II SA/Gl 1047/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie NSA Łucja Franiczek NSA Ewa Krawczyk Protokolant referent Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi R. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie dotyczącej wstrzymania robót budowlanych oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 1 i ust. 3, art. 52 i art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r Nr 207, poz. 2016 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym/ oraz art. 104 Kpa Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez R. G. przy budowie budynku magazynowego na działkach nr ew. A i B położonych w P. przy ul. [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jednocześnie postanowieniem tym nałożył na R. G. obowiązek przedłożenia bliżej określonych tam dokumentów, w celu uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W postanowieniu tym zostało zawarte pouczenie, że przysługuje na nie zażalenie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. W zażaleniu takim złożonym w dniu [...] r. R. G. wniósł o jego uchylenie m.in. zarzucając, że wbrew stanowisku organu nadzoru objęty postanowieniem budynek magazynowy jest realizowany w oparciu o prawomocne pozwolenie na budowę z dnia [...] r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. z powołaniem się na treść art. 134 w zw. z art. 144 Kpa i w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego stwierdził, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że kwestionowane postanowienie organu I instancji zostało wydane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego i dlatego też zażalenie na nie nie przysługuje, czego nie może zmienić zawarte w nim błędne pouczenie. Strona może kwestionować to postanowienie dopiero w odwołaniu od decyzji. W skardze do sądu na powyższe orzeczenie organu odwoławczego R. G. wniósł o jego uchylenie. Zarzucił, że na postanowienie organu I instancji powinien przysługiwać środek odwoławczy, a to w sytuacji gdy wstrzymano nim prowadzone przez niego roboty budowlane. Jest to dla niego dolegliwa sankcja i pozbawienie go prawa jej kwestionowania stanowi naruszenie Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i w ogólnym zarysie jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem obowiązującego prawa, a tylko pod tym względem podlega ono kontroli w postępowaniu sądowym zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/. Zgodnie z art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy Kodeks tak stanowi. Musi istnieć zatem pozytywny przepis statuujący prawo wniesienia na takie postanowienie zażalenia. Takiego zaś przepisu w odniesieniu do postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego brak. To oznacza, że zażalenie na takie postanowienie nie przysługuje. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wydawane w tym trybie postanowienie nie jest postanowieniem załatwiającym sprawę co do istoty, a postanowieniem w toku postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych. W świetle treści art. 141 § 1 Kpa i art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nie ma prawnego znaczenia okoliczność, że kwestionowanym postanowieniem doszło jednocześnie do wstrzymania prowadzonych robót budowlanych, a to w sytuacji gdy z woli prawodawcy na tego typu orzeczenie nie przewidziano zażalenia. Takie postanowienie zgodnie z treścią art. 142 Kpa strona może skarżyć tylko w odwołaniu od decyzji, której wydanie postanowienie to poprzedza. W konsekwencji trudno zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że z naruszeniem Konstytucji RP, został on pozbawiony w ogóle prawa do odwołania się w tak istotnej dla niego sprawie tj. w sytuacji wstrzymania prowadzonych przez niego robót budowlanych. Prawo kwestionowania postanowienia będzie mu bowiem przysługiwać ale dopiero później. Tego typu unormowanie wynika przede wszystkim z tego, iż odnosi się ono do budowy prowadzonej bez wymaganego pozwolenia, a więc z naruszeniem podstawowych obowiązków wynikających z Prawa budowlanego. Jeżeli zdaniem skarżącego postanowienie organu I instancji zostało wydane bezpodstawnie to powinien odmówić jego wykonania żądając niezwłocznego wydania przez ten organ decyzji opartej na treści art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, którą będzie mógł kwestionować w drodze odwołania a następnie skarżyć do sądu administracyjnego. Nadto należy stwierdzić, że błędne pouczenie co do środka zaskarżenia, zawarte w postanowieniu organu I instancji, nie może zmienić treści art. 141 § 1 Kpa. Dlatego też nie kreowało ono wymienionego w nim środka zaskarżenia. Skoro zażalenie skarżącemu nie przysługiwało, to zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z treścią art. 134 w zw. z art. 144 Kpa. Skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.