II SA/Gl 1030/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. D.-W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r. wydanym w przedmiotowej sprawie starszy referendarz sądowy po rozpoznaniu wniosku skarżącej I. D.- W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zwolnił skarżącą z wpisu od skargi oraz oddalił jej wniosek w pozostałym zakresie. Skarżąca na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 7 lipca 2015 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z treści formularza wynika, że strona skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z S. T., jest to osoba pełnoletnia, niespokrewniona ze skarżącą, która nie osiąga żadnych dochodów i posiada status osoby bezrobotnej. Łączny dochód wnioskodawczyni wynosi 2145 zł i składa się na niego emerytura w wysokości 800 zł ( emerytura jest częściowo zajęta przez Komornika) oraz kwota 1345 zł osiągana z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W skład majątku skarżącej wchodzi współwłasność nieruchomości objętej postępowaniem o zniesienie współwłasności oraz zarządem przymusowym oraz wydzielone w tej nieruchomości mieszkanie o wielkości 80 m ² - spadek po rodzicach skarżącej. Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że miesięczny koszt utrzymania mieszkania, wyżywienia oraz leków to kwota rzędu 900zł, miesięczne koszty opłat za wodę, gaz, telefon, prąd to kwota 895 zł oraz koszt podatku od nieruchomości 10 zł. Z uwagi na wskazane wydatki, pomimo dochodu 2145 zł,skarżącej nie starcza na bieżące wydatki i popada w zadłużenie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz.270 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 P.p.s.a. może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Mając na uwadze sytuację materialną skarżącej uznano, że brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego przezeń wniosku, albowiem jej sytuacja materialna nie jest na tyle ciężka, aby uzasadnionym było zarówno zwolnienie jej od kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania sprowadzają się do uiszczenia opłaty kancelaryjnej z tytułu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w kwocie 100 zł oraz ewentualnego wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, jak i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. I. D. W. uzyskuje stały miesięczny dochód w wysokości 2145,00 zł. Jej stałe wydatki obejmujące opłaty za mieszkanie, leki, energię elektryczną, wodę, usługi telekomunikacji oraz gaz i kształtują się na poziomie około 1795 zł. Stąd wniosek, że sytuacja materialna skarżącej nie jest na tyle ciężka aby koniecznym było przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Przypomnieć bowiem trzeba, że ta forma prawa pomocy została przewidziana dla osób znajdujących się w wyjątkowo ciężkiej sytuacji materialnej, których dochody pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Tego rodzaju konstatacji nie sposób uczynić względem I. D. W. Dodatkowo nie wyjaśniono dlaczego dorosła osoba mieszkająca razem ze skarżącą nie osiąga żadnego dochodu i nie partycypuje w kosztach wspólnego utrzymania. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.