcznych wydatków skarżąca określiła na około 1100 zł (czynsz za mieszkanie, koszty studiów córki, wyżywienie, opłaty za media). Pełnoletnia córka wnioskodawczyni studiuje. Rodzina E. P. nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Mając na względzie okoliczności dotyczące stanu rodzinnego i majątkowego wnioskodawczyni uznano, że zaistniały podstawy do uwzględnienia jej wniosku. Strona wykazała bowiem, że jedynym dochodem w jej rodzinie jest wynagrodzenie za pracę jej małżonka. Biorąc pod uwagę jego wysokość (około 1334 zł netto) i uwzględniając ilość członków rodziny (trzy osoby), uznać przyjdzie, że wystarczy ono na pokrycie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Przywołane okoliczności potwierdzają tezę o trudnej sytuacji materialnej strony, co uzasadnia uwzględnienie złożonego wniosku. Oczekiwanie, że strona mogłaby w opisywanej sytuacji ponieść wydatki na koszty sądowe w całości lub w części mogłoby w konsekwencji postawić ją przed wyborem, czy opłacić daninę publicznoprawną, czy też zaspokoić potrzeby egzystencjalne swojej rodziny. Wobec tego mogłoby to oznaczać zamknięcie stronie drogi do Sądu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.