II SA/Gl 1044/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy strona skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W jego treści wskazano, że Spółka nie dysponuje środkami pieniężnymi, które pozwoliłyby jej na samodzielne opłacenie kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek podkreślono również, że Spółka powstała jako następca prawny "B", a 100% udziałów w Spółce posiada Gmina Z.. Konieczność realizacji zadań powierzonych przez Gminę Z. w zakresie transportu zbiorowego spowodowała konieczność poczynienia znaczących nakładów na remonty posiadanego taboru, co zdaniem strony uzasadnia złożony wniosek. Wedle złożonego oświadczenia wysokość kapitału zakładowego Spółki wynosi 3.500.000,00 zł, stan środków trwałych na dzień 30.09.2016 r. wynosi 935.949,57 zł. Strata netto na dzień 30.09.2016 wyniosła 460.636,83 zł. Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała szereg dokumentów, a wedle nich, na rachunku pomocniczym, na dzień 31 października 2017 r. znajdowała się kwota 109 zł; na rachunku pomocniczym – oznaczonym "mandaty" na dzień 31 października 2017 r. znajdowała się kwota 4.899,80 zł; a na rachunku obejmującym fundusz socjalny – kwota 74.021,57 zł. W kasie Spółki, w dniu 31 października 2017 r. znajdowała się kwota 13.443,95 zł. Na należącym do Spółki rachunku podstawowym, na dzień 31 października 2017 r. znajdowały się środki w wysokości 170.099,03 zł. Wedle przedłożonych deklaracji VAT-7 z miesiąca października 2017 r. nadwyżka podatku naliczonego nad zapłaconym wyniosła 17.802,00 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwanej dalej P.p.s.a. ) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym wówczas, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do uznania, iż konieczność poniesienia wydatków na koszty sądowe przekracza możliwości finansowe Spółki. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że na obecnym etapie postępowania to wpis od skargi w kwocie 100 zł jest zasadniczym wydatkiem, do poniesienia którego zobligowana jest strona. Mając na uwadze treść przedstawionych przez stronę dokumentów trudno bezkrytycznie przyjąć jej twierdzenia, o braku możliwości wygospodarowania środków w opisanej wyżej wysokości na opłacenie daniny mającej publicznoprawny charakter. Już z samego faktu, iż na rachunku podstawowym znajdowała się kwota ponad 170.000,00 zł, a na rachunku "mandatowym" kwota 4.899,80 zł można wyprowadzić wniosek, że w momencie inicjowania postępowania sądowego strona dysponowała środkami, które mogły stanowić źródło pokrycia kosztów sądowych. Potwierdzeniem tej tezy jest również stan środków w kasie Spółki - na dzień 31 października 2017 r. znajdowała się tam kwota 13.443,95 zł. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że w druku formularza co prawda zaznaczono, iż strata netto poprzednika prawnego strony, na dzień 30 września 2016 r. wynosiła 460.636,83 zł, nie mniej jednak przedłożone dokumenty świadczą o tym, że kondycja finansowa strony nie jest na tyle zła, aby można było mówić o wystąpieniu przesłanek opisanych w art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Strona dysponuje bowiem środkami pozwalającymi jej na pokrycie kosztów postępowania, a zarazem nie wykazała, aby istniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające potraktowanie jej sytuacji jako szczególnie trudnej. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.