II SA/Gl 1027/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wszczął postępowanie dotyczące budowy ogrodzenia od strony drogi powiatowej w Z.. W wyniku oględzin przeprowadzonych 16 czerwca 2011 r. ustalono, że na działce nr 1 od strony drogi powiatowej istnieje ogrodzenie wykonane z 6 słupków metalowych zabetonowanych w gruncie, betonowej podmurówki i zamontowanych 5 przęseł metalowych. Długość tego fragmentu ogrodzenia wynosi 9,78 m. Inwestorem robót była M. P., która podała, że w roku 2011 wykonała remont płotu od strony drogi. Poprzednie ogrodzenie stało w tym samym miejscu, było drewniane i uległo dewastacji przez nieznanych sprawców. Obecny przy oględzinach sąsiad A. F. zarzucił, że poprzednie ogrodzenie miało uskok, a obecne jest równe. W oparciu o szkic sytuacyjny z 25 lutego 2011 r. sporządzony do sprawy [...] w sprawie o zasiedzenie ustalono, że ogrodzenie znajduje się na działkach o numerach geodezyjnych 1 i 2, a w dacie wykonania szkicu nie znajdowało się na całej długości w takiej samej odległości od drogi, tworząc w pewnym miejscu na działce 2 uskok w miejscu, gdzie była furtka. Taki przebieg poprzedniego ogrodzenia potwierdza także kopia mapy zasadniczej znajdująca się w aktach. Obecne ogrodzenie uskoku nie ma, w części biegnie w tym samym miejscu co poprzednie, zaś w części zostało przesunięte. Prowadząc postępowanie organ zwrócił się o wypis i wyrys z planu miejscowego dla terenu działek. W planie droga powiatowa oznaczona jest symbolem KZ, jej linie rozgraniczające biegną przez tereny zabudowane, także przez istniejące budynki. Działki 1 i 2 częściowo leżą w jednostce KZ, w pozostałej części MU1. Dla jednostki o symbolu KZ (tereny urządzeń komunikacyjnych) przepis § 26 miejscowego planu zagospodarowania sołectwa Z. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z [...] r. przewiduje szerokość w liniach rozgraniczających 25 m. W § 26 ust. 12 plan ustala nieprzekraczalne odległości obiektów budowlanych od krawędzi jezdni, a w ust. 13 dla dróg publicznych ustala lokalizację ogrodzeń terenów budowlanych poza liniami rozgraniczającymi tych dróg z zabezpieczeniem bezkolizyjnych zjazdów. Decyzją nr [...] z [...] r. PINB w Z. nakazał M. P. dokonać rozbiórki ogrodzenia działek nr 1 i 2 w Z. od strony drogi powiatowej. W podstawie prawnej podano przepis art. 49b ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623). W uzasadnieniu opisano stwierdzony stan faktyczny. Podano, że odległość ogrodzenia od krawędzi jezdni wynosi 2,92 m, a szerokość jezdni 5,17 m. Poprzednio fragment ogrodzenia biegł w innym miejscu i był oddalony od krawędzi jezdni o 3,75 m. Przytoczono brzmienie przepisu § 26 ust. 13 planu i stwierdzono, że zgodnie z tym przepisem ogrodzenie należy sytuować w odległości min. 12,5 m od osi drogi. Wykonane roboty zakwalifikowano jako budowę (odbudowę), albowiem doszło do rozebrania starego ogrodzenia i wykonania, częściowo w tym samymi miejscu, nowego, z innych materiałów. Budowa ta wymagała zgłoszenia, którego nie dokonano. Zalegalizowanie robót nie jest możliwe ze względu na sprzeczność z planem miejscowym. W odwołaniu od decyzji M. P. zwróciła się o jej uchylenie, podała, że dokonała remontu ogrodzenia i nie wiedziała o obowiązku zgłoszenia. Zaniechanie w tym zakresie nie wynika z jej złej woli. Powołała się na zły stan zdrowia swój, męża i córki. Decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że prawidłowo w sprawie znajduje zastosowanie art. 49b prawa budowlanego. Robót nie można uznać za remont, bo ten może dotyczyć obiektu istniejącego. W wyniku remontu w obiekcie nie mogą powstawać nowe elementy, obiekt o inny parametrach technicznych. Zakresem remontu nie można obejmować robót polegających na odbudowie. W sprawie nie można mówić o remoncie w obiekcie istniejącym, bo strona przyznała, że ogrodzenie zostało rozebrane. Także inny przebieg ogrodzenia uzasadnia kwalifikację robót jako budowy. Ponieważ wykonano nowy obiekt, to nie ma znaczenia, że poprzedni istniał przez 30 lat. Do obecnego stanu faktycznego należy zastosować aktualnie obowiązujące przepisy, w tym planu miejscowego. Plan miejscowy uniemożliwia legalizację ogrodzenia ze względu na zbliżenie do drogi publicznej (§ 26 ust. 13 planu). W skardze do sądu administracyjnego skarżąca podniosła, że nie zgadza się z decyzją. Ogrodzenie istniało 30 lat, a przeprowadzone roboty były jego remontem. Powołała się na stan zdrowia członków rodziny i trudną sytuację materialną. Uznała, że sprawa jest konsekwencją trwającego sporu sąsiedzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 27 lipca 2012r. sygn. akt II SA/Gl 206/12 uchylił zaskarżoną decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując, że w stosunku do fragmentu ogrodzenia, które znajduje się obecnie w innym miejscu roboty należy zakwalifikować jako budowę nowego fragmentu ogrodzenia w nowym miejscu, co nie stanowi już jego remontu, lecz budowę. Organy winny zatem zróżnicować stan prawny stosowany w stosunku do tych dwóch rodzajów wykonanych robót, polegających zarówno na remoncie części ogrodzenia, jak i budowie nowej części. Jednocześnie stwierdził, że zarówno budowa, jak i remont ogrodzenia od strony drogi wymagała dokonania zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, a ponieważ takie zgłoszenie nie zostało dokonane, roboty zostały przeprowadzone w warunkach samowoli budowlanej. Jej usunięcie podlega w stosunku do poszczególnych fragmentów ogrodzenia odmiennym reżimom. W stosunku do remontu bez wymaganego zgłoszenia, prowadzone winno być postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepis art. 51 prawa budowlanego. W stosunku natomiast do robót, które polegały na budowie, zastosowanie winien znaleźć przepis art. 49 b prawa budowlanego. Sąd nie podzielił również stanowiska organów, co do braku mozliwości legalizacji z uwagi na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...] r. PINB w Z. umorzył postępowanie w sprawie remontu ogrodzenia działek nr 1 i 2 w Z. jako bezprzedmiotowe. Natomiast postanowieniem dnia [...] r. na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na M. P. obowiązek dostarczenia w terminie 30 dni: projektu zagospodarowania działki, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenia wójta o zgodności budowy fragmentu ogrodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 4 marca 2014r. M. P. zwróciła się do PINB o nie wydawanie nakazu rozbiórki przedmiotowego ogrodzenia oraz przedłożyła: kserokopię zaświadczenia z Urzędu Gminy W. potwierdzającego, że działka nr 3 znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami MU1 i KZ w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz opinię Powiatowego Zarządu Dróg w zakresie dotyczącym lokalizacji przedmiotowego ogrodzenia. W kolejnym piśmie z dnia 24 marca 2014r. M. P. dowodziła, że nie zmieniła przebiegu ogrodzenia. Pismem z dnia 2 kwietnia 2014r. PINB w Z. ponownie wezwał M. P. do przedłożenia dokumentów wskazanych w treści postanowienia z dnia [...] r. Pismo osobiście odebrała M. P. w dniu [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. działając na podstawie art. 49b ust.1 Prawa budowlanego nakazał M. P. dokonać rozbiórki ogrodzenia działki nr 3 (dwa przęsła) w Z. od strony drogi powiatowej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że istniała możliwość legalizacji przedmiotowego ogrodzenia zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 lipca 2012r. sygn. akt II SA/Gl 206/12, jednakże wobec nie przedłożenia przez inwestora żądanych dokumentów, organ zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki wzniesionego bez zgłoszenia urządzenia budowlanego w postaci dwóch przęseł ogrodzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. podniosła, że nie miała wiedzy, iż na remont ogrodzenia, które stało w tym samym miejscu od 30 lat wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Nadto, kolejny raz opisała swoją trudną sytuację rodzinną i majątkową , jak również okoliczności dotyczące sporu sąsiedzkiego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że organ pierwszej instancji właściwie zakwalifikował wykonanie w tej części ogrodzenia jako budowę bez zgłoszenia ogrodzenia. W tej sytuacji zgodnie z art. 49b ust.2 Prawa budowlanego organ zasadnie nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów wskazanych w tym przepisie a w momencie gdy dokumenty nie zostały złożone zastosował dyspozycję art. 49b ust.3 powołanej ustawy, nakazując w formie decyzji rozbiórkę spornego obiektu budowlanego. Nie ma bowiem prawnej możliwości legalizacji robót budowlanych w sytuacji, gdy inwestor nie wykonuje obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej. Wskazał również, że zaskarżona decyzja ma charakter związany i nie ma przy jej wydaniu miejsca na uznanie administracyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P. kolejny raz opisał swoją sytuację rodzinna i majątkową oraz okoliczności sporu sąsiedzkiego, które jej zdaniem uzasadniają umorzenie postępowania, również w stosunku do tej części ogrodzenia. W odpowiedzi na skargę WINB w całości podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 29 września 2014r. skarżąca ponownie opisała okoliczności, na które powoływała się już w treści odwołania oraz skargi. W toku postępowania sądowego pełnomocnik z urzędu popierał osobistą skargę M. P. i wnosił o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że niniejsza sprawa była już przedmiotem orzekania w tutejszym Sądzie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 lipca 2012r. sygn. akt II SA/Gl 206/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję [...] ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującą w mocy decyzje PINB w Z. o nakazie rozbiórki ogrodzenia działek nr 1 i 2. Stosownie zaś do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Odstępstwo od tej zasady może dotyczyć tylko dwóch sytuacji, pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego, gdy w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ stwierdzi, że stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie i jest odmienny od przyjętego przez sąd, natomiast drugi z przypadków utraty mocy wiążącej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu, to zmiana stanu prawnego po wydaniu orzeczenia przez sąd ( por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 1790/11, LEX nr 1336324). W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 2101/11). W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga fakt, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Artykuł 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Więcej, naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w komentowanym przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a., por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2013r., sygn. akt I GSK 1591/11, LEX nr 1339558). W niniejszej sprawie nie uległy zmianie zarówno stan faktyczny jak i stan prawny. Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2012r. sygn. akt II SA/Gl 206/12. W pierwszym rzędzie wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 1409 ze zm., dalej "ustawa"), budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę. Jednakże zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy roboty budowlane, polegające na budowie ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzenia powyżej 2,20 m podlegają zgłoszeniu właściwemu organowi. Dokonując wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, należy w pierwszym rzędzie zauważyć, że z redakcji tego przepisu wynika, iż zasadą jest brak wymogu dokonania zgłoszenia, a wyjątkiem od zasady są przypadki kiedy to zgłoszenie jest wymagane i które zostały wymienione w tym przepisie. Zgodnie zaś z zasadami wykładni, wyjątków nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej a wręcz odwrotnie – zawężającej. Poza tym należy sobie zdać sprawę, że powyższy przepis podobnie, jak i wiele innych przepisów Prawa budowlanego, ogranicza konstytucyjnie chronione prawo własności. Zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jak i art. 140 Kc, własność nie jest prawem absolutnym i może podlegać pewnym ograniczeniom wprowadzanym w drodze ustawy, jednak tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Powyższe powinno stanowić dyrektywę interpretacyjną przy dokonywaniu wykładni tego typu przepisów, co omawiany art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. (por: wyrok NSA z dnia 28 marzec 2006r. sygn. akt II OSK 675/05, dostępny na: orzeczeniansa.gov.pl ) W niniejszej sprawie poza sporem jest, że przedmiotowy fragment ogrodzenia znajduje się od strony drogi powiatowej nr [...] S W. – Z., zatem zgodnie z powołanym art. 30 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego strona zobligowana była do dokonania zgłoszone jego budowy właściwemu organowi. Zasadnie zatem organy obu instancji przyjęły zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA w Gliwicach ( II SA/Gl 206/12), że budowa ogrodzenia w tym zakresie stanowiła samowolę budowlaną i uznały, że doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem powinno nastąpić w trybie art. 49b ust. 2 cyt. ustawy. Procedura naprawcza prowadzona w oparciu o art. 49b ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przewidywała możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jeżeli budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych, wówczas właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; projektu zagospodarowania działki lub terenu; zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego ( art.49b ust.2). Nie wykonanie nałożonych obowiązków skutkuje tym, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.(art.49b ust.1). W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia wskazanych w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego dokumentów, jednakże pomimo upływu wyznaczonego w tym celu terminu oraz kolejnego wezwania do przedłożenia dokumentów, skarżąca nie wywiązał się z nałożonego na nią obowiązku. Dlatego też zasadnym było na mocy art. 49b ust.1 ustawy nakazanie rozebrania spornej części ogrodzenia. Zaznaczyć bowiem należy, że postępowanie prowadzone w trybie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest ze swej istoty postępowaniem dowodowym mającym na celu zgromadzenie określonych dokumentów i pism, dających podstawę do podjęcia procedury legalizacyjnej (podobnie: wyrok WSA w Lublinie z 21 czerwca 2007 r., II SA/Lu 364/07; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2008 r., II SA/Ol 452/08 - www.cbois.nsa.gov.pl). Przepis art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane określa bowiem prawne podstawy odstąpienia przez organ nadzoru budowlanego od obowiązku wydania decyzji o nakazie rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast decyzje podejmowane na podstawie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli stwierdzona zostaje samowola budowlana i nie ma możliwości jej legalizacji, to organ jest nie tylko uprawniony, lecz nadto zobligowany do wydania nakazu rozbiórki ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2012r. sygn. akt II SA/Gl 522/11, LEX nr 1109763) Odnosząc się do argumentacji zawartej w treści skargi stwierdzić należy, że nieznajomość prawa na którą powołuje się skarżąca nie może usprawiedliwić czynności inwestora niezgodnych z prawem, a tym bardziej późniejszego ich prawnego usankcjonowania. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane została ogłoszona w Dzienniku Ustaw RP, co stwarza domniemanie, że jej treść jest powszechnie znana, tzn. że każdy zna obowiązujące i dotyczące jego sytuacji i zachowań prawo i nie może powoływać się na jego nieznajomość dla uzasadnienia własnych działań albo zaniechań. Przyjęcie, że nieznajomość prawa tłumaczyć może określone działania bądź zaniechania, prowadziłoby do negacji spójności i pewności prawa oraz do nieprzewidywalnych skutków w praktyce orzeczniczej (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 listopada 2009 r., 36/2007 OTK ZU 2009/151). Zdaniem Sądu, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia organu odwoławczego są kompletne i wyczerpujące, dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a.. Ocena dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji poczynionych ustaleń, należy przyjąć, że na organie nadzoru budowlanego spoczywał obowiązek wydania wobec skarżącej nakazu rozbiórki. Natomiast o konieczności rozbiórki zadecydowały konkretne przepisy prawa, a nie uznanie organu nadzoru budowlanego. Racje społeczne czy też celowościowe nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego, nie znającego odpowiednika art. 5 K.c. (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2000, sygn. akt IV SA 418/98 ,LEX nr 77639). Mając na uwadze powyższe rozważania należało skargę oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz.270 z późń. zm.)