II SA/Gl 103/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi U. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. nr [...] z dnia [...] r. oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. nr [...] z dnia [...] r., 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. PINB w D. działając w trybie art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nakazał U. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanych elementów konstrukcyjnych budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] k.m. [...] przy ul. [...] w .: stropu nad piwnicą, ścian zewnętrznych i wewnętrznych wraz z nadbudowaną częścią komina, drewnianej konstrukcji antresoli i drewnianej konstrukcji dachu z uwagi na stwierdzony samowolny charakter robót budowlanych związanych z odbudową tychże elementów. Decyzja ta została uchylona decyzją [...]WINB z dnia [...] r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W decyzji tej organ odwoławczy wskazał, że z materiału wyjaśniającego wynika, iż doszło w istocie do odbudowy spornego obiektu, co pozwalałoby na prowadzenie postępowania w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem budowlanym). Kolejną decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak: [...], PINB po raz kolejny nałożył na U. K. obowiązek rozbiórki spornego budynku mieszkalnego. Także ta decyzja została uchylona decyzją [...]WINB z dnia [...] r., znak: [...], ze względu na jej wydanie bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Następnie PINB w D. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, wstrzymał roboty budowlane związane z odbudową spornego budynku oraz nakazał U. K. przedłożenie określonych dokumentów celem przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, wyznaczając termin wykonania obowiązków do dnia 31 sierpnia 2012 r. Zobowiązana nie wykonała jednak nałożonych obowiązków. W dniu 17 sierpnia 2012 r., działając przez pełnomocnika – w osobie adwokata, złożyła do PINB wniosek o uchylenie ww. postanowienia nr [...] w trybie wznowienia postępowania, tj. w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz o prowadzenie dalszego postępowania w trybie przewidzianym w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, w wyniku uznania wykonanych przez nią robót za remont, a nie za rozbudowę. Wniosła także o przeprowadzenie na tę okoliczność dowodów w sprawie. Pismem z dnia 19 września 2012 r. PINB poinformował stronę, że od postanowienia nr [...] objętego w/w wnioskiem nie przysługuje zażalenie, a przeprowadzanie dalszych czynności wyjaśniających nie jest konieczne dla zakończenia sprawy. Z kolei na skutek wniosku U. K., postanowieniem z dnia [...] r. organ ten odmówił wyłączenia pracownika T. T. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] organ I instancji, działając w oparciu o art. 48 ust. 4 w zw. z ust. 1 Prawa budowlanego, nałożył na U. K. obowiązek rozbiórki odbudowanego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] k.m. [...] przy ul. [...] w D., z pozostawieniem murów piwniczno-fundamentowych z kamienia oraz stropu piwnicznego w postaci sklepienia kolistego, wybudowanego ok. 1925 r. wobec nieprzedłożenia w terminie zakreślonym postanowieniem PINB nr [...] dokumentów, wymaganych dla legalizacji obiektów. W odwołaniu od decyzji U. K. działająca przez fachowego pełnomocnika, domagała się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W pierwszym rzędzie odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 24 § 6 kpa w związku z odmową wyłączenia inspektor T. T. od udziału w postępowaniu, mimo braku jej bezstronności i żądania wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec uchybienia powinnościom urzędnika oraz odmowy przeprowadzenia rozmowy z pełnomocnikiem strony, czym naruszono także wymóg z art. 7 kpa. Nadto, odwołująca się zarzuciła naruszenie przepisów postępowania poprzez nierozpoznanie jej wniosku o uchylenie postanowienia nr [...] w trybie wznowienia postępowania oraz wdrożenie postępowania naprawczego na podstawie art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 Prawa budowlanego, zgodnie z wnioskami opinii technicznej sporządzonej na jej zlecenie przez K. M., który uznał, że wykonane prace nie miały charakteru odbudowy. Zarzuciła także, że wbrew dyspozycji z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 kpa, organ I instancji nie uwzględnił wniosku o przesłuchanie świadków celem ustalenia przebiegu i okoliczności wykonanych prac budowlanych. Podniosła, że dokonała jedynie remontu budynku, a nie jego odbudowy, stąd też wadliwie wdrożono tryb z art. 48 Prawa budowlanego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], podjętą z up. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 2 kpa, orzeczono o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania wskazał, że decyzja organu powiatowego jest, co do zasady prawidłowa, jednak postępowanie ją poprzedzające wykazuje braki proceduralne w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem [...]WINB wniosek strony, oparty na podstawie prawnej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, nie został przez organ I instancji rozpoznany w sposób zgodny z przepisami. Rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania, organ powinien bądź to na podstawie art. 149 § 1 kpa, postanowieniem wznowić postępowanie bądź też, w sytuacji wystąpienia przesłanek negatywnych, postanowieniem opartym na art. 149 § 3 kpa odmówić wznowienia postępowania. Brak rozpoznania wniosku w procesowej formie powoduje wadliwość zaskarżonej decyzji, gdyż decyzja ta jest bezpośrednią konsekwencją niewykonania postanowienia, w odniesieniu do którego złożono wniosek o wznowienie postępowania. Nadto, organ II instancji za niewystarczające uznał także ustosunkowanie się w piśmie PINB z dnia 19 września 2012 r. do wniosków dowodowych strony. Odpowiedź na to pismo powinna być wyczerpująca i wskazywać konkretnie, dlaczego organ nie zamierza (o ile tak jest) przeprowadzić określonych dowodów. Podkreślono, że niewykonanie nakazów nałożonych postanowieniem, którego dotyczy wniosek o wznowienie, skutkuje wydaniem niezwykle rygorystycznej dla strony decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. W takich przypadkach zarówno postępowanie wyjaśniające, jak również wyjaśnienie stronie zobowiązanej przesłanek kierujących organem w ramach postępowania wyjaśniającego i procesu decyzyjnego, powinno być szczególnie wnikliwe. Jednakże pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu zdaniem organu, nie zasługiwały na uwzględnienie. W odniesieniu do zarzutów w sprawie braku bezstronności pracownika organu powiatowego, rozpoznającego sprawę, organ odwoławczy stwierdził, że kwestia ta została rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji postanowieniami nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...] r., które nie zostały przez stronę zaskarżone w odwołaniu od decyzji, o czym została ona w obu postanowieniach pouczona. W odniesieniu do zarzutów koncentrujących się na wadliwym zakwalifikowaniu robót przeprowadzonych jako odbudowy, a nie remontu, przyjęciu wadliwego trybu postępowania a także na szeroko pojętych czynnościach wyjaśniających odnoszących się do tych kwestii, organ podkreślił, że było to przedmiotem dwukrotnego już orzekania przez ten organ. W uprzednio zapadających rozstrzygnięciach organ drugiej instancji w sposób niepozostawiający wątpliwości ustalił, że zakres robót przeprowadzonych w spornym obiekcie wyczerpuje definicję odbudowy, w związku z czym właściwym trybem postępowania dla rozstrzygnięcia sprawy winien być art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 110 kpa, decyzja administracyjna od chwili doręczenia wiąże nie tylko strony postępowania, ale także organ, który ją wydał. Organ nie może zatem, orzekając w danej sprawie kolejny raz (w wyniku kolejnych decyzji kasatoryjnych), zmieniać zdania bez uzasadnionych przyczyn, które w rozpatrywanej sprawie nie występują. Jest to bowiem elementarne założenie pewności obrotu prawnego a także, w związku z art. 16 kpa, jedna z podstawowych zasad tego postępowania. Wniesiona przez U. K. na powyższą decyzję [...]WINB w K. z dnia [...] r. skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 88/13. W wyroku tym Sąd stwierdził, że w związku koniecznością rozpoznania we właściwej formie i trybie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...] r. oraz rozpatrzenia wniosków dowodowych zawartych w piśmie z 17 sierpnia 2012 r. nie ma waloru wiążącego pogląd organu odwoławczego co do zasadności zastosowania trybu z art. 48 ustawy – Prawo budowlane. Stwierdził, że rozstrzygnięcie sporu na tle kwalifikacji prawnej zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych, a więc zaliczenie ich do kategorii odbudowy, czy remontu obiektu budowlanego, jest przedwczesne na tym etapie postępowania, skoro skarżąca domagała się przeprowadzenia dowodów kwestionujących zastosowany tryb legalizacji robót budowlanych, a organ odwoławczy wskazał na konieczność rozważenia jej wniosków dowodowych. Odnosząc się zaś do kwestii nierozpoznania przez organ odwoławczy zarzutów dotyczących postanowienia PINB o odmowie wyłączenia pracownika, Sąd stwierdził, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu I instancji, są one bezprzedmiotowe. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 711/09 (LEX nr 597798), zgodnie z którym zaskarżenie w odwołaniu od decyzji również postanowienia na podstawie art. 142 kpa, nie jest podstawą do samoistnego zaskarżenia postanowienia. Organ odwoławczy nie wydaje na skutek takiego zaskarżenia odrębnego postanowienia (rozstrzygnięcia), które odnosiłoby się w ten sposób wyłącznie do zaskarżonego postanowienia. Uwzględnienie zarzutów dotyczących postanowienia, na które nie służy zażalenie, znajduje swój wyraz w rozstrzygnięciu z art. 138 kpa. Sąd podkreślił nadto, że inspektor T. T., której dotyczył wniosek o wyłączenie, nie brała udziału w żadnych czynnościach procesowych, poprzedzających wydanie decyzji przez organ I instancji. W szczególności, nie była autorem pisma z dnia 19 września 2012 r., w którym negatywnie ustosunkowano się do wniosków dowodowych skarżącej, ani też nie wydała decyzji działając z upoważnienia organu. Skoro więc pracownik nie wykonywał żadnych czynności procesowych, mimo zarzutów strony co do jego bezstronności, zaś organ odwoławczy z innych względów wyeliminował z obrotu prawnego decyzję, to podniesione w tym względzie w skardze kwestie nie mają znaczenia dla wyniku rozpatrywanej sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie PINB w D. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wznowienia postępowania w przedmiocie swojego postanowienia z dnia [...] r. nr [...] wydanego na podstawie art. 48 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. W dniu [...] r. przeprowadził rozprawę administracyjną, przeprowadził też dowód z zeznań świadków. Następnie orzekając kolejny raz decyzją z dnia [...] r. ponownie zobowiązał U. K. do rozbiórki odbudowanej części budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce [...] km [...] przy ul. [...] w D., z pozostawieniem murów piwniczno-fundamentowych z kamienia oraz stropu piwnicznego w postaci sklepienia kolistego, wybudowanych około 1925 r. Jako podstawę decyzji wskazał art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji opisał szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania ze szczególnym uwzględnieniem wyników dokonanych kontroli objętego postępowaniem budynku, treści wykonanych na użytek postępowania ekspertyz, inwentaryzacji i opinii technicznych oraz treści aktu notarialnego z dnia [...] r. - nabycia przez skarżącą U. K. działki nr [...], na której usytuowany jest objęty postępowaniem legalizacyjnym budynek mieszkalny. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy PINB w D. ustalił, że w latach 2004-2008 U. K. wykonała bez wymaganego pozwolenia roboty budowlane polegające na rozbiórce usytuowanego na działce nr [...] starego drewnianego budynku tj. jego ścian zewnętrznych i wewnętrznych, drewnianego stopu, starego wejścia do budynku i konstrukcji dachu, z pozostawieniem ścian fundamentowych i stropu piwnicznego z kamienia oraz wykonania na istniejących fundamentach z kamienia: – nowych ścian zewnętrznych i wewnętrznych z pustaków "Max", – nowego komina o wymiarach zewnętrznych 51 x 51 cm do którego został podłączony kominek, – antresoli nad częścią budynku, opartej na belkach drewnianych, położonych na ścianach poniżej murłat, – dachu o konstrukcji krokwiowo-jętkowej z lukarną, stanowiącego jednocześnie szkielet nośny stropodachu, – stropu żelbetowego nad piwnicą, – nowego, murowanego z pustaków "Max" wejścia do budynku wraz z nowymi żelbetowymi schodami i żelbetowym podestem posadowionym z jednej strony na ściance murowanej z pustaków "Max". Roboty te stanowią odbudowę budynku, który został wcześniej rozebrany do murów piwniczno-fundamentowych z kamienia oraz stropu piwnicznego, wybudowanych około 1925 r. Nie mogą być one zatem kwalifikowane jako remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, gdyż nie można "wykonać remontu budynku, który już nie istnieje". W konsekwencji organ przyjął, że wykonane przez U. K. bez wymaganego pozwolenia roboty budowlane mogą być legalizowane jedynie w trybie art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego. W tym względzie stwierdził, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. przedmiotowy obiekt znajduje się w strefie ,,B’ ochrony konserwatorskiej, której osią jest ul. [...], podlega rygorom utrzymania zasadniczych elementów rozplanowania zabytkowej zabudowy, utrzymania istniejącej substancji o wartościach kulturowych, zachowania historycznego przebiegu ciągów komunikacyjnych oraz dostosowania charakteru i skali nowej zabudowy do tradycyjnego charakteru kulturowego strefy. W przypadku konieczności rozbiórki obiektu powstałego przed 1945 r. ustala się konieczność wykonania dokumentacji inwentaryzacyjnej w postaci białej karty obiektu. Północna część działki (do głębokości 2,0 - 3,0 m ) leży w liniach rozgraniczających drogi 02 KDL - tereny komunikacji drogowej, o szerokości w liniach rozgraniczających 12,0 m, z dopuszczeniem istniejących zawężeń z uwagi na istniejącą zabudowę, kolejna część działki (do głębokości ok. 60 - 64 m) znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 16 MNU, RM - tereny zabudowy mieszkaniowej niskiej wysokości z możliwością lokalizacji usług nieuciążliwych i tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych. Zgodnie z § 6 ust.5 pkt e planu ustala się możliwość lokalizacji obiektów bezpośrednio przy granicy działek budowlanych lub w odległości nie mniejszej niż 1,50 m od tej granicy - przy zachowaniu obowiązujących przepisów w zakresie odległości pomiędzy projektowaną zabudową a istniejącymi lub projektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Ustalił również, że objęty postępowaniem budynek jest zlokalizowany w odległości 0,30 m - 0,60 m od granicy z działką [...] km [...], oraz w odległości 1,40 - 2,0 m od granicy z ul. [...], odległość od granicy z działką sąsiednią nr [...] km [...] wynosi 2,70 - 3,40 m. Okap dachu jest zlokalizowany w odległości 0 - 30 cm od granicy z działką [...], tj. w sposób naruszający obowiązujące przepisy w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokonując szerokiej analizy pojęcia remontu w rozumieniu art. 3 pkt 8 i pojęcia odbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, w odniesieniu do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ pierwszej instancji stwierdził, że zakres pojęcia "remont" nie może być rozszerzony na roboty budowlane polegające na odbudowie lub przebudowie obiektu budowlanego. Zwrócił uwagę, że w następstwie zrealizowanej przez U. K. inwestycji w miejscu istniejącego budynku powstał nowy obiekt składający się z nowych ścian zewnętrznych z pustaków "Max", nowych ścian działowych z pustaków "Max", antresoli na belkach drewnianych zakotwionych poniżej murłat tj. nowego stropodachu o konstrukcji drewnianej. Robót tych nie można zatem kwalifikować w żadnym wypadku jako remont, faktycznie stanowiły bowiem odbudowę istniejącego wcześniej budynku drewnianego. Ustaleń w tym względzie organ dokonał po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym po przeanalizowaniu dowodów z zeznań świadków. Biorąc pod uwagę zeznania S. S. - poprzedniej właścicielki działki nr [...] i objętego postępowaniem budynku, PINB w D. stwierdził, iż "nie może udowodnić, że przedmiotowy budynek został również rozebrany o część wejściową, której według pani W. U., w tym miejscu nie było". Zdaniem organu pierwszej instancji przy dokonanej odbudowie budynku mieszkalnego jego legalizacja mogła nastąpić jedynie w trybie art. 48 i następne Prawa budowlanego. W konsekwencji inwestorka powinna wykonać obowiązki nałożone na nią postanowieniem nr [...] z dnia [...] r., czego jednak nie wykonała. W takiej zaś sytuacji przepisy Prawa budowlanego nie pozostawiają organowi nadzoru budowlanego wyboru co do sposobu zakończenia postępowania. Następuje to zgodnie z art. 48 ust. 4 tego aktu prawnego przez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. W następstwie rozpoznania wniesionego przez pełnomocnika U. K. odwołania powyższa decyzja PINB w D. z dnia [...] r. została utrzymana w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji po zrelacjonowaniu dotychczasowego postępowania oraz omówieniu treści przepisów art. 48, art. 49 i art. 33 Prawa budowlanego organ odwoławczy w odniesieniu do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że podziela ustalenia PINB co do zakwalifikowania objętych postępowaniem robót jako odbudowy a nie remontu obiektu budowlanego. Za taką kwalifikacją tych robót przemawia w szczególności treść protokołów z przeprowadzonych w dniach [...] r. i [...] r. oględzin wraz ze sporządzoną wówczas dokumentacją fotograficzną, a także treść ekspertyzy obiektu sporządzonej przez inż. R. R. i doc. dr inż. W. Z. W konsekwencji warunkiem legalizacji wykonanych robót budowlanych było wykonanie przez inwestorkę obowiązków nałożonych na nią wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., któremu to obowiązkowi nie uczyniła zadość. Zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy należało zatem orzec nakaz rozbiórki części obiektu objętej postępowaniem. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję [...]WINB w K. z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącej U. K. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji na podstawie art. 156 § 1 pkt 7 kpa z uwagi na niewskazanie w decyzji o nakazie rozbiórki "elementów, które skarżąca byłaby zobligowana rozebrać". Z "ostrożności procesowej" wniósł zaś o uchylenie decyzji organów obu instancji jako wydanych jego zdaniem z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa, art. 7 kpa, art. 84 kpa, art. 28 kpa, art. 24 "§ 6" kpa, art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz z naruszeniem art. 50 i 51 w zw. z art. 3 pkt 6 i art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Naruszenia te polegały na niedostatecznym wyjaśnieniu sprawy co do rzeczywistego charakteru zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych, dowolnej, stronniczej i niepełnej ocenie zgromadzonych w sprawie dowodów, niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego dla ustalenia zakresu robót budowlanych, które zostały wykonane w objętym postępowaniem budynku skarżącej, nieustaleniu "następców prawnych" W. U., odmowie wyłączenia T. T. od udziału w wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, błędnym zakwalifikowaniu zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych jako wymagających pozwolenia na budowę odbudowy budynku a nie objętego co najwyżej obowiązkiem zgłoszenia remontu i w konsekwencji niezastosowaniu przy orzekaniu treści art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi zaakcentowano, że organy obu instancji przy ustalaniu charakteru objętych postępowaniem robót budowlanych bezpodstawnie pominęły treść opinii technicznej sporządzonej w dniu [...] r. przez dr inż. K. M. z której wynika, że roboty te odpowiadają definicji remontu a nie definicji budowy lub przebudowy. W tym względzie odmienna do dokonanej przez organy obu instancji charakterystyka spornych robót wynika także z opinii mgr inż. W. C. oraz z zeznań świadka Z. G. Całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że roboty zrealizowane przez skarżącą stanowiły remont, gdyż nie doprowadziły do zmiany wcześniejszych parametrów technicznych i użytkowych budynku. Powołując się na treść ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej szeroko pełnomocnik skarżącej wywiódł, że sprawa nie została rozpatrzona bezstronnie z uwagi na udział w czynnościach procesowych inspektor T. T., która jego zdaniem z uwagi na swoje postępowanie powinna być wyłączona od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 6 kpa. Uzasadniając naruszenie przez organy treści art. 28 kpa pełnomocnik skarżącej podniósł, że w sprawie nie zostało wykazane, aby przymiot strony postępowania przysługiwał W. U., a to z tego względu, że nie przysługuje jej prawo rzeczowe do działki sąsiedniej (nr [...]). W uzasadnieniu skargi podniesiono dodatkowo zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji treści art. 9 kpa przez niepoinformowanie skarżącej co do prawnego zakresu pojęć "remontu" i "przebudowy", co miało wpływ na sposób określania przez nią przeprowadzonych robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę [...]WINB w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2015 r. uczestniczka postępowania W. U. dla wykazania przysługującego jej prawa do działki nr [...] powołała się na treść dołączonego do tego pisma w kserokopii aktu własności ziemi z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą aczkolwiek głównie z innych powodów niż podniesione w skardze, które Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wziął pod rozwagę z urzędu. Wbrew zajętemu w skardze stanowisku nie zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji określona w art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Należy bowiem stwierdzić, że powołane w skardze okoliczności uzasadniające zdaniem jej autora zastosowanie art. 156 § 1 pkt 7 kpa nie odnoszą się w ogóle do hipotezy tego przepisu. Niezależnie od tego powołana okoliczność zdaniem Sądu nie zachodzi, nawet gdyby odnieść ją do przesłanek nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 lub pkt 5 kpa. Zakres obciążającego skarżącą obowiązku został bowiem w nakazie rozbiórki sprecyzowany w sposób pozwalający na określenie jego zakresu, gdy weźmie się pod uwagę uzasadnienie decyzji organów obu instancji, chociaż mógł być wyartykułowany bardziej precyzyjnie. Nadto mógł znaleźć w sprawie zastosowanie przepis art. 113 § 2 kpa. Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zachodziła w sprawie określona w art. 24 § 1 pkt 6 kpa podstawa wyłączenia z udziału w postępowaniu pracownika organu pierwszej instancji T. T. W tym względzie należy podzielić stanowisko zajęte już przez Sąd w omówionym wyżej wyroku z dnia 4 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 88/13. Z akt nie wynika aby po wydaniu objętej tym wyrokiem decyzji T. T. brała aktywny udział w postępowaniu zakończonym decyzją organu I instancji z dnia [...] r. tj. aby mogła mieć realny wpływ na treść tego orzeczenia. Jakkolwiek istnieje jej podpis pod protokołem rozprawy administracyjnej w dniu 5 lutego 2014 r. to z treści tego protokołu wynika, że rozprawą tą kierował PINB w D. mgr inż. Z. W. Nadto na rozprawie tej nie przeprowadzono żadnych istotnych w sprawie dowodów. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze sam fakt złożenia przez stronę wniosku o wszczęcie przeciwko pracownikowi organu postępowania dyscyplinarnego z powołaniem się na naruszenie zasad wynikających z ustawy o służbie cywilnej nie przesądza jeszcze o wszczęciu takiego postępowania w rozumieniu art. 24 pkt 6 kpa, na który powołano się w skardze. Nie można też podzielić sformułowanego w skardze zarzutu co do bezpodstawnego pominięcia przez organy orzekające przy ustalaniu charakteru zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych opinii technicznej dr inż. K. M. z [...] r. Z opinii tej nie wynika bowiem jakie dokładnie roboty będące przedmiotem oceny tego rzeczoznawcy zostały zrealizowane, chociaż z jej części tytułowej wynika, że jej przedmiotem jest m. in. "zakres i rodzaj robót". W tym zakresie treść opinii sprowadza się zaś do stwierdzenia, że "Zgodnie z oświadczeniem Pani K. dokonano sukcesywnego remontu, częściowej wymiany ścian, konstrukcji dachu, elementów wewnętrznych wykończeniowych, prace wykonane były w długim okresie czasu". Pomijając już okoliczność, że stwierdzenie to zostało sformułowane jedynie w oparciu o oświadczenie skarżącej, to jest ono z uwagi na lakoniczność i ogólnikowość określenia wykonanych robót nieprzydatne do poczynienia istotnych w sprawie ustaleń co do tego jakie konkretnie roboty zostały wykonane. W konsekwencji nie można też w oparciu o tę opinię dokonać oceny jaki miały one charakter gdy chodzi o ich zakwalifikowanie do odbudowy lub remontu w rozumieniu art. 3 pkt 6 i 8 Prawa budowlanego. Nadto należy stwierdzić, że ustalenie charakteru robót z punktu widzenia tych przepisów stanowi czynność ich kwalifikacji prawnej (ustalenie stanu prawnego) i nie może być przedmiotem dowodu z opinii biegłego o jakiej mowa w art. 84 § 1 kpa. Kwalifikacji takiej może bowiem dokonać jedynie organ orzekający a w dalszej kolejności sąd administracyjny. Dlatego też w tym zakresie opinia ta wykracza poza kompetencje biegłego. Również z tego powodu nie mogła i nie może być przydatna dla poczynienia mających znaczenie w sprawie ustaleń. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze organy miały prawo i obowiązek uznania W. U. za stronę postępowania jako współwłaścicielkę działki sąsiedniej nr [...]. Prawo to wynika z dołączonego do akt administracyjnych wykazu właścicieli i władających gruntem (z dnia 29 listopada 2011 r.), sporządzonego w oparciu o rejestr gruntów. Dla potwierdzenia tego prawa W. U. przedłożyła w postępowaniu sądowym kserokopię aktu własności ziemi z dnia [...] r. Nie można podzielić także sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przez organy orzekające treści art. 9 kpa. Z treści tego przepisu nie wypływa bowiem obowiązek udzielania stronom przez organy porad prawnych stymulujących ich czynności procesowe w oderwaniu do rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Organy nie miały zatem obowiązku pouczać skarżącej o następstwach nazwania przez nią zrealizowanych robót "odbudową", przebudową" względnie "remontem". Użycie takich określeń przez osobę nie mającą w tym względzie zawodowego przygotowania nie może bowiem spowodować po jej stronie żadnej szkody. W tym względzie decyduje bowiem rzeczywisty (a nie nazwany) rodzaj wykonanych robót, którego ustalenie obciąża organy orzekające niezależnie jak zostaną one przez stronę określone (nazwane). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. Organ pierwszej instancji dokonał bowiem oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wskazał dowody na których się oparł, wskazał również (aczkolwiek dość lakonicznie) przyczyny dla których innych dowodów nie uznał za miarodajne. Stosownie do oceny dowodów ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał jego oceny prawnej. Ustalenia te zostały podzielone później przez organ drugiej instancji. Zgodzić się natomiast trzeba co do zasady, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niedokładne i niedostateczne wyjaśnienie jej stanu faktycznego. Skutkuje to jednocześnie naruszeniem art. 80 kpa, gdyż prawidłowa (swobodna) cena dowodów może być dokonana jedynie w odniesieniu do całokształtu wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego. Takie zaś zgromadzenie nie miało zdaniem Sądu z całą pewnością miejsca, zarówno gdy chodzi o treść dowodów przeprowadzonych jak i możliwych dodatkowo do przeprowadzenia. Odnośnie pierwszych to należy jednoznacznie negatywnie ocenić, z punktu widzenia możliwości dokonania później jednoznacznych i podlegających obiektywnej kontroli ustaleń faktycznych i prawnych, lakoniczność protokołów z przeprowadzonych w dniach [...] i [...] r. przez organ pierwszej instancji kontroli (oględzin). W związku z przedmiotem postępowania i dokonywaniem oględzin przez przedstawicieli wyspecjalizowanego w zakresie nadzoru budowlanego organu, tj. przez osoby mające wystarczające rozeznanie w zakresie istotnych dla sprawy okoliczności, w protokołach tych powinno znaleźć się dokładne przedstawienie zastanego stanu faktycznego. Należało zatem opisać poszczególne części (elementy) budynku ze wskazaniem z czego są wykonane, czy ich wygląd wskazuje na przybliżoną datę realizacji, jaką. Zastępujący ewentualnie częściowo te czynności materiał fotograficzny powinien być wyczerpująco i szczegółowo opisany m. in. przez podanie których konkretnie elementów budynku dotyczy. Koniecznie należało też szczegółowo przesłuchać na oględzinach w dniu [...] r. biorące w nich udział strony na okoliczność rodzaju, zakresu i czasokresu zrealizowanych przy budynku robót, zwłaszcza gdy chodzi o łączne ich nazwanie "odbudową". W tym względzie treść zeznań stron nie powinna budzić wątpliwości i stwarzać możliwość różnych późniejszych interpretacji. W konsekwencji zeznania czy też konkretne oświadczenia poszczególnych stron powinny odnieść się m. in. do faktu czy budynek został wcześniej rozebrany, w całości, czy też tylko w części, konkretnie w jakiej, w jaki sposób i jak konkretnie przed rozebraniem wyglądał w odniesieniu do poszczególnych jego części (w tym np. gdy chodzi o dobudowę stanowiącą część wejściową, czy też facjatkę na strychu). Tymczasem istnieje nawet rozbieżność pomiędzy tymi protokołami gdy zważy się, że w protokole kontroli z dnia [...] r. jest mowa, że budynek jest "w trakcie robót remontowych" oraz, że "część ścian drewnianych" została zburzona, w ich miejsce postawiono ściany murowane. Podstawowym wymogom dociekliwości i rzetelności z punktu widzenia celu przeprowadzenia dowodu jako środka służącego do ustalenia prawdy obiektywnej nie odpowiadają też przeprowadzone później dowody z przesłuchania stron i świadków, w tym zwłaszcza z przeprowadzonego w dniu [...] r. przesłuchania uczestniczki Z. G. Z treści protokołów z przesłuchania świadków nie wynika jakie konkretne obserwacje, kiedy i w jakich okolicznościach dokonane były podstawą treści tych zeznań. Dlatego też nie można skontrolować wiarygodności tych zeznań. W tym względzie jedynie bardzo skrótowe zeznania uczestniczki W. U. wydają się konkretne. W rzetelnym przesłuchaniu S. S. [...] r. powinno znaleźć się m. in. pytanie o wyczerpującym wyjaśnieniu rozbieżności złożonych przez nią w tym dniu zeznań z treścią aktu notarialnego z dnia [...] r. co do powierzchni budynku oraz jego konstrukcji (drewnianej a nie z jedną ścianą murowaną z cegły i pustaków – przemurowanej w latach 60-tych XX wieku). Należało też zapytać, czy poprzednio na strychu była "facjatka", a jeżeli tak to czemu służyła jeżeli strych był jak zeznała "nieużytkowany", nadto czy były tam bowiem okna i gdzie. Istotne w tym względzie zastrzeżenia co do wątpliwości, gdy chodzi o ustalenie obiektywnego stanu faktycznego sprawy, można też sformułować pod adresem zeznań innych świadków. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie może ulegać wątpliwości, że przynajmniej niektóre objęte postępowaniem roboty budowlane nie mogą być uznane za remont jak tego domaga się skarżąca. Za takie roboty nie może być m. in. uznane zastąpienie ścian drewnianych budynku ścianami murowanymi wraz z ich ociepleniem styropianem i tynkiem. Ponieważ w trakcie objętych postępowaniem robót budowlanych doszło niewątpliwie do rozebrania całego drewnianego stopu budynku i zastąpienie go nad częścią pomieszczeń (antresola i facjatka) nowym stropem (co w świetle materiału sprawy również nie budzi wątpliwości), to również te roboty nie mogą być potraktowane jako remont. Również bowiem te roboty nie stanowią odtworzenia stanu pierwotnego o jakim mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. W ich następstwie doszło bowiem, odnośnie przynajmniej tych części budynku, do zmiany parametrów użytkowych i technicznych. Tak też należy zakwalifikować nową konstrukcję dachu, z uwagi na jej całkowicie nowe konstrukcyjne rozwiązanie (poprzednio była bowiem oparta na drewnianym stropie). Dla poczynienia powyższych ustaleń w pełni wystarczającym jest przy tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci materiału fotograficznego, ekspertyzy budynku z [...] r. autorstwa inż. R. P. oraz inwentaryzacji z [...] r. autorstwa inż. J. J., treści aktu notarialnego z dnia [...] r. oraz zeznań poprzedniej współwłaścicielki S. S. W konsekwencji już tylko z uwagi na te roboty (wymienione przez Sąd jedynie wybiórczo) należało przyjąć, że w świetle treści art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymagały one pozwolenia na budowę a takiego skarżąca nie posiadała. Roboty te należałoby bowiem traktować jako przebudowę w rozumieniu art. 7 i art. 7a Prawa budowlanego. Kwalifikacja ta miałaby przy tym znaczenie jedynie w przypadku wcześniejszego wykluczenia, że w sprawie istotnie nie doszło do odbudowy oraz rozbudowy objętego postępowaniem budynku. Zdaniem Sądu w tym zakresie ustalenia organów obu instancji zostały oparte w świetle przedstawionych wyżej uwag i rozważań na niedostatecznie i niewyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym. Będzie on wymagał przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełnienia i ponownej oceny. Gdyby bowiem zostało ustalone, że istotnie jak to stwierdziły organy orzekające, doszło do rozebrania starego budynku aż do jego murów piwniczno-fundamentowych z kamienia oraz stropu piwniczego w postaci sklepienia kolistego oraz wzniesienia później na tych fundamentach i stropie nowych ścian wraz z dachem, to niewątpliwie należałoby traktować te roboty jako odbudowę nadziemnej części budynku. Podobnie roboty te należałoby ocenić gdyby ze starego budynku pozostała tylko jedna murowana ściana - gdyby zostało wcześniej w dostateczny sposób ustalone, że istotnie w dacie zakupu budynku przez skarżącą taka rzeczywiście istniała, co w świetle zgromadzonych dotychczas dowodów może budzić poważne wątpliwości. W związku z treścią art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego wykonanie takiej dobudowy stanowiłoby budowę, której zrealizowanie bez wymaganego pozwolenia stanowiłoby samowolę budowlaną możliwą do zalegalizowania jedynie w trybie art. 48 i art. 49 Prawa budowlanego. Faktycznie bowiem doszłoby w takiej sytuacji do powstania nowego budynku z częściowym wykorzystaniem elementów starego, który został wcześniej w całości lub w zdecydowanej większości rozebrany. Dla ewentualnego przesądzenia o dokonanej odbudowie niezbędne będzie przeprowadzenie w pierwszej kolejności ponownych oględzin budynku ze szczegółowym opisaniem wyglądu jego poszczególnych elementów pod kątem daty ich wzniesienia i wykluczenia, iż mogły one być zrealizowane co najmniej w latach 60-tych XX wieku (wobec zeznań poprzedniej współwłaścicielki S. S.). Istotne byłoby pozyskanie w tym względzie dodatkowych obiektywnych dowodów. Do rozważenia organów orzekających powstaje m. in. zwrócenie się organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków o informację czy w istotnym dla dokonania ustaleń faktycznych okresie (gdy chodzi o wykluczenie rozbudowy budynku w kierunku zachodnim – o część wejściową) działka skarżącej była objęta aktualizacją map i jak były wówczas usytuowane na tej działce obiekty budowlane. Nadto dla potwierdzenia lub zaprzeczenia twierdzeniom poszczególnych stron i świadków co do rodzaju i zakresu zrealizowanych robót budowlanych celowym wydaje się zwrócenie do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o udostępnienie archiwalnych zdjęć lotniczych i satelitarnych pozwalających stwierdzić rodzaj zabudowy na działce na przestrzeni mających znaczenie dla sprawy lat, w tym dla ustalenia czy był on rozebrany do starych fundamentów. Gdyby zostało zaś ustalone, że ze starego budynku pozostały np. jedynie mury piwniczno-fundamentowe z kamienia oraz strop piwniczny, względnie tylko jedna ze ścian, to organy orzekające powinny stanąć na stanowisku, że zrealizowane przez skarżącą samowolnie, a objęte postępowaniem roboty budowlane stanowiły budowę. Jej legalizacja byłaby zatem możliwa jedynie po spełnieniu warunków określonych w art. 48 ust. 2 i art. 49 Prawa budowlanego. Wtedy też dla wydania nie podlegającego zaskarżeniu w odrębnym trybie postanowienia o jakim mowa w art. 48 ust. 2 i ust. 3 tego aktu prawnego niezbędne jest wcześniejsze jednoznaczne przesądzenie, że legalizacja jest w ogóle możliwa. Już na tym etapie postępowania konieczne jest zatem m. in. przesądzenie, że nie tylko teoretyczne ale również praktycznie możliwe jest doprowadzenie obiektu do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi tj. z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), które w takiej sytuacji będą miały pełne zastosowanie. Do odmiennej konkluzji możnaby dojść jedynie w oparciu o przepisy szczególne, które w odniesieniu do objętych postępowaniem robót nie zostały wskazane. Na możliwość odrębnych w tym względzie unormowań (nie mających jednak zastosowania w niniejszej sprawie) wskazują np. przepisy ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. Nr 84, poz. 906 ze zm.). Wobec powyższego na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy p.p.s.a. uchyleniu podlegało postanowienie PINB w D. nr [...] z dnia [...] r. wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Wydając to postanowienie organ pierwszej instancji nie wykazał bowiem, że możliwe jest chociażby doprowadzenie objętego postępowaniem budynku do zgodności z przepisami § 12 ust. 3, w sytuacji gdy jest on obecnie usytuowany od strony działki uczestniczki W. U. (nr [...]) zaledwie w odległości od 0,30 do 0,60 metra. Odległość od działki nr [...] (od 2,70 do 3,40 m) wyklucza nadto umieszczenie w tym budynku od tej strony otworów okiennych. W takiej sytuacji postanowienie oparte na treści art. 48 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego powinno wyraźnie wskazywać przynajmniej podstawowe wymogi, które musi spełniać, w tym zakresie, projekt budowlany aby mógł być on w toku postępowania legalizacyjnego zatwierdzony. W związku z brzmieniem art. 9 i art. 11 kpa, z treści tego rodzaju postanowienia (z jego uzasadnienia) powinno wyraźnie zatem wynikać w odniesieniu do stanu niniejszej sprawy, że legalizacja jest możliwa tylko w przypadku usytuowania budynku w granicy z działką [...], względnie odsunięciu go od tej granicy co najmniej do 1,5 m oraz przy likwidacji otworów okiennych od strony działki nr [...], a nadto przez inne usytuowanie otworu wejściowego do budynku (przy zachowaniu 4 m od granicy działek). Oczywiście ostateczna decyzja należy w tym względzie do inwestora i działającego na jego zlecenie autora projektu budowlanego. Strona powinna nadto uwzględnić obowiązek poniesienia opłaty legalizacyjnej. Powyższe uwagi w zakresie wymogów postanowienia opartego na treści art. 48 Prawa budowlanego będą miały na uwadze organy orzekające przy ponownym rozpoznaniu sprawy w przypadku ustalenia, że sporne roboty budowlane stanowiły budowę w formie odbudowy. Wtedy też w związku z treścią złożonego przez skarżącą do akt administracyjnych wydanego z upoważnienia Prezydenta Miasta D. zaświadczenia z dnia [...] r. (karta 15 akt adm.) należy stwierdzić, że nie spełnia ono dokumentu o jakim mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Jest to bowiem zaświadczenie o treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a nie o zgodności objętej postępowaniem budowy (przy założeniu, że z taką inwestycją mamy do czynienia) z ustaleniami tego planu. Z przepisów nie wynika przy tym aby zaświadczenie takie mogło być zastąpione własnymi przesądzającymi w sprawie ustaleniami organu nadzoru budowlanego (legalizującego) co do zgodności budowy z treścią obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy w zależności od ustaleń poczynionych po uzupełnieniu materiału dowodowego nie jest przy tym wykluczona możliwość ustalenia, że odnośnie części budynku zostały zrealizowane roboty budowlane stanowiące jego rozbudowę (np. co do części stanowiącej wejście). Wtedy również ich legalizacja byłaby możliwa jedynie w trybie art. 48 i art. 49 ustawy. W przypadku zaś gdyby zostało ustalone, że sporne roboty budowlane nie stanowią budowy (odbudowy lub rozbudowy) to ich legalizacja powinna nastąpić w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, gdyż w przypadku remontu wymagały one zgłoszenia, zaś w przypadku przebudowy pozwolenia na budowę (przy uwzględnieniu treści art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw – Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Zostały więc zrealizowane w warunkach o jakich mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji oraz podjęte w toku postępowania postanowienie PINB w D. z dnia [...] r. nr [...] zostały wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy do końcowego jej załatwienia nie można odeprzeć też zarzutu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i b i art. 135 ustawy p.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 i 2 i § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia.... (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) odstępując od ich zasądzenia w części, w sytuacji gdy tylko w części zarzuty skargi zostały uwzględnione. sw