II SA/Gl 1047/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]r., nr [...] postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Przedmiotem skargi jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., mocą którego stwierdzono niedopuszczalność wniesienia zażalenia od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r., nr [...] nakładającego na M.W. i S.W. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w sprawie legalizacji samowolnie nadbudowanej części budynku mieszkalnego, położonego w Mikołowie. W skardze z dnia [...] r. M.W. zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w administracyjnym toku instancji przez ograny nadzoru budowlanego. Podkreśliła, że nieprawidłowości prowadzonego postępowania dowodowego doprowadziły do przyjęcia przez organ za właściwe przepisów bardziej restrykcyjnych, a to będzie się wiązać z nałożeniem na inwestorów opłaty legalizacyjnej w znacznej wysokości. Wstrzymanie wykonania jest zatem uzasadnione zdaniem skarżącej niebezpieczeństwem ewentualnej rozbiórki albo obowiązkiem zapłaty wysokiej opłaty legalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do wniosku skarżącej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 października 2012 r. stronom postępowania doręczno między innymi odpisy skargi, jednocześnie informując o możliwości ustosunkowania się - w terminie trzech dni - do wniosku tam zawartego o wstrzymanie wykonania postanowień. W piśmie z dnia [...] r. M.W. odniosła się jedynie do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy, co prowadzi do wniosku, że przedmiotem rozważań może być nie tylko rozstrzygnięcie zaskarżone do sądu, ale również inne akty będące z nim w związku, między innymi akty wydane przez organ pierwszej instancji. Niemniej jednak wstrzymaniu mogą podlegać jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania jest wyjątkiem od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych, stąd jej zastosowanie powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami wskazującymi na istniejące, realne zagrożenie wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym wnioskujący musi dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). W realiach rozpoznawanej sprawy wniosek złożony przez M.W. dotyczy obu aktów wydanych przez organy nadzoru budowlanego. W związku z powyższym w pierwszej kolejności wzięto pod uwagę postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., mocą którego stwierdzono niedopuszczalność wniesienia zażalenia od postanowienia organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie to jednak, mające jedynie charakter procesowy, nie może podlegać wstrzymaniu, gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. Nie nakłada ono bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, których wykonanie można byłoby następnie egzekwować, jak też nie kreuje żadnych uprawnień dla strony, których realizacji mogłaby się ona domagać. Natomiast postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., zgodnie z którym M.W. i S.W. mają obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, jest aktem administracyjnym, który mógłby podlegać ewentualnemu wstrzymaniu wykonania. Niemniej jednak stwierdzić należy, że skarżąca nie powołała argumentów, które wskazywałyby na istnienie po jej stronie w tym przypadku realnego zagrożenia wystąpienia znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nałożonego na strony obowiązku bądź też zaniechanie jego wykonania może rodzić określone konsekwencje w prowadzonym przez organ postępowaniu, jednak wydanie decyzji rozbiórkowej czy też decyzji ustalającej opłatę legalizacyjną ma na tym etapie postępowania charakter hipotetyczny i nie powoduje jeszcze w opinii Sądu realnego zagrożenia rozbiórką czy obowiązku uiszczenia opłaty. Biorąc pod uwagę jedynie te okoliczności wskazane przez M.W. w uzasadnieniu wniosku nie można przesądzić, że istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody albo trudnych do odwrócenia skutków spowodowanych wykonaniem postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. poprzez przedłożenie określonych dokumentów. W tym miejscu podkreślić należy, że to w interesie strony leży takie sformułowanie argumentacji, by wskazywała ona na zajście przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami, czego skarżąca – zdaniem Sądu – nie uczyniła. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.