II SA/Gl 104/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu. W druku podał, że przebywa z zakładzie karnym, gdzie w tzw. kasie żelaznej posiada środki w wysokości około 500 zł. Podkreślił równocześnie, że posiada wierzytelności komornicze w wysokości około 480 zł. Na wezwanie referendarza sądowego skarżący nadesłał zaświadczenie, wystawione przez kierownictwo placówki penitencjarnej, z którego wynika, że na rachunku określonym "[...]" znajduje się 450,45 zł, natomiast na rachunku oszczędnościowo – rozliczeniowym znajduje się kwota 300 zł. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel. Mając na względzie informacje podane przez stronę uznano, że bark jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Skarżący co prawda przebywa w zakładzie karnym, gdzie możliwość znalezienia zatrudnienia jest mocno ograniczona, nie mniej jednak dysponuje środkami pieniężnymi znajdującymi się na rachunku oszczędnościowo rozliczeniowym. Środki te, jakkolwiek nie są wysokie pozwalają na opłacenie wpisu od skargi (100 zł) oraz opłacenie sporządzenia ewentualnej skargi kasacyjnej. Nie można więc w takiej sytuacji jednoznacznie stwierdzić, że nie dysponuje on jakimikolwiek środkami, które umożliwiłyby wskazane wyżej wydatki. Odwołując się do treści art. 113 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jednolity: Dz. U z 2017 r., poz. 665) do dyspozycji skazanego pozostają środki pieniężne pozostałe po wywiązaniu się z ciążących na nim zobowiązań objętych egzekucją oraz po dokonaniu gromadzenia środków, o których mowa w art. 126 § 1. Stosownie natomiast do treści art. 113 § 3 tej ustawy środki pieniężne, o których mowa w § 2, skazany może przekazać na wybrany rachunek bankowy, książeczkę oszczędnościową lub pozostawić w depozycie. Z kolei w myśl art. 113 § 5 cytowanej ustawy na pisemny wniosek skazanego i na jego koszt przekazuje się środki pieniężne i przedmioty wartościowe pozostające do jego dyspozycji na rzecz wskazanych przez niego osób, instytucji i organizacji; w uzasadnionych przypadkach koszty przekazania może pokryć zakład karny. Powyższe oznacza więc, że wnioskodawca samodzielnie może ponieść wydatki związane z postępowaniem sądowym a dopiero wówczas, gdy wykaże iż środki te zostały rozdysponowane na niezbędne potrzeby – może oczekiwać ewentualnej pomocy ze strony Państwa. Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i §2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.