II SA/Gl 1031/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2010 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. W piśmie z dnia [...] r. M. W. wniosła o wymeldowanie J. W. z pobytu stałego w mieszkaniu w B. przy ul. [...] podnosząc, że nie mieszka on tam już około 2 lat. Wyprowadził się z tego mieszkania jeszcze przed orzeczeniem jego eksmisji, zabierając część swoich rzeczy. Od tego czasu nie starał się ponownie w nim zamieszkać. Po wszczęciu i przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia [...] r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. Nr 87 z 2001 r. poz. 960 ze zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności ) oraz art. 104 kpa, orzekł o wymeldowaniu J.W. z pobytu stałego w B. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji opisano przebieg postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji ustalił, że J. W. nie mieszka w objętym postępowaniem mieszkaniu, którego nakaz opuszczenia i opróżnienia oraz wydania M. W. został orzeczony w stosunku do niego wyrokiem rozwodowym z dnia [...] r. Mieszkanie to opuścił jeszcze przed wydaniem tego wyroku. W konsekwencji organ przyjął, że opuszczenie to ma charakter trwały. Należy je też uznać za dobrowolnie a to w sytuacji gdy jak skarżący wyjaśnił, niejednokrotnie nie został do mieszkania wpuszczony ale nie podjął przewidywanych prawem czynności zmierzających do ponownego w nim zamieszkania. Obecnie najemcą mieszkania jest jego była żona M. W. Z zawartej z nią umowy najmu nie wynika aby J. W. był uprawniony do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. W odwołaniu od tej decyzji J. W. zarzucił, iż nie jest prawdą aby z mieszkania się wyprowadził, aby zabrał z niego swoje rzeczy i aby nie mieszkał w nim. Stwierdził, że do [...] r. odbywał karę pozbawienia wolności, jest głównym najemcą mieszkania i mieszka w nim od 25 lat. Innego mieszkania nie posiada i po odbyciu obecnej kary pozbawienia wolności nie będzie miał gdzie mieszkać. Podał też iż M. W. każdorazowo wiedziała o jego miejscu pobytu gdy pracował i wynajmował mieszkania poza miejscem stałego pobytu oraz gdy był pozbawiony wolności. Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podzielił ustalenia organu niższej instancji i ich ocenę prawną. Zaakcentował, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. orzeczono eksmisję J. W. z przedmiotowego lokalu. Nie było potrzeby jej wykonywania skoro w mieszkaniu tym już wcześniej nie mieszkał, co organy ustaliły w oparciu o zeznania M.W. Potwierdza to również okoliczność, że w związku z odbyciem kolejnej kary pozbawienia wolności został aresztowany w dniu [...] r. w C. a nie w miejscu stałego zameldowania. Zaakcentował też wojewoda, że meldunek ma charakter ewidencyjny i nie rozstrzyga o uprawnieniach do lokalu. Od [...] r. M. W. jest też jedynym najemcą mieszkania, a uprawnionymi wraz z nią do zamieszkiwania są jedynie ich dzieci. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] J. W. wymeldowanie go uznał za bezprawne. Stwierdził, że w okresach pozostawania na wolności w spornym mieszkaniu mieszkał. Tam też został ostatni raz aresztowany [...] r. Jego zdaniem jako główny najemca mieszkania nie może być z niego wymeldowany w sytuacji gdy mieszkał w nim od 25 lat i gdy nie ma innego mieszkania oraz nie ma możliwości zdobycia pracy. Od [...] r. do [...] r. odbywał karę pozbawienia wolności, później przez rok przebywał w domu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i w ogólnym zarysie jego uzasadnienie. W okresie od [...] r. do [...] r. postępowanie sądowe było zawieszone gdyż z uwagi na brak aktualnego adresu skarżącego nie było możliwości nadania sprawie dalszego biegu. Po podjęciu postępowania skarżący został pouczony zgodnie z art. 70 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). o obowiązku zawiadomienia sądu o każdej zmianie swojego zamieszkania, z którego to obowiązku się nie wywiązał. W piśmie z dnia [...] r. ustanowiony dla skarżącego adwokat z urzędu wniósł o zawieszenie postępowania sądowego podnosząc, iż nie zna adresu jego obecnego pobytu i z tego też względu jego zdaniem sprawie nie można nadać dalszego biegu. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2010 r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania sądowego. W piśmie z dnia [...]r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał jego skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wzruszeniem, a tylko pod tym kontem podlega ona kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić bowiem zdaniem Sądu ustalenia organów obu instancji, że skarżący opuścił bez wymeldowania się miejsce stałego pobytu przy ul. [...] w B. Jakkolwiek zgromadzony w tym przedmiocie materiał dowodowy jest skromny, to poczynione w oparciu o niego ustalenia zostały dokonane z należytym wykorzystaniem przysługującego organom prawa oceny dowodów ( art. 80 kpa ) oraz nie zostały przez skarżącego w dostateczny sposób podważone. Skarżący kwestionując te ustalenia na dokonanie innych nie naprowadził żadnych obiektywnych dowodów, chociaż o takiej możliwości był przez organ pierwszej instancji pouczony. Wprost przeciwnie ustalenia dokonane głównie w oparciu o zeznania M. W. zostały przez niego w istotnych kwestiach potwierdzone, co dawało organom podstawę do przyjęcia że sprawa została dokładnie i wyczerpująco wyjaśniona w rozumieniu art. 7 i 77 § 1 kpa. W szczególności skarżący przyznał, że w dniu 13 maja 2005 r. został aresztowany w C. że nie był wpuszczany przez byłą żonę do mieszkania i to nawet wówczas gdy domagał się tego w obecności Policji (karta 30 i 31 akt adm.) oraz, iż w pewnych okresach gdy nie był pozbawiony wolności wynajmował inne mieszkania ( str. 63 odwrót akt adm.). W konsekwencji nie można zarzucić organom orzekającym, że bezpodstawnie w oparciu o zeznania M. W. przyjęły, iż skarżący opuścił bez wymeldowania się miejsce stałego pobytu jeszcze przed wydaniem w stosunku do niego wyroku eksmisyjnego który zapadł [...] r. W świetle tego wyroku, wbrew stanowisku skarżącego, utracił on prawo do korzystania z wymienionego w nim mieszkania. Skoro mieszkanie opuścił już wcześniej to zasadnie uznały organy orzekające, że w tym zakresie egzekucja tego wyroku nie była potrzebna. Ewentualne rozliczenia materialne pomiędzy małżonkami związane z uzyskanym wcześniej prawem do zajmowania tego lokalu nie mogą mieć wpływu na ocenę czy doszło do jego opuszczenia przez skarżącego. Zasadnie też ustaliły organy w świetle jednolitego w tym względzie orzecznictwa ( zobacz m.in. powołany przez organ I instancji wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt V SA 3078/00), że opuszczenie przez skarżącego spornego mieszkania nabrało cech dobrowolności gdy nie podjął on przewidzianych prawem środków umożliwiających mu ponowne w nim zamieszkanie. O zamieszkaniu w tym lokalu nie może świadczyć fakt pozostawienia w nim przez skarżącego niektórych rzeczy osobistych (co zostało przyznane przez M. W. ) i przedmiotów majątkowych, gdyż nie przesądza on o tym, że mieszkanie to stanowi dla skarżącego jego centrum życiowe w którym prowadziłby on gospodarstwo domowe. O trwałym i dobrowolnym opuszczeniu mieszkania może świadczyć też okoliczność, że skarżący już po uzyskaniu kolejny raz wolności nie podjął nawet próby wykazania w postępowaniu sądowym, że wrócił do spornego mieszkania. W ogóle zaniedbał on swój udział w tym postępowaniu i nie ujawniając nawet aktualnego adresu pobytu. Zdaniem Sądu nie zachodziła żadna z określonych w art. 124 – 126 ustawy p.p.s.a. podstaw do zawieszenia postępowania sądowego. W szczególności nie zachodziła podstawa z art. 125 § 1 pkt 3 tej ustawy skoro skarżący pomimo pouczenia o treści art. 70 § 1 i 2 przedmiotowej ustawy ( karta 60 i 63 aktu sądowych) nie wskazał aktualnego adresu zamieszkania lub adresu do doręczeń. Brak tego adresu został zatem przez niego zawiniony. Nadto w postępowaniu sądowym był reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu). W konsekwencji również zdaniem Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zaistniały określone w art. 15 ust. 2 w zw z ust. 1 ustawy o ewidencji ludności przesłanki do wymeldowania skarżącego, a to w sytuacji gdy zgodnie z art. 9 ust. 2b tej ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. W przedmiocie wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie należnych mu kosztów zastępstwa adwokackiego Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym.