II SA/Gl 1049/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.) Protokolant starszy sekretarz Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2007 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku Gospodarstwa Rybackiego A. K. Starosta R. decyzją z dnia [...] r. nr [...] udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z rzeki [...] i odprowadzanie wody z odwodnienia. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez J. J., H. J., N. N., H. K., C. F., G. M. i M. M. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skargę na decyzję organu II instancji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach złożył J. J.. Uwzględniając wniesioną skargę wyrokiem z dnia 6 grudnia 2004 r. sygn. akt II SA/Ka 2481/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] r. W uzasadnieniu Sąd wskazał zarówno naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa materialnego jak i błąd w ustaleniach faktycznych. Orzekające w sprawie organy obu instancji nie oceniły bowiem w sposób poprawny czy udzielone pozwolenie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak również nie zbadały legalności wykonanych przez A. K. robót budowlanych. W konsekwencji Sąd wskazał, iż ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien wystąpić do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o zbadanie legalności tychże robót, a nadto, z uwagi na utratę mocy prawnej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy N., ocenić stan sprawy stosując przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.). W ramach ponownie prowadzonego postępowania Starosta R. zwrócił się do Urzędu Gminy w N. o podanie czy lokalizacja przedmiotowych stawów z uwagi na brak obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskując odpowiedź, iż w uwzględnionym i wyłożonym już do publicznego wglądu projekcie nowego planu figuruje zapis dopuszczający na terenie przedmiotowych działek gospodarkę hodowlaną i rybacką, a ustalenie to nie było kwestionowane podczas wyłożenia planu. Zwrócił się także, zgodnie z zawartym w wyroku WSA w Gliwicach wskazaniem, do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z wnioskiem o zbadanie legalności wykonanych przez A. K. robót budowlanych przy budowie przedmiotowych stawów (postępowanie to zostało ostatecznie zakończone decyzją Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie organu I instancji). Do odnoszącej się do sprawy dokumentacji dołączono także sporządzoną na zlecenie A. K. opinię prawną prof. dr hab. W. R. stwierdzającą w konkluzji, iż zdaniem opiniodawcy budowa stawów rybnych w latach 1989 – 1991 nie wymagała pozwolenia na budowę, a jeśli nawet takowego wymagała to jego wynikający z uchybień organów brak i tak w świetle przepisów sam przez się nie uzasadniałby odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Dołączono także Uchwałę nr [...] Rady Gminy N. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. dla obszaru obejmującego sołectwo N.. Organ I instancji określił nadto na nowo strony postępowania tj. właścicieli nieruchomości położonych zdaniem organu w zasięgu możliwego oddziaływania zamierzonego korzystania przez A. K. z wód. Wśród osób tych wskazano m.in. S. J., w poprzednim postępowaniu nie będącego stroną. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta R. ponownie udzielił Gospodarstwu Rybackiemu A. K. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody z rzeki [...] i odprowadzanie wody z odwodnienia Stawów nr [...],[...] i [...] określając szczegółowe warunki dopuszczalnego poboru i odprowadzania wód, w tym zastrzegając, iż gospodarka winna być prowadzona w sposób nie zagrażający gruntom sąsiednim. W uzasadnieniu Starosta R. stwierdził, iż wniosek A. K. z dnia [...] 2002 r. wraz z późniejszymi uzupełnieniami spełnia wszystkie warunki określone w art. 131 i 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj.: Dz. U. 2005, Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.). W myśl wskazanej ustawy odmówić pozwolenia wodnoprawnego można jedynie w przypadkach enumeratywnie w ustawie wyliczonych, które to okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie miały miejsca. Organ I instancji wskazał także, iż o zakończeniu prowadzonego postępowania administracyjnego zawiadomiono wszystkie strony umożliwiając im zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym i złożenie ewentualnych uwag i wniosków przed wydaniem decyzji. Poza ostatecznie rozstrzygniętym w toku postępowania wnioskiem S. J. o zawieszenie postępowania żadna ze stron nie skorzystała z przysługującego im prawa. Od otrzymanej decyzji S. J. wniósł odwołanie do Wojewody [...] wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu zaakcentował, iż jego zdaniem w trakcie postępowania naruszono przepisy proceduralne z uwagi na zmienną listę stron postępowania jak również skierowanie decyzji do jednej ze stron z błędnym wskazaniem w adresie nazwy ulicy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną podkreślając w uzasadnieniu, iż Starosta R. podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnął przedmiotową sprawę mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W trakcie prowadzonego przez siebie postępowania Ustalił on bowiem, iż pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podjął też nakazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach czynności w celu zbadania legalności wykonanych przy budowie stawów robót budowlanych. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, iż jego zdaniem ustawa Prawo wodne nie uzależnia udzielenia pozwolenia wodnoprawnego od zgodnego z pozwoleniem na budowę wykonania tych stawów. Wskazał nadto, iż nie zaistniała żadna określona w art. 126 przywołanej ustawy przesłanka uzasadniająca odmowę udzielenia wnioskowanego pozwolenia. Podkreślił też bezzasadność zarzutów skarżącego, strony miały bowiem zapewnioną możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Korekta listy stron była natomiast konieczna z uwagi na zmiany, jakie nastąpiły w ciągu 5 lat trwania postępowania. Pismem z dnia [...] r. S. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji zarzucając Wojewodzie [...] nie wyjaśnienie stanu faktycznego i naruszenie zasad procedury. Zaskarżona decyzja nie uwzględnia bowiem faktu, iż Uchwała Rady Gminy N. z dnia [...] r. dotycząca nowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest zdaniem skarżącego prawomocna albowiem Rada Gminy nie rozpoznała jeszcze złożonego przez niego wniosku o zmianę planu w części dotyczącej działki A. K.. Nadto zdaniem S. J. nie podjęto żadnych prób wykonania wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 grudnia 2004 r. Skarżący stwierdził też, iż właściciele jednej z działek, małżonkowie Z., pierwsze zawiadomienie o toczącym się postępowaniu otrzymali dopiero w [...] 2006 r. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowe pismo procesowe z dnia [...] 2007 r. także zatytułowane "Odpowiedź na skargę" złożył nadto pełnomocnik A. K., radca prawny M. K.. W piśmie, o którym mowa, pełnomocnik uczestnika postępowania podkreślił, iż nowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy N. pozwala na lokalizację stawów rybnych na działce [...], wskazał nadto, że jego zdaniem orzekające w sprawie organy administracji publicznej wykonały wszystkie wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z 6 grudnia 2004 r. Wskazał także, iż jego zdaniem zarzuty skarżącego co do uchybień w informowaniu innych niż S. J. stron o przebiegu postępowania są bezzasadne. Pismo procesowe z dnia [...] r. złożył także S. J. podnosząc argumenty zawarte już w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jej rozstrzygnięcie nie narusza prawa, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż wbrew twierdzeniom skarżącego zdaniem tut. Sądu organy administracji publicznej wykonały wskazania zawarte w wyroku z dnia 6 grudnia 2004 r. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania uzupełniono bowiem brakujące ustalenia co do stanu faktycznego, w tym podjęto nakazane w wyroku czynności mające na celu zbadanie legalności wykonywanych przez A. K. robót budowlanych. W tym celu Starosta R. zwrócił się ze stosownym wnioskiem do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a przeprowadzone w tej mierze odrębne postępowanie (notabene ze względów proceduralnych umorzone następnie decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r.) nie doprowadziło do wydania jakiegokolwiek orzeczenia kwestionującego legalność wykonanych przez A. K. robót budowlanych. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego zbadano także czy pozwolenie wodnoprawne nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać w tym miejscu należy, że w dniu [...] r. Rada Gminy w N. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. dla obszaru obejmującego sołectwo N., opublikowaną następnie w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...]. Nowy plan, o którym mowa, zezwala na lokalizację na działce nr [...] (karta mapy [...]) stawów rybnych co tym samym sprawia, że projektowany sposób korzystania z wody nie narusza ustaleń planu. Podnoszony w skardze fakt złożenia w 2003 r. przez S. J. wniosku o taką zmianę planu by na należącej do A. K. działce nr [...] zakazana była zabudowa wbrew skarżącemu nie wpływa bowiem na moc obowiązującą uchwały, która w przewidzianej prawem dacie weszła w życie (30 dni od dnia ogłoszenia – por. § [...] uchwały) . Ustosunkowując się natomiast do pozostałych, oprócz zarzutu nie wykonania zaleceń WSA oraz zarzutu "nieprawomocności" uchwały w sprawie planu miejscowego, zawartych w skardze uwag S. J. Sąd stwierdza, że skarżący w żadnej mierze nie wykazał by jakiekolwiek strony postępowania nie wiedziały o jego wszczęciu i przebiegu. Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy wbrew tezie zawartej w skardze właściciele działki nr [...] M. i J. Z. o toczącym się postępowaniu przed organem I instancji zostali poinformowani w dniu [...] 2006 r. (tj. przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej) a nadto ani małżonkowie ci ani wskazany przez skarżącego A. F. otrzymanej decyzji nie zaskarżyli. Decyzję pierwszoinstancyjną orzekającą o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego uznać należy zatem, zdaniem tut. Sądu, za zgodną z prawem, a tym samym poprawnie organ II instancji rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy decyzją stanowiącą w wyniku wniesionej skargi przedmiot niniejszego postępowania sądowego. Zgodnie bowiem z art. 126 w zw. z art. 125 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się jeżeli: 1) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni; 2) projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy; 3) projektowany sposób korzystania z wody nie spełnia wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdza, iż przedłożony materiał dowodowy nie świadczy o tym by w rozpatrywanej sprawie okoliczności takie miały miejsce. Dodatkowo zauważyć należy, iż w myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, a także prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl brzmienia przywołanego przepisu odróżnić zatem należy sytuację, w której rozstrzygnięcie administracyjne wpływa na prawa lub obowiązki danej osoby, chronione lub wynikające z prawa materialnego (interes prawny), od sytuacji, w której dany podmiot z innych przyczyn jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej (interes faktyczny). Odnosząc niniejsze uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zauważa, że skarżący w żaden sposób nie wykazał na czym polega jego interes prawny i w jakiej mierze udzielone pozwolenie wodnoprawne może wpływać na jego wynikające z przepisów bądź pozostające pod ochroną prawa uprawnienia lub obowiązki. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.