II SA/Gl 1025/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi B.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zwrócić skarżącemu kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem połowy uiszczonego wpisu sądowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący B. S. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...]roku. Decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r. w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego budowy pawilonu handlowo – usługowego w rejonie skrzyżowania ulicy [...]w B. dla inwestora "A" z siedzibą w G. – uczestniczki niniejszego postępowania. Pismem z dnia [...]roku, a więc przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana, skarżący cofnął skargę, stwierdzając, iż Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zmieniła zabudowę rowu melioracyjnego biegnącego wzdłuż ulicy [...], co powinno zapewnić równowagę gospodarki wodnej w obrębie jego nieruchomości. Obecny na rozprawie w dniu 4 lutego 2010 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania wyraził zgodę na cofnięcie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zwanej dalej p.s.a., cofnięcie skargi wiąże sąd. Dodatkowo Sąd uznał, że w niniejszej sprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani też nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. O zwrocie połowy uiszczonego przez skarżącego wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 2 p.s.a.