II SA/Gl 1033/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2015 r. sprawy ze skargi E.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 24 grudnia 2012 r. zostało wszczęte przed Prezydentem Miasta R. postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie ulicy [...] i ulicy [...] w R. - [...], wraz z budową kanalizacji deszczowej i oświetlenia oraz przebudową sieci elektroenergetycznej, teletechnicznej wraz z przyłączami na działkach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23. Do wniosku dołączono 4 egzemplarze projektu budowlanego, mapę w skali 1:250 przedstawiającą przebieg drogi, analizę powiązania z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w G. postanowieniem z [...] r. zaopiniował pozytywnie zamierzenie inwestycyjne. Prezydent Miasta K. decyzją z [...] r., nr [...] udzielił pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych w ramach planowanej inwestycji w zakresie odprowadzania wód deszczowych z terenu ulic. Jak wynika z opisu technicznego zawartego w projekcie budowlanym, długość przebudowywanego odcinak ulicy [...] wynosi 311 m (T. 2, s. 30), a ulicy [...] 164 m (T. 2, s. 32). Zgodnie z pismem Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UM w R. z [...]r., nr [...], inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane, inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Prezydent Miasta R. decyzją z [...] r., nr [...] udzielił zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Decyzji tej nadany był rygor natychmiastowej wykonalności. W wyniku odwołania wniesionego w imieniu E. S., właścicielki działki nr 4, rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...]r., znak [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda w szczególności zwrócił uwagę, że należy zbadać wniosek pod kątem rozróżnienia nieruchomości znajdujących się w liniach rozgraniczających pas drogowy i tych podlegających ograniczeniu w korzystaniu z powodu konieczności przebudowy sieci uzbrojenia terenu pamiętając, iż wszystkie nieruchomości znajdujące się w liniach rozgraniczających staną się własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Decyzja winna zawierać również ustalenia w zakresie określenia obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu oraz dróg innych kategorii, poprzez wskazanie nieruchomości podlegających ograniczeniu w korzystaniu w związku z tą przebudową. W sposób precyzyjny określać rodzaje tych ograniczeń (wskazując np. jakiego rodzaju sieci infrastruktury dotyczy) oraz udzielać zgody na ich realizację. Treść decyzji w niezbędnym zakresie powinna przełożyć się na treść zawiadomienia o jej wydaniu oraz obwieszczeń, dzięki czemu strony będą miały możliwość prawidłowo je odczytać i stwierdzić, czy konsekwencją decyzji jest przeniesienie prawa własności ich działek na rzecz Miasta R., czy też w związku z przebudową infrastruktury technicznej będą one podlegać ograniczeniu w korzystaniu. Rozpatrując ponownie wniosek Prezydent Miasta ponownie imiennie zawiadomił właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości na adres wskazany w katastrze nieruchomości o wszczęciu postępowania, pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczenia z dnia [...] r., które ukazało się w prasie lokalnej - Wiadomości [...] w dniu [...] r., nr [...], na stronie internetowej oraz tablicy Urzędu Miasta R. w dniach od [...]r. do dnia [...]r. Decyzją z [...]r., nr [...] Prezydent Miasta R. zatwierdził podział nieruchomości wyznaczony liniami rozgraniczającymi, zatwierdził projekt budowlany, udzielił Miastu R. pozwolenia na realizację planowanej inwestycji drogowej. W decyzji określono także warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Określono jakie działki stają się własnością Gminy Miasta R. (po podziale działki nr 24, 25, 26, 27, 28, 29). W pkt 8 lit. d decyzji określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku przebudowy istniejącej sieci kanalizacji deszczowej, sieci teletechnicznej i energetycznej, wymieniając objęte nimi działki (13, 14, 1, 3, 4, 12, 6, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23). Udzielono zezwolenia na wykonanie przebudowy sieci kanalizacji deszczowej, teletechnicznej i energetycznej oraz przebudowy zjazdów indywidualnych na posesje. Określono termin wydania nieruchomości na 180 dni od dnia ostateczności decyzji. W podstawie prawnej podano przepisy art. 11a ust. 1, 11f ust. 1, 12, i 16 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 , dalej zwanej ustawą) oraz art. 34 ust. 2, 3 i 4, art. 36 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej zwanej prawem budowlanym). Decyzja została doręczona wnioskodawcy, o jej wydaniu zawiadomiono imiennie właścicieli i użytkowników wieczystych na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczeń, które ukazały się w prasie lokalnej (Wiadomości [...] z dnia [...] r., nr [...] ), na stronie internetowej oraz tablicy Urzędu Miasta R. w dniach od [...]r. do dnia [...] r. Odwołanie od decyzji wniosła E. S. zarzucając organowi I instancji niekonstytucyjność i bezprawność przejawiającą się w braku zasadności i celowości wywłaszczania ogrodu i domu, będącego własnością skarżącej. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisano przebieg dotychczasowego postępowania i stwierdzono, że sprawa podlegała ponownemu merytorycznemu rozpoznaniu przez organ odwoławczy. Wojewoda stwierdził, że złożony wniosek jest kompletny i spełnia wymogi określone w art. 11d ustawy, zawiera wymagane prawem uzgodnienia i opinie, a także inne wymagane ustawą załączniki. Załączono bowiem do wniosku opinie właściwych miejscowo organów, uzgodnienia branżowe, projekt budowlany wraz z oświadczeniami projektantów. Inwestor w sposób czytelny wskazał nieruchomości objęte inwestycją i podlegające podziałowi, przechodzące na własność właściwej jednostki samorządowej oraz podlegające ograniczeniu w korzystaniu z uwagi na przebudowę infrastruktury technicznej i dróg innych kategorii. Jako zgodne z przepisami procedury i wymaganiami szczególnymi ustawy oceniono także postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji. W szczególności prawidłowo poinformowano strony o wszczęciu postepowania, pouczając o prawie do składania wniosków, uwag i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W trakcie prowadzonego postępowania E. i E. S. wnosili uwagi, wnioski i zastrzeżenia, do których organ odniósł się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a następnie w piśmie z dnia [...] r. Prawidłowo także powiadomiono o wydaniu decyzji. Dokonując weryfikacji podjętego rozstrzygnięcia udzielającego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej Wojewoda stwierdził, że spełnia ona rygory art. 107 k.p.a. i zawiera wszystkie niezbędne składniki decyzji administracyjnej w nim określone. Zawiera także niezbędne elementy określone w art. 11f ustawy: wskazuje zakres inwestycji wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, zatwierdza podział nieruchomości w zakresie niezbędnym dla realizacji inwestycji, wskazuje nieruchomości lub ich części, które znajdują się w liniach rozgraniczających pas drogowy i w związku powyższym z mocy prawa stają się własnością Gminy R., jak również zezwala na ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości znajdujących się poza liniami rozgraniczającymi pas drogowy dla realizacji obowiązku przebudowy infrastruktury technicznej. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że nie są one uzasadnione. Działka nr 4 o powierzchni 0,2338 ha będąca własnością strony została podzielona na działkę nr 28 o powierzchni 0,0391 ha przeznaczoną pod budowę drogi oraz działkę nr 30 o powierzchni 0,1947 ha, pozostającą we własności skarżącej, jednak przewidzianą do ograniczenia w korzystaniu w związku z koniecznością wymiany istniejącego przyłącza energetycznego oraz przebudowy zjazdu indywidualnego. Wyjaśniono, że za przejętą na rzecz Gminy działkę nr 28 przysługuje dotychczasowej właścicielce odszkodowanie. Wysokość odszkodowania ustala się odrębną decyzją administracyjną według stanu nieruchomości na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Odszkodowanie ma służyć zrekompensowaniu wartości odebranych praw rzeczowych przysługujących do nieruchomości. Natomiast przewidziane decyzją ograniczenia w korzystaniu z pozostałej działki podlegają także reżimowi prawa. Inwestor dokonując przebudowy sieci uzbrojenia terenu będzie więc musiał po zakończeniu tej przebudowy przywrócić nieruchomość do stanu poprzedniego. Przywrócenie do stanu poprzedniego nie polega jednak na usunięciu z nieruchomości przebudowanych sieci, lecz na przywróceniu takiego stanu zagospodarowania nieruchomości i struktury ich gruntu, jakie istniały przed podjęciem przebudowy, uwzględniając pozostawienie na tych nieruchomościach przebudowanych sieci uzbrojenia terenu. Dopiero gdy przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego nie jest możliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, wówczas właścicielom i użytkownikom wieczystych tych nieruchomości przysługuje roszczenie o odszkodowanie za szkody powstałe wskutek zrealizowanej przebudowy, np. brak odtworzenia istniejących przed przebudową obiektów lub nasadzeń. Ponadto roszczenie odszkodowawcze może obejmować także okoliczności zmniejszania się wartości nieruchomości na skutek dokonanej przebudowy. Wojewoda wyjaśnił dodatkowo, że jakkolwiek prawo własności jest konstytucyjnie chronione, to ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego. Konstytucja w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczeń tego prawa, gdy następuje ono w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym a prawami jednostek, nadto ingerencje w prawo własności są rekompensowane odszkodowaniem. Załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela możliwe jest wyłącznie, gdy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, a dodatkowo organ posiada ku temu uprawnienia i środki. A zatem zasada określona w art. 7 k.p.a. i wzmocniona treścią art. 8 k.p.a. nie jest bezwzględna, w szczególności nie nakłada na organ obowiązku działania, które nie narusza praw strony zwłaszcza, gdy za takim załatwieniem sprawy przemawia interes społeczny. Innymi słowy zasada zawarta w art. 7 k.p.a., nakazująca uwzględniać w postępowaniu administracyjnym interes społeczny i słuszny interes obywateli, ma na celu przede wszystkim wyważanie interesu publicznego i interesu indywidualnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracji publicznej. Nie oznacza ona natomiast bezwzględnego prymatu interesu jednostki. Wyjaśniono, że w trakcie postępowania pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Wojewoda [...] zwrócił się do wnioskodawcy z zapytaniem, czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji planowanej inwestycji polegającej na zmianie przebiegu drogi w sposób, który nie ingeruje w nieruchomość skarżącej. W odpowiedzi pismem z dnia 9 maja 2014 r. inwestor wskazał na brak możliwości zmiany lokalizacji planowanej inwestycji wyjaśniając, że droga wraz z infrastrukturą musi posiadać odpowiednie parametry techniczne, wynikające z rozporządzenia na temat warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, oraz innych przepisów i zgodnie z tymi wymaganiami została zaprojektowana. Organ zezwalający na realizację drogi w trybie ustawy szczególnej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani do zmiany proponowanych rozwiązań. Niedopuszczalna jest również ocena racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. O przebiegu drogi decyduje wnioskodawca, to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Przepisy ustawy nie zobowiązują inwestora do przedstawienia różnych wariantów przebiegu planowanej inwestycji, stąd też ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca i taka ocena przeprowadzona w sprawie niniejszej wypada pozytywnie. W skardze do sądu administracyjnego E. S. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody. Zarzuciła, że droga do nr 5 przy ul. [...] ma charakter drogi wewnętrznej, co poświadcza załączona do skargi mapa. Wydane w sprawie decyzje z powołaniem na ustawę szczególną służą ochronie pozaprawnych działań organu I instancji. Organy naruszyły także obowiązek udzielania stronie wskazówek i wyjaśnień. Do skargi dołączono mapę o nieokreślonym pochodzeniu i dacie, na której ulice [...] i [...] oznaczone są symbolami KD1/2, zaś przyległe do nich tereny symbolami MN1, MN2, RU1. Skargę uzupełniono wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego charakteru drogi podał, że ulice [...] i [...] są drogami gminnymi, co potwierdza dokumentacja. Uczestnik postępowania Gmina R. pismem z 11 września 2014 r. wniosła o oddalenie skargi, potwierdzając że ulice mają status dróg gminnych. Postanowieniem z 12 listopada 2014 r. sygn. II SA/Gl 1033/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 8 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 1383/14. W piśmie procesowym z 10 marca 2015 r. skarżąca zaprzeczyła, jakoby stan ulicy [...] i [...] wymagał przebudowy, ich nawierzchnie są stosownie utwardzone, odpowiednia do potrzeb jest ich szerokość, istnieje też odpowiednia infrastruktura drogowa. Ulica [...] nie jest drogą zastępczą, jest systematycznie remontowana, o jej stan dbają władze miasta, co poświadcza pismo zastępcy Prezydenta Miasta z 28 września 2006 r. oraz załączone zdjęcia ulicy. Na rozprawie w dniu 13 marca 2015 r. uczestnicy postępowania H. S., W. G. i S. G. wnieśli o oddalenie skargi. Podali, że od lat 50-tych XX wieku czyniono starania o poprawienie stanu drogi. Kroki podejmowane w tym kierunku przez gminę były jednak przez skarżącą torpedowane, co prowadziło do sytuacji konfliktowych. Natomiast pełnomocnik skarżącej zaprzeczył, aby przez działkę skarżącej przebiegała linia energetyczna, a droga miała mniej niż 1 km. Po okazaniu obecnym projektu zagospodarowania terenu potwierdzono, że przez działkę biegnie od ulicy do budynku linia energetyczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Podstawą prawną wydanych w sprawie decyzji była ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687 ze zm., dalej zwana ustawą). Zgodnie z art. 11g ust. 2 tej ustawy, skargę do sądu administracyjnego na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozpatruje się w ciągu dwóch miesięcy. Odmiennie jednak, niż w przypadku powołanej ustawy, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), nie przewidują uproszczonych procedur w zakresie doręczania przez sąd pism procesowych. Sąd zobowiązany jest prawidłowo doręczać pisma procesowe wszystkim stronom i uczestnikom postępowania, ustaliwszy w razie wątpliwości ich adres i następców prawnych, a także doręczać wszystkim uczestnikom odpisy składanych przez strony pism, wzywając strony do usunięcia ewentualnych braków, związanych z niedostateczną ilością odpisów tych pism. Rozpoznaniu podlegał także wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji. Ze względu na konieczność dokonania wskazanych czynności, które dokumentują akta sądowe sprawy, skarga wniesiona do sądu 8 sierpnia 2014 r. została skierowana na rozprawę zarządzeniem z 30 stycznia 2015 r. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest legalność zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozważeniu zatem podlegały przez Sąd przesłanki dopuszczalności uwzględnienia skargi określone w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., z ograniczeniami wynikającymi z ustawy o szczególnych zasadach (...), a to ze względu na przepis art. 145 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., warunkiem uwzględnienia skargi jest stwierdzenie przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawą do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji jest także stwierdzenie przez Sąd przesłanek nieważności określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Kontrola przeprowadzona w tak wyznaczonym zakresie doprowadziła Sad do przekonania, że decyzja nie narusza prawa i brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, a jej zarzuty nie są uzasadnione. W szczególności nie znajduje potwierdzenia zarzut, że zatwierdzony projekt budowlany dotyczy przebudowy dłuższego odcinka, niż 1 km. O zakresie prac decyduje inwestor i określa go w projekcie budowlanym. Zatwierdzony projekt potwierdza, że długość zaplanowanych do przebudowy odcinków dróg jest mniejsza niż 1 km, wynosi 311 m w przypadku ul. [...] i 164 m w przypadku ulicy [...]. W związku z tym prawidłowe jest stanowisko przyjęte przez organy, że inwestycja nie wymagała przeprowadzenia postępowania środowiskowego i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W sprawie nie ma zatem zastosowania art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zgodnie z którym przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. Nie jest także zasadny zarzut odnoszący się do charakteru drogi. Gminny status ulic objętych wnioskiem nie był kwestionowany przez całe postępowanie, został zgłoszony dopiero w skardze do sądu. Dołączona do skargi mapa, ze względu na naniesione na niej oznaczenia, jest fragmentem rysunku planu zagospodarowania przestrzennego. Naniesione na niej symbole KD dla ulic [...] i [...] nie potwierdzają tezy skarżącej, że ulice nie są drogami publicznymi. Zgodnie z załącznikiem 1 lp 6.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164,, poz. 1587), symbolem KD na rysunkach planu oznacza się tereny dróg publicznych. Zarzutu skargi załączony fragment rysunku planu nie może zatem potwierdzać. Za uprawnione w konsekwencji należy uznać zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Nie znajdują także potwierdzenia zarzuty naruszenia prawa procesowego, w tym gwarancji służących udziałowi strony w postępowaniu i udzielaniu jej informacji oraz wskazówek. Skarżąca jako właścicielka nieruchomości, która podlegała podziałowi i zajęciu w wydzielonej części pod drogę, była prawidłowo imiennie zawiadamiana o czynnościach procesowych oraz o wydaniu decyzji organów obu instancji, zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 oraz art. 11f ust. 2 i 3 ustawy. Brak też podstaw do stwierdzenia w sprawie naruszeń prawa materialnego. Wniosek o wydanie decyzji został zbadany przez organy i zasadnie przyjęto, że zawiera elementy wymagane przepisami art. 11d ust. 1 i ust. 4 ustawy. Wraz z wnioskiem złożono mapę w odpowiedniej skali przedstawiającą przebieg drogi, wraz z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu. Złożono analizę powiązania z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości w granicach inwestycji, przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] w dniu 17 grudnia 2013 r. oraz projekt budowlany w wymaganej ilości egzemplarzy. Określono zmiany w istniejącej infrastrukturze. Do wniosku dołączono opinię właściwego organu nadzoru górniczego (art. 11d ust. 1 pkt 8 lit. c ustawy) oraz pozwolenie wodnoprawne (art. 11d ust. 4 ustawy). Z wniosku wynika, że działka skarżącej nr 4 podlega podziałowi ze względu na objęcie inwestycją, w tym celu przewidziano wyodrębnienie działki nr 28 pod drogę, która stanie się własnością jednostki samorządu terytorialnego, oraz podlega ograniczeniu w korzystaniu w związku z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia. W przypadku skarżącej przebudowa polega na wymianie istniejącego napowietrznego przyłącza energetycznego i teletechnicznego oraz zabudowie zjazdu indywidualnego. Istnienie tych elementów uzbrojenia zostało potwierdzone w postępowaniu. Brak także podstaw do kwestionowania kompletności decyzji, zawiera ona bowiem wszystkie elementy, o jakich stanowi przepis art. 11f ust. 1 ustawy. W szczególności w stosunku do działki skarżącej zatwierdzono jej podział i określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Z projektu zagospodarowania terenu stanowiącego część zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że ograniczenie to polega na przebudowie istniejącej linii energetycznej i teletechnicznej, nie wykracza zatem poza zakres wniosku i art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. e ustawy. Zgodzić się natomiast należy z organem odwoławczym, że jest on pozbawiony możliwości kwestionowania i weryfikowania samego przebiegu drogi, jak też celowości rozpoczynania inwestycji. Skoro na skierowane do inwestora pytanie o możliwość zmiany przebiegu drogi otrzymano odpowiedź odmowną, to brak było możliwości kwestionowania przyjętych rozwiązań budowlanych. Za przejęte na potrzeby rozbudowy drogi grunty skarżącej przysługuje odszkodowanie, przyznawane w odrębnej decyzji (art. 12 ust. 4a ustawy). Nie stwierdzając naruszeń prawa kwalifikujących zaskarżoną decyzję do uchylenia bądź stwierdzenia jej nieważności, Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.