II SA/Gl 1030/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 30 września 2019 r. sprawy ze skarg B. S. oraz Z. S. (S.) na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: odrzucić skargę Z. S. Pismem z dnia [...] r. skarżący wnieśli skargę na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w Katowicach, którą organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] o odmowie przyznania zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności na rzecz skarżącej B. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. (art. 58 § 3 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny. Interes prawny, o którym mowa w wymienionym przepisie powinien mieć oparcie w przepisach prawa, a także być własny i indywidualny. Nie uzasadnia uprawnienia do wniesienia we własnym imieniu skargi interes prawny innej osoby. Wobec opisanego stanu faktycznego i prawnego nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący Z. S. nie miał interesu prawnego we wniesieniu skargi, a tym samym nie był uprawniony do jej wniesienia. Zaskarżona decyzja dotyczyła praw i obowiązków skarżącej B. S., nie natomiast skarżącego, który nie był stroną postępowania administracyjnego, a występował w nim jedynie jako pełnomocnik skarżącej. W związku z powyższym Sąd na mocy art. art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.