II SA/Gl 103/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie WSA Włodzimierz Kubik (spr.), WSA (del.) Sławomir Wojciechowski, Protokolant st. sekretarz Małgorzata Orman, po rozpoznaniu w dniu 02 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Kościołowi [...] w W. pozwolenia na budowę domu parafialnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na parceli nr A w W. przy ul. A [...]. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Starosta wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Decyzję tę organ poprzedził postanowieniem z dnia [...] r., opartym na przepisie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nakładającym na inwestora szereg obowiązków, a to m.in. uzupełnienia przedłożonej dokumentacji projektowej o plan zagospodarowania terenu z uzgodnieniami, zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych oraz wyjaśnienia zgodności zapisów występujących w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z zapisami występującymi w projekcie. Od decyzji udzielającej przedmiotowego pozwolenia odwołał się właściciel zabudowanej budynkiem mieszkalnym nieruchomości oznaczonej numerem ew. A, sąsiadującej bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. W odwołaniu zarzucił niezgodność zaskarżonego orzeczenia z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji wskazując, że dotyczą one obiektów różniących się pełnioną przez nie funkcją. Decyzja o warunkach zabudowy terenu dotyczyła bowiem zaplecza socjalno-biurowego i szkoleniowego dla wiernych, a także mieszkania dla pastora i jego rodziny, natomiast projekt budowlany dotyczy obiektu z przeznaczeniem dla [...] osób ([...] na parterze i [...] na balkonie ). Odwołujący się zarzucił także naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm. – dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych ) w zakresie zaburzenia układu komunikacyjnego ul. A. Wreszcie wskazał, że zatwierdzony projekt nie został zaopiniowany w zakresie bezpieczeństwa pracy, wymagań ergonomii i wymagań higieniczno-zdrowotnych, a także uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Wojewoda [...] decyzją wydaną w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że nie stwierdził uchybień, które w świetle przepisów prawa budowlanego i kodeksu postępowania administracyjnego świadczyłyby o wadliwości decyzji Starosty. Wskazał, że zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany przedstawia jednokondygnacyjny budynek z antresolą dobudowany do istniejącego, w którym przewidziano salę zebrań dla wiernych, pomieszczenie gospodarcze, pomieszczenie sanitarne oraz wiatrołap. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu stwierdził jednocześnie, że to zamierzenie inwestycyjne zostało jednakowo określone jako budowa domu parafialnego Kościoła [...] zarówno we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, w decyzji Prezydenta Miasta W. ustalającej warunki zabudowy terenu i utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., jak i w kwestionowanej decyzji organu I instancji. Obiekt ten zatem należy zaliczyć, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, do X kategorii obiektów budowlanych, do których należą budynki kultu religijnego niezależnie od ich wielkości i liczby osób mogących na nich przebywać. W ocenie organu odwoławczego nietrafne też okazały się zarzuty dotyczące naruszenia § 14 i § 15 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a także zakłócenia układu komunikacyjnego ul. A w W. przez parkujące pojazdy wiernych. Inwestor uzyskał bowiem decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zgodę na przebudowę zjazdu z ul. A na działkę na której ma zastać zrealizowany przedmiotowy obiekt. Na działce tej zostały także przewidziane miejsca postojowe dla samochodów. W celu zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych inwestor zwrócił się także do Urzędu Miasta w W. i uzyskał informację o ogólnodostępnych parkingach, które mogą być wykorzystywane bez ograniczeń do parkowania pojazdów przez osoby odwiedzające obiekt kultu religijnego. Ewentualne zaś niepodporządkowanie się przez wiernych do planowanych rozwiązań komunikacyjnych ( parkowanie wzdłuż ul. A ) może zostać wyeliminowane przez postawienie stosownych znaków drogowych. Odnosząc się do zarzutów odwołującego się dotyczących kompletności zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń organ odwoławczy wskazał na ich niezasadność bowiem projekt jest pod tym względem kompletny. W szczególności został uzgodniony ze specjalistą od zabezpieczeń przeciwpożarowych, a także uzgodniony przez rzeczoznawców w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy, wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz ergonomii. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. B. zastępowany przez adwokata A. H. domagał się uchylenia opisanej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to § 14, § 15 i § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej, a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez oparcie podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji na ustaleniach organów administracyjnych, które nie zostały załatwione decyzją administracyjną. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że stosownie do § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych usytuowanie miejsc postojowych w przypadku wydzielenia ponad 5 takich miejsc powinno wynosić 6 m od granicy działki, a organy obu instancji nie uzyskały zgody na odstępstwo od tego wymogu. Wskazuje także, że zmiana przeznaczenia działki z mieszkaniowej na usługową wymagała ustaleń w zakresie rozwiązywania problemów parkingowych oraz równoczesnego zapewnienia ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 t. Rozwiązanie tego problemu winno zostać jego zdaniem ustalone w drodze decyzji administracyjnej, a nie w formie pisma organu I instancji. Powyższy brak narusza też regulacje zawarte w § 14 i § 15 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do niepodniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stwierdził on, że ze znajdującego się w projekcie inwestycji planu zagospodarowania wynika, że miejsca postojowe zostały zaprojektowane w odległości 6 m od granicy działki. Do zarzutów skargi odniósł się także w piśmie procesowym z dnia [...] 2005 r. uczestnik postępowania Kościół [...] w W. wnosząc w nim o oddalenie skargi. Podniósł, że wbrew zarzutom skargi projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a podniesiony w skardze zarzut wynika z nieumiejętności odczytania planu zagospodarowania działki. Zdaniem uczestnika niezrozumiałe i prawnie nierelewantne są także wywody skarżącego co do zmiany przeznaczenia działki z mieszkaniowej na usługową. Do zmiany takiej nie dochodzi bowiem w drodze decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Nieporozumieniem jest także sugerowanie, że wskazanie przez organ administracyjny ogólnodostępnych parkingów wymaga aż decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonujący, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269 ) kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem uznał, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, a także nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przystępując do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji po pierwsze należy wskazać, że nie uchybia ona przepisom proceduralnym, albowiem organ odwoławczy poprawnie ocenił zebrane dowody, na ich podstawie dokonał trafnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadził prawidłowe rozważania prawne. Inwestor Kościół [...] w W. do wniosku z dnia [...] 2004 r. o udzielenie pozwolenia na budowę domu parafialnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą dołączył projekt budowlany, który zawierał – wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu od decyzji Starosty W. – wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Wniosek ten złożony został w dacie ważności decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...], którą ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. Inwestor wywiązał się także z obowiązku nałożonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji postanowieniem z dnia [...] r. i uzupełnił złożoną dokumentację wymaganą przepisami art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd nie mógł też zaakceptować twierdzenia zawartego w odwołaniu wniesionym przez skarżącego od orzeczenia organu I instancji, że decyzja o pozwoleniu na budowę i decyzja Prezydenta Miasta W. ustalająca warunki zabudowy terenu dotyczą różnych inwestycji. Zgodzić należy się tutaj ze stanowiskiem Wojewody, że nie można poddawać w wątpliwość braku takiej zgodności, skoro w obu tych decyzjach przedmiotowa inwestycja została określona w identyczny sposób. Nie bez znaczenia było też związanie obu organów terminologią użytą przez inwestora we wnioskach o wydanie obu tych decyzji. Na użycie tej terminologii miała także wpływ, jak się zdaje, doktryna Kościoła [...]. Wbrew twierdzeniom skargi inwestor legitymował się też decyzją Prezydenta Miasta W. udzielającą zgody na przebudowę zjazdu z drogi gminnej ( ul. A ) na działkę nr A spełniającą wymogi § 14 i § 15 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, która została wydana w oparciu o przepisy art. 29 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( w jej ówczesnym brzmieniu – Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838 ze zm.). Nie ulega także wątpliwości, że przewidziane w projekcie zagospodarowania terenu działki wydzielone miejsca postojowe dla samochodów osobowych usytuowane były zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w odległości co najmniej 6 m od granicy działki budowlanej. Sąd nie będąc – stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.) – związany zarzutami i wnioskami skarg z urzędu zbadał także zgodność projektu zagospodarowania działki z innymi wymogami określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych odnoszącymi się do obowiązku urządzenia, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Zgodnie z regulującym tą kwestię § 18 ust. 2 przywołanego rozporządzenia liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymieniona wyżej decyzja Prezydenta Miasta W. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, która była wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, nie zawierała jednak żadnych wymagań odnoszących się do tej kwestii. Zatem nie można skutecznie podważyć stanowiska zajętego przez Wojewodę [...], że dla zapewnienia potrzebnej ilości miejsc postojowych wystarczyło zawarte w piśmie Naczelnika Wydziału Inwestycji Miejskich i Gospodarki Komunalnej wskazanie możliwości wykorzystania w tym celu ogólnodostępnych parkingów. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego zmiany przeznaczenia działki z mieszkaniowej na usługową należy przywołać stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 532/00 ( LEX nr 55771 ), które zachowuje aktualność także pod rządami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W wyroku tym Sąd stwierdził, że "skoro stosownie do ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, to jest to ocena wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa". Z powyższych względów Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.