II SA/Gl 1027/14

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 3 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżącej adwokata z urzędu Skarżąca, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Z treści formularza wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z mężem i córką a ich źródłem utrzymania się są świadczenia emerytalne oraz renta socjalna przyznana jej córce. Skarżąca zadeklarowała, że nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, papierami wartościowymi, nieruchomościami ani też przedmiotami o wartości przekraczającej 3.000 euro. Z dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że co miesiąc przeznacza ona znaczące kwoty na wykup lekarstw niezbędnych dla członków jej rodziny, a jej małżonek i córka są osobami, których stan zdrowia wymaga ponoszenia stałych wydatków związanych z leczeniem. W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Treść przywołanego wyżej art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wobec osób znajdujących się w szczególnie ciężkim położeniu materialnym, które nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie ponieść wydatków związanych z postępowaniem sądowych. Ocena sytuacji osobistej i materialnej skarżącej pozwala stwierdzić, że w jej przypadku przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie jest ze wszech miar uzasadnione. Powyższą ocenę oparto przede wszystkim na ustaleniu wysokości dochodów uzyskiwanych w rodzinie strony – tj. kwoty 2833 zł brutto miesięcznie oraz fakcie, że poczesne miejsce wśród bieżących wydatków ponoszonych przez rodzinę skarżącej zajmuje wykup niezbędnych lekarstw, które to kwoty, jak wynika z dostarczonych kserokopii faktur, kształtują się na poziomie 350 – 700 zł miesięcznie. Dostarczone kopie dokumentacji medycznej pozwalają stwierdzić, że członkowie rodziny strony cierpią na poważne schorzenia, które wymagają leczenia, a związane z tym wydatki nie mogą być w jakikolwiek sposób uszczuplone. Pozostała do dyspozycji rodziny skarżącej kwota musi wystarczyć na pokrycie potrzeb trzyosobowej rodziny M.P., w tym małżonka będącego osobą niepełnosprawną oraz upośledzonej w stopniu znacznym córki. W opisywanej sytuacji niepodobna więc oczekiwać, że skarżąca będzie w stanie samodzielnie ponieść koszty postępowania sądowego oraz opłacić wynagrodzenie fachowego pełnomocnika z wyboru. Na marginesie można zauważyć, że ze względu na sytuacje osobistą strony udział takiego pełnomocnika uznać przyjdzie za konieczny Mając na względzie wszystkie przywołane wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 §1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., w związku z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy.