II SA/Gl 1034/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Sekretarz sądowy Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skarg J.B., R.B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargi. Starosta [...] decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla M. B. i S. B. (dalej zwanych "inwestorami"). Pozwolenie to obejmowało budowę budynku mieszkalno-handlowego w przy ul. [...] w Z. na podanych działkach. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania, a następnie stwierdził, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według wskazanego organu projektowany budynek spełnia wymagania określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz nie powoduje zacieniania budynków znajdujących się w jego otoczeniu. Z powyższą decyzją nie zgodzili się J. B. i R. B. (dalej jako strony lub skarżący), którzy wnieśli odwołanie do Wojewody Śląskiego. W odwołaniu podnieśli, że na stanowiących ich własność działkach, w odległości 4 metrów od granicy z działką inwestorów usytuowany jest dwukondygnacyjny budynek mieszkalny wraz z garażem, przy czym planowany budynek znajdować się będzie na wysokości ich działek. Tymczasem we wschodniej części tych działek znajduje się podwórko pełniące rolę wypoczynkową oraz balkon z tarasem widokowym. Ze względu na bliską odległość od granicy ich działek oraz przyszłe stosunki sąsiedzkie istnieje potrzeba przesunięcia projektowanej budowy w kierunku działki nr 1, a zwłaszcza w kierunku ul. [...]. Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania i przybliżył istotę projektowanej inwestycji. Według projektu planowany budynek mieszkalno-handlowy znajdować się będzie w odległości 4,50 m. od granicy z tymi działkami, przy czym odległość pomiędzy projektowanym budynkiem, a budynkiem odwołujących się wynosi około 9 metrów. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zawartych w odwołaniu wniosków zmiany planowanej lokalizacji budynku mieszkalno-handlowego i stwierdził, że jeśli planowane usytuowanie budynku jest zgodne z planem miejscowym oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.), to kwestia podnoszona przez odwołujących pozostaje poza sferą kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. W uzasadnieniu tym Wojewoda Śląski odniósł się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie dostrzegł uchybień w tym zakresie. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także naruszenia przepisów wyżej wymienionego rozporządzenia, ponieważ planowany budynek mieszkalno-handlowy został usytuowany w odległości 4,50 m od granicy działek stron, co według Wojewody pozostaje w zgodzie z regulacją § 12 ust. 1 pkt 1 przywoływanego rozporządzenia. W uzasadnieniu tym organ odwoławczy zaakcentował, że kwestia związana z zacienianiem działki odwołujących się - nie podlega ochronie w świetle przepisów prawa budowlanego. Ochronie prawnej podlega na gruncie przepisów § 13 i 60 przedmiotowego rozporządzenia jedynie zacienianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach, znajdujących się na sąsiedniej działce. Interes w niezacienianiu niezabudowanej części działki (podwórka pełniącego rolę wypoczynkową) jest jedynie interesem faktycznym, a nie interesem prawnym odwołujących. W uzasadnieniu decyzji poruszono kwestię przesłaniania budynku mieszkalnego, znajdującego się na działce stron. Organ odwoławczy wskazał, że projektowany obiekt posiada wysokość 9,04 m., zaś odległość pomiędzy tym budynkiem, a budynkiem mieszkalnym odwołujących wynosi około 9 m. Otwór okienny w budynku odwołujących się znajduje się na wysokości około 2 m. Zatem spełnione zostały wymogi określone w § 13 ust. 1 pkt 1a przywoływanego rozporządzenia. W konkluzji organ stwierdził, że inwestorzy spełnili wymogi określone w art. 35 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 Prawo budowlanego. W konsekwencji nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Z powyższą decyzją nie zgodziły się strony, które wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej pełnomocnik skarżących zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji nieuwzględniającej uzasadnionych interesów skarżących, poprzez uznanie, że argument dotyczący wzajemnego zasłaniania i lepszej widoczności nie znajduje zastosowania. Zaakcentował, że w powyższym przepisie ustawodawca dał wyraz istnieniu okoliczności, które biorąc pod uwagę nawet spełnienie wszystkich przewidzianych prawem wymagań co do projektowania i budowy obiektu budowlanego, mogą powodować takie uciążliwości, które stoją na przeszkodzie udzieleniu pozwolenia na budowę, a których obowiązek zgłaszania włożono właśnie na "osoby trzecie", których to uzasadnione interesy projektowanym budynkiem zostają zagrożone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w kwestionowanym rozstrzygnięciu. podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odpowiedź na skargę wniósł także pełnomocnik inwestorów, wnosząc o jej oddalenie wobec jej całkowitej bezzasadności. Na rozprawie przed sądem administracyjnym 21 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżących, popierając skargę zaakcentował, że istotą sprawy jest zacienienie tarasu oraz okna znajdującego się na poziomie parteru i w tym upatruje interesu prawnego. Natomiast problematyka zacieniania nieruchomości jest uboczna dla sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 822/19 (CBOSA) uwzględnił wniesioną skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach tego orzeczenia przybliżono stan normatywny w sprawie jak również dokonano analizy stanu faktycznego i stwierdzono, że w znajdującym się w aktach sprawy projekcie budowlanym w części opisowej w pkt. 1.1.5. autor tego projektu odniósł się wyłącznie do kwestii zacieniania określonej w § 13 przywoływanego powyżej rozporządzenia, stwierdzając że nie zachodzą warunki zacieniania określone w tym przepisie. Jednocześnie w projekcie brak jest jakiegokolwiek odniesienia do wskazanej powyżej kwestii nasłonecznienia budynku skarżącej. Co prawda, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przywołał ochronę prawną wynikającą zarówno z § 13 jak i z § 60 przywoływanego aktu, jednak uczynił to wyłącznie w kontekście braku takiej ochrony w odniesieniu do niezabudowanej części nieruchomości skarżącej. Uznając trafność powyższego ustalenia w ocenie Sądu pominięte zostało przez organ odwoławczy zbadanie zagadnień dotyczących wymogów rozporządzenia związanych z oddziaływaniem zamierzonego do realizacji budynku na nasłonecznienie pomieszczeń znajdujących się w budynku skarżącej. Do tej ostatniej kwestii organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co świadczy, że podobnie jak organ pierwszej instancji, nie zbadał projektu budowlanego w tym zakresie. W konsekwencji wskazane powyżej braki projektu budowlanego nie zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy, który powinien był na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zażądać uzupełnienia projektu w zakresie niezbędnym do wykazania spełnienia wymagań dotyczących nasłonecznienia budynku skarżącej. Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w sposób sumaryczny przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przybliżono działania podejmowane po powrocie akt do organu odwoławczego z sądu administracyjnego. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do wskazań zamieszczonych w uzasadnieniu powyższego wyroku. Przybliżył stan faktyczny w sprawie w zakresie usytuowania projektowanej inwestycji i zamieścił w uzasadnieniu rozważania na temat zgodności lokalizacji inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uznając, że w tym zakresie nie dopuszczono się naruszenia obowiązujących regulacji. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do kluczowej problematyki dotyczącej zacieniania budynku skarżących. W następstwie przeprowadzonej analizy uznano, że doszło do poszanowania występujących w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu interesów osób trzecich, ze szczególnym uwzględnieniem nasłonecznienia budynku skarżących. Podkreślono, że z dostarczonej analizy wynika, że warunek wynikający z postanowień § 60 rozporządzenia wykonawczego został dopełniony. Analiza zacienienia przeprowadzona została w odniesieniu do ściany południowej i wschodniej budynku skarżących i nie stwierdzono naruszeń prawa. Podkreślono przy tym, że z postanowień § 60 powyższego rozporządzenia mowa jest w nim o pokojach mieszkalnych, natomiast z fotografii dołączonych do akt wynika, że okna te nie są w tego typu pomieszczeniach. Wykonane pomiary pozwoliły stwierdzić, że czas nasłonecznienia nie został naruszony, nawet wówczas, gdyby były to pokoje mieszkalne. W konsekwencji organ uznał, że nie zostały naruszone w tym zakresie przepisy prawa. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do kwestii związanej z możliwością naruszenia przepisów przeciwpożarowych i stwierdził, że odległości między spornymi budynkami nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Z powyższą decyzją nie zgodziła się J. B., która reprezentowana przez adwokata W. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powyższej decyzji zarzucono naruszenie postanowień art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie zebranie materiału dowodowego konicznego do rozpoznania sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że pomieszczenia od wschodniej strony budynku nie są pokojami mieszkalnymi. Ponadto podniesiono naruszenie § 57 oraz § 60 rozporządzenia wykonawczego w związku z art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że warunek odpowiedniego nasłonecznienia budynku skarżącej zostanie zachowany, podczas gdy z przedstawionej analizy wynika wniosek przeciwny. Jako ostatni zarzut postawiono naruszenie § 267 ust. 2 powoływanego rozporządzenia poprzez uznanie, że przedmiotowa budowa odpowiada warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu, podczas gdy stwarza ona zagrożenie pożarowe z uwagi na niezachowanie odległości wskazanych w przywoływanym przepisie. W motywach skargi przedstawiono argumentację przemawiającą za jej zasadnością. W szczególności podkreślono, że dokonano analizy ściany południowej, natomiast pominięto taką analizę w odniesieniu do ściany wschodniej. Zdaniem skarżących przedmiotowy budynek od strony wschodnie posiada także pokoje mieszkalne i z dostarczonej analizy wynika, że pokoje od tej strony nie będą prawidłowo nasłonecznione. W końcowej części skargi podkreślono argumenty odnoszące się do naruszeń przepisów przeciwpożarowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w kwestionowanym rozstrzygnięciu. podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Drugą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł R. B. W skardze tej powyższej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa, a w szczególności § 60 rozporządzenia dotyczącego nasłonecznienia oraz naruszenia przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W motywach skargi podkreślono, że analiza nasłonecznienia przeprowadzona została w odniesieniu do strony południowej, a kwestionowane jest nasłonecznienie od strony wschodniej. Podkreślono przy tym, że znajdujący się tam ganek jest wykorzystywany dla celów mieszkalnych i wypoczynkowych. W odniesieniu do drugiego z zarzutów skarżący poruszył kwestię budynku inwentarskiego i jego usytuowania, które nie spełnia nom przeciwpożarowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w kwestionowanym rozstrzygnięciu. podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje; Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. Nr 329 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w polu widzenia należy mieć postanowienia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że prawo uległo zmianie. Przywołanie powyższego przepisu wynika z tego, że przedmiotowa sprawa jest ponownie kontrolowana przed tutejszym Sądem. W pierwszej kolejności przyjdzie odnieść się do wskazań zamieszczonych w uprzednim orzeczeniu tutejszego Sądu. W wyroku tym w ocenie Sądu pominięte zostało przez organ odwoławczy zbadanie zagadnień dotyczących wymogów rozporządzenia związanych z oddziaływaniem zamierzonego do realizacji budynku na nasłonecznienie pomieszczeń znajdujących się w budynku skarżących. Do tej kwestii organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co świadczy, że podobnie jak organ pierwszej instancji, nie zbadał projektu budowlanego w tym zakresie. Zamieszczone w tym wyroku wskazanie stosownie do przywołanego powyżej przepisu jest wiążące dla organu administracji publicznej wypowiadającego się w sprawie jak również dla składu orzekającego w ramach rozpoznawania tej sprawy. Dostrzec bowiem należy, że w omawianym zakresie zmianie nie uległ stan prawny, jak również stan faktyczny nie jest zmieniony. Dodatkowo podkreślić należy, że mocą przywołanego wyroku uchylono jedynie decyzję organu odwoławczego, a to oznacza, że zakres uzupełniającego postępowania wyjaśniającego nie był obszerny i sprowadzał się do wyjaśnienia jednej konkretnej kwestii, którą to mógł wyjaśnić organ odwoławczy przy wykorzystaniu przysługujących mu instrumentów prawnych. W ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego sporządzone zostały dwie analizy nasłonecznienia jedna z [...] r., a druga z [...] r. Pierwsza z tych analiz ogniskowała się na południowej stronie badanego budynku, a druga z nich odnosi się do strony wschodniej. Obie analizy zawierają analogiczne stwierdzenia finalne, a mianowicie sprowadzające się do tego, że w następstwie postawienia projektowanego obiektu nie naruszone zostaną regulacje dotyczące nasłonecznienia budynku skarżących. W świetle powyższego ustalenia przyjdzie uznać, że organ odwoławczy w ranach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w sposób wyczerpujący wyjaśnił te aspekty rozpoznawanej sprawy, które jako niejasne i budzące wątpliwość były wskazane w wyroku tutejszego Sądu z 31 sierpnia 2020 r. W świetle powyższego uznać należy, że organ administracji publicznej w sposób poprawny wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku. W pierwszej z wyodrębnionych skarg do tutejszego Sądu podniesiono zarzut naruszenia postanowień art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie zebranie materiału dowodowego konicznego do rozpoznania sprawy, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że pomieszczenia od wschodniej strony budynku nie są pokojami mieszkalnymi. Tak sformułowany zarzut i jego rozwinięcie w motywach skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podnosząc ten zarzut uznano, że organ odwoławczy skupił się na ścianie południowej, a zarazem pominął ścianę wschodnią i znajdujący się tam ganek. Tak postawiony zarzut uznać należy za całkowicie bezzasadny. Jak już zostało to zaznaczone powyżej, w sprawie tej sporządzone zostały dwie analizy jedna z [...] i druga z [...] r. O ile pierwsza analiza dotyczyła ściany południowej to druga z nich ściany wschodniej i z obu tych analiz wynika, że nasłonecznienie jest w wystarczającym zakresie. Analiza dołączonych do akt administracyjnych zdjęć pozwala poddać w wątpliwość twierdzenia skarżącej o mieszkalnym wykorzystywaniu ganku znajdującego się na wschodniej ścianie jej budynku, jednakże nawet przyjmując mieszkalny charakter tego pomieszczenia jego nasłonecznienie jest zgodne z obowiązującymi regulacjami. W konsekwencji uznać należy, że tak sformułowany zarzut nie jest trafny i nie zasługuje na uwzględnienie. Jako kolejny zarzut w skardze podniesiono naruszenie § 57 oraz § 60 rozporządzenia wykonawczego w związku z art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że warunek odpowiedniego nasłonecznienia budynku skarżącej zostanie zachowany, podczas gdy z przedstawionej analizy wynika wniosek przeciwny. Zarzut ten został już omówiony powyżej, zatem zbędne jest ponowne odnoszenie się do tej problematyki. Jako ostatni postawiono zarzut naruszenie § 271 ust. 2 powoływanego rozporządzenia poprzez uznanie, że przedmiotowa budowa odpowiada warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu, podczas gdy stwarza ona zagrożenie pożarowe z uwagi na niezachowanie odległości wskazanych w przywoływanym przepisie. Tak sformułowany zarzut nie może być podzielony z dwóch powodów. Po pierwsze tutejszy Sąd dokonując kontroli w ramach rozpoznawania skargi na rozprawie 31 sierpnia 2020 r. dokonał analizy wszystkich zagadnień związanych z prawidłowością poddanych jego kontroli decyzji organów administracji publicznej. W ramach tej kontroli nie dostrzegł, aby w podniesionym tu zakresie organy dopuściły się naruszenia prawa, a to oznacza, że jest związany stanowiskiem wyrażonym w przywoływanym wyroku. Jako drugi powód nie uwzględnienia tego zarzutu podnieść należy to, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej w projektowanym obiekcie nie ma być zlokalizowane pomieszczenie inwentarskie i nie mają tam być składowane plony rolnicze, lecz jak wynika to z projektu budowlanego, projektowany obiekt ma pełnić funkcję mieszkalną oraz ma być wykorzystywany na działalność handlową, zatem całkowicie inną niż jest to sygnalizowane w skardze. Tym samym podnoszone w niej zarzuty nie mogą być uwzględnione, a tym samym skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. Druga z wniesionych skarg do tutejszego Sądu odwołuje się do zbliżonych zarzutów, ponieważ zarzuca się powyższej decyzji naruszenie przepisów prawa, a w szczególności § 60 rozporządzenia dotyczącego nasłonecznienia oraz naruszenia przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W motywach skargi podkreślono, że analiza nasłonecznienia przeprowadzona została w odniesieniu do strony południowej, a kwestionowane jest nasłonecznienie od strony wschodniej. Tak sformułowany zarzut został już omówiony w ramach analizy pierwszej z wniesionych skarg i nie zyskał on aprobaty tutejszego Sądu, a tym samym także i ten zarzut nie może być uwzględniony. W skardze tej podkreślono, że znajdujący się tam ganek jest wykorzystywany dla celów mieszkalnych i wypoczynkowych. W kontekście tego stwierdzenia Sąd już wyraził swoje stanowisko i podtrzymuje je, uznając tak sformułowany zarzut za nie dający podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. W odniesieniu do drugiego z zarzutów skarżący poruszył kwestię budynku inwentarskiego i jego usytuowania, które nie spełnia nom przeciwpożarowych. W tym zakresie skład orzekający również się wypowiedział i nie znalazł podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę