II SA/Gl 103/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.B. i E.B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. mocą której utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzające projekt budowlany zamienny rozbudowy budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na nieruchomości położnej w O., a także zezwalające na wznowienie robót budowlanych przy realizacji rozbudowy tego budynki oraz nakładające obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie części budynku wykonanej w ramach rozbudowy. W skardze z dnia [...] r. T.B. i E.B. zwrócili się między innymi z wnioskiem o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego przez organ drugiej instancji. W piśmie procesowym nadesłanym w dniu [...] r. skarżący podnieśli, że może powstać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a tym samym spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków po dopuszczeniu do używania komina, będącego częścią rozbudowywanej nieruchomości. Zdaniem skarżących usytuowanie komina tuż przy oknie dachowym poddasza budynku, którego oni są właścicielami, spowoduje utrudnienia w korzystaniu z ich nieruchomości, bowiem otwieranie okna i wietrzenie pomieszczeń stanie się niemożliwe z uwagi na dym z komina zatruwający powietrze. Podkreślono przy tym, że w momencie rozpoczęcia korzystania z przewodu kominowego, należącego do rozbudowywanego budynku dojdzie do naruszenia praw skarżących. Wskazali oni również na fakt, że usytuowanie komina spowodowało zamakanie ścian budynku, co obecnie zostało wyeliminowane poprzez uszczelnienie szpar na dachu. Dalej skarżący odnieśli się do nieprawidłowości, których organu nadzoru budowanego dopuścił się przy wydawaniu decyzji. W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] r. stronom postępowania doręczono między innymi odpisy skargi i pisma procesowego z dnia [...] r., jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie pięciu dni - do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, stąd jej zastosowanie powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące, realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednak to na stronie występującej z takim wnioskiem spoczywa obowiązek przedstawienia konkretnych argumentów, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a zatem czy zastosowanie tej instytucji w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 2060/11, LEX nr 984625). W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek złożony przez T.B. i E.B. nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzić bowiem należy, że skarżący nie powołali takich argumentów, które wskazywałyby na istnienie po ich stronie realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego, szczególnie w części zezwalającej na wznowienie robót przy realizacji rozbudowy sąsiedniego budynku, może rodzić określone konsekwencje dla skarżących, jednak ewentualne ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości do nich należącej, na co powołują się oni we wniosku, ma na tym etapie postępowania charakter hipotetyczny i nie powoduje jeszcze w opinii Sądu naruszenia praw skarżących. Wnioskujący sami podkreślają bowiem, że do ewentualnego zagrożenia wystąpienia po ich stronie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków dojdzie w momencie rozpoczęcia korzystania z przewodu kominowego, a zatem po dopuszczeniu spornego komina do użytkowania, na co jednak inwestor będzie musiał - zgodnie z zaskarżonym rozstrzygnięciem - uzyskać odpowiednie pozwolenie odrębną decyzją wydaną przez organ nadzoru budowlanego. Również argument dotyczący zamakania ścian budynku skarżących spowodowanego usytuowaniem komina nie przemawia za zastosowaniem w tym przypadku instytucji wstrzymania wykonania aktu. Jak wynika bowiem z dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy obiekt ten już istnieje, a zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie skutkowało zabezpieczeniem skarżących przed ewentualnym zagrożeniem wystąpienia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie podkreślić należy, że zarzuty stawiane przez T.B i E.B. co do prawidłowości prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie wystąpienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem Sąd postanawiając o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego bierze pod uwagę jedynie okoliczności wymienione w tym przepisie. Biorąc pod uwagę uzasadnienie wniosku skarżących nie można zatem przesądzić, że istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody albo trudnych do odwrócenia skutków spowodowanych wykonaniem zaskarżonej decyzji. W tym miejscu podkreślić należy, że to w interesie strony leży takie sformułowanie argumentacji, by wskazywała ona na zajście przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz w razie potrzeby poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, czego skarżący – zdaniem Sądu – nie uczynili. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.