II SA/Gl 1025/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. K. M., zam. w C. przy ul. [...] wystąpił do Prezydenta C. o ustalenie warunków dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego położonego na działce o numerze ewidencyjnym 1 z gospodarczego na budynek hodowlany. Organ administracyjny wszczął postępowanie, zawiadomił o tym fakcie strony i przeprowadził wymagane prawem analizy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił jednak ustalenia warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu stwierdził, iż planowane zamierzenie nie spełnia kryteriów dobrego sąsiedztwa. Otóż w obszarze analizowanym brak nieruchomości, na których istnieją budynki o podobnym charakterze. Odwołanie od tej decyzji złożył K. M. Wskazał w nim, iż na obszarze analizowanym znajduje się zabudowa związana z działalnością gospodarczą. W jego ocenie planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego nie koliduje z istniejącą zabudową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. Uznało, że zarówno ustalenia dokonane przez Prezydenta C., jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Wskazało w szczególności, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania budynku (hodowla szynszyli) nie stanowi kontynuacji funkcji mieszkaniowej (występującej na obszarze analizowanym), ale w istocie zabudowy zagrodowej. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika K. M. Domagając się uchylenia decyzji obu instancji, zasadzenia kosztów postępowania oraz przeprowadzenia dowodu z treści CEiDG przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą na obszarze analizowanym oraz w jego najbliższym sąsiedztwie, zarzucił organowi II instancji dokonanie błędnych ustaleń w zakresie występowania "dobrego sąsiedztwa". Otóż w ocenie skarżącego, na obszarze analizowanym występuje przynajmniej jedna nieruchomość, na których jest prowadzona działalność gospodarcza. W odległości około 200-300 metrów znajduje się nieruchomość (ul. [...]), której właściciele zajmują się hodowlą koni. W odległości około 1 kilometra znajduje się zaś "A". Podniósł także, że organy administracji błędnie interpretują pojęcie kontynuacji zabudowy. Przytaczając orzecznictwo sądowe wskazał, że kontynuacja zabudowy nie powoduje mechanicznego jej powielenia. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo. Brak na nim obiektów, które odpowiadały by funkcji planowanego zamierzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). W postępowaniu poprzedzającym tę decyzję (wydawaną wyłącznie na wniosek inwestora) dokonana jest analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana po ustaleniu, że zostały łącznie spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowani terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Z kolei sam sposób wyznaczania obszaru analizowanego, a w zasadzie jego granice określa ust. 2 § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). W świetle tego przepisu "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów". Front działki, ustala się zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W rozpatrywanej sprawie organy prawidłowo wyznaczyły obszar analizowany, przyjmując front działki od ul. [...]. Jego wielkość jest zgodna z przepisami wyżej wymienionego rozporządzenia. Brak przesłanek by obszar ten rozszerzać. Jak wynika z wyników analizy na obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa. Jedyny budynek o innej funkcji znajduje się na granicy ul. [...] i [...]. Jest on wykorzystywany do produkcji świec i zniczy. Trafnie zatem organy administracji uznały, iż w przypadku zamierzenia planowanego przez skarżącego, brak jest kontynuacji funkcji. Dotyczy ona bowiem hodowli zwierząt. Odwołując się do treści § 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), planowaną przez skarżącego zmianę sposobu użytkowania budynku należy zakwalifikować jako "zabudowę zagrodową w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych". Zarzuty skargi dotyczą tego, iż organy administracji pominęły fakt występowania w obszarze analizowanym obiektów wykorzystywanych na cele usługowe. Z takim poglądem nie sposób się zgodzić. Skarżący, zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i skardze przytacza przykłady takie jak "B", "C" szyjący firany i "D". Są to bez wątpienia obiekty o charakterze usługowym. K. M. zamierza zmienić sposób użytkowania nieruchomości na cele inwentarskie (hodowla szynszyli) nie można zatem w sprawie mówić o jakiejkolwiek kontynuacji funkcji zamierzenia z obecnie istniejącą. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.