II SA/Gl 1049/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2010 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia i odszkodowania oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. wystąpił do Starosty Powiatowego w [...] o wywłaszczenie na rzecz Skarbu Państwa działek nr 1 i 2 położonych w B. km.9 o powierzchni 2.6127 ha, stanowiących własność J. Ć. We wniosku odwołano się do decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...]r. o ustaleniu lokalizacji zbiornika przeciwpowodziowego "A" na rzece [...] w województwie [...], zaopatrzoną w rygor natychmiastowej wykonalności. Po bezskutecznym upływie terminu na ugodowe załatwienie sprawy, organ- Starosta [...] powiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie, zaś decyzją z dnia [...]r. nr [...] orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa wskazanej w wyżej opisanym wniosku nieruchomości położonej w B., gm. K., składającej się z działek: nr 1 o powierzchni 2,3517 ha oraz nr 2 o powierzchni 0,2610 ha, stanowiącej własność J. Ć. i odszkodowaniu na rzecz wywłaszczonego właściciela w wysokości 88.300 zł. W decyzji stwierdzono, że wywłaszczenie następuje z przeznaczeniem na realizację celu publicznego – budowy zbiornika przeciwpowodziowego "A" na rzece [...]., a do wypłaty odszkodowania zobowiązano wnioskodawcę – Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. W wyniku złożonego odwołania, kwestionującego rzetelność przygotowanej w sprawie wyceny przez biegłego rzeczoznawcę oraz domagającego się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] uchylono kwestionowaną decyzję oraz przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, iż naczelna zasada postępowania – prawdy obiektywnej – nakazuje organom prowadzącym postępowanie zbadać wszelkie okoliczności faktyczne sprawy, by stworzyć jej rzeczywisty obraz i wydać trafne rozstrzygniecie. W ocenie organu, po dokonanej analizie akt, nie dopełniono obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy, czym naruszono przepisy art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 28 wymienionego Kodeksu stroną postępowania jest każdy, czego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie (...), tymczasem w przeprowadzonym postępowaniu nie uczestniczyły w takim charakterze "B" w R., "C" w K. oraz "D" S.A. w W. Oddział w R., pomimo przysługującego im ograniczonego prawa rzeczowego w postaci hipoteki zabezpieczającej ich wierzytelności zapisanej w Księdze wieczystej. Dodał, iż w ponownym postępowaniu Starosta ustali aktualny stan prawny wywłaszczanych nieruchomości, a w przypadku obciążenia ich hipoteką, wezwie jako uczestników postępowania podmioty, którym to ograniczone prawo rzeczowe przysługuje. Po uzupełnieniu postępowania we wskazanym kierunku, przygotowaniu aktualnego, nowego operatu szacunkowego, decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9a, art. 112 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 113 ust. 1, art. 119 ust. 1, art. 121, art. 122, art. 123, art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 130 ust. 1, ust.2 oraz art. 132 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce gruntami ( t.jedn. Dz.U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) Starosta R. orzekł o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w B., gm. K., składającej się z działek: nr 1 o powierzchni 2,3517 ha oraz nr 2 o powierzchni 0,2610 ha, stanowiącej własność J. Ć. z przeznaczeniem na budowę zbiornika przeciwpowodziowego "A" i przyznał J. Ć. odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość w kwocie 104.769 zł, zobowiązując do jego zapłaty Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. W uzasadnieniu organ orzekający podał, że działki nr 1 i nr 2 będące własnością J. Ć. stanowią teren niezabudowany – grunty orne klasy III a, III b oraz klasy IV a oraz łąki trwałe klasy III, co potwierdzają złożone wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów. W dziale III Księgi wieczystej nr [...] wpisana została hipoteka kaucyjna na rzecz "D" S.A. w Warszawie Oddział w R. na kwotę 75.000 zł. oraz hipoteka na rzecz "C" w K., który wyraził zgodę na bezciężarowe zbycie działek. Nieruchomość znajduje się na terenie przeznaczonym pod budowę zbiornika przeciwpowodziowego zgodnie z decyzją Wojewody [...] z dnia [...]roku o ustaleniu lokalizacji zbiornika przeciwpowodziowego R. , której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wartość rynkową przedmiotowej nieruchomości ustalono na podstawie operatu szacunkowego z dnia [...] roku, sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego B. T. – K., zgodnie z którym wartość ta wynosi 104.769,00 zł. Wartość tę zaktualizowano oświadczeniem wymienionego rzeczoznawcy majątkowego z dnia [...] roku, zgodnie z którym nie uległa ona zmianie. W dalszej części uzasadnienia organ podał, iż jego intencją było przyznanie odszkodowania w formie nieruchomości zamiennej zgodnie z art. 131 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednakże ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że wywłaszczony nie był zainteresowany uzyskaniem odszkodowania w takiej formie. Żadna z zaproponowanych działek nie uzyskała akceptacji zainteresowanego. Nadto organ podał, że w jego ocenie operat określający wartość wywłaszczonego prawa został sporządzony prawidłowo, a przy jego ocenie organ brał pod uwagę stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 21 kwietnia 2008 roku sygn. akt II SA/Gl 1010/07, zgodnie z którym planowany zbiornik przeciwpowodziowy nie ma charakteru komercyjnego, a znajdujące się na tym terenie pokłady żwiru nie są częścią składową gruntu i nie powinny być brane pod uwagę przy wycenie. W odwołaniu od powyższej decyzji J. Ć. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie z uwagi na obrazę przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 84 w związku z art. 77 Kodeksu, z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż planowany zbiornik "A" jest inwestycją non profit, podczas gdy w rzeczywistości zbiornik "A" ma być również terenem rekreacyjno-turystycznym, zatem towarzyszące zbiornikowi zadania o charakterze komercyjnym wpłyną na wartość wywłaszczanej nieruchomości. W konsekwencji przygotowany operat szacunkowy ustalił cenę wywłaszczanej nieruchomości w sposób rażąco niski, nie uwzględniając szeregu uwarunkowań. Dodatkowo podniósł, iż pominięto i nie wyjaśniono szeregu okoliczności związanych z ustaleniami planu zagospodarowania gminy K. a także nie uwzględniono wniosków dowodowych skarżącego mających istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. W uzasadnieniu wyjaśnił ponadto, że proponowana cena metra kwadratowego nieruchomości nie uwzględnia faktu, iż wokół planowanego zbiornika znajdują się duże pokłady kopalin – żwiru, co niebagatelnie wpłynie na wartość tej nieruchomości. Absolutnie w takich okolicznościach nie można przyjąć, by wartość nieruchomości zamykała się w kwocie 104.769 zł. W ocenie skarżącego dopuszczono jako podstawę wyceny wartości nieruchomości operat szacunkowy zlecony przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G., czyli operat prywatny, który powinien być przez organ zweryfikowany. Nadto podnosi, iż przedmiotowy operat nie uwzględnia najistotniejszej okoliczności, a mianowicie faktu utraty przez wywłaszczanego warsztatu pracy (gdyż ziemie zamienne nie spełniały nawet minimalnych jego oczekiwań) i dlatego domaga się on dodatkowo odszkodowania za utratę warsztatu pracy w kwocie nie mniejszej niż 200.000 zł. Wskazując, iż przyjęty w sprawie operat nie spełnia wymogów określonych w art. 134 i 135 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podkreślił iż podstawę wyceny powinna stanowić wartość rynkowa określana według cen na datę wydania decyzji o odszkodowaniu. Operat szacunkowy przygotowany w sprawie sporządzony został ponad rok temu i w dacie wydania kwestionowanej nieruchomości był nieaktualny. Dołączony aneks nie spełnia standardów i nie może być podstawą wyceny nieruchomości. Zgodnie z art. 156 cytowanej ustawy dopuszcza się wykorzystanie operatu szacunkowego w okresie 12 miesięcy, ale tylko w przypadku braku zmiany istotnych czynników wymienionych w art. 154 cytowanej ustawy. Od daty sporządzenia przedmiotowego operatu nastąpił co najmniej 30% wzrost cen nieruchomości, a zatem brak było podstaw do szacowania odszkodowania w oparciu o ten operat. Wojewoda [...] – po rozpoznaniu odwołania J. Ć. – zaskarżoną decyzję z dnia [...] roku – [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 112, art. 113, art. 121, art. 128 ust. 1 i art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił i przyjął za własne ustalenia organu pierwszej instancji co do spełnienia warunków dopuszczalności wywłaszczenia jak i co do ustalenia wysokości należnego wywłaszczonemu odszkodowania. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 128 ustawy wywłaszczenie nieruchomości następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tego prawa. Obligatoryjnym warunkiem ustalenia przez Starostę jego wysokości jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy. Operat szacunkowy powinien spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji przy ustalaniu odszkodowania za wywłaszczaną nieruchomość oparł swe rozstrzygnięcie na operacie szacunkowym z dnia [...]r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego B. T.- K.. Wartość rynkową wywłaszczanych działek nr 1 i nr 2 określono dla aktualnego sposobu ich użytkowania, przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metody korygowania ceny średniej. Wybrano zatem właściwe i zgodne z obowiązującym rozporządzeniem podejście oraz metodę szacowania. Nadto w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Wojewody [...], rzeczoznawca przesłał poprawione i uzupełnione zestawienie transakcji przyjętych do porównań przy wycenie tej nieruchomości. Wojewoda wskazał, że w trakcie postępowania, "D" S.A. w W. Oddział w R. (w piśmie z dnia [...]r.) wyraził zgodę na bezciężarowe odłączenie części nieruchomości (wymienionych działek), a nadto rzeczoznawca majątkowy w piśmie z dnia [...]r. potwierdził aktualność sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego. Odnosząc się z kolei do zarzutu nie uwzględnienia przy wycenie kopalin Wojewoda [...] wskazał, iż przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości jest rolnicze, a właściciel nie posiada koncesji na wydobywanie kruszyw. Tym samym uznać należy, że kopaliny na niej się znajdujące nie stanowią części składowych i w związku z tym, zgodnie z przepisem § 46 wymienionego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów przy określaniu wartości nieruchomości położonych na złożach kopalin nie uwzględnia się wartości złoża. Organ odwoławczy odwołał się w tym zakresie do kilku wyroków tutejszego Sądu wyjaśniając, że wobec ich treści nie uwzględnił wniosku o włączenie do akt wypisu z planu zagospodarowania Gminy K., bowiem nie budzi wątpliwości fakt, iż inwestycja nie ma charakteru komercyjnego. W odpowiedzi na zarzut oddalenia wniosku dowodowego zmierzającego do weryfikacji opinii rzeczoznawcy majątkowego organ wskazał, że opinia rzeczoznawcy ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i podlega ocenie organu administracji jak każdy dowód. Jeżeli natomiast w ocenie strony operat jest niepełny i niejasny, to mogła ona samodzielnie wystąpić do organizacji rzeczoznawców. Dodatkowo Wojewoda [...] wskazał, iż zarzut niezaproponowania wywłaszczonemu ziemi o podobnym charakterze, przez co utracił on swój warsztat pracy, nie jest prawdziwy, gdyż w trakcie prowadzonego postępowania Starosta [...] dwukrotnie oferował przyznanie gruntów zamiennych (pisma z [...] r. i [...]r.) w obrębie T., R. i W. , które nie uzyskały akceptacji zainteresowanego. Niezadowolony z tego rozstrzygnięcia J. Ć. pismem z dnia [...]r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzucając decyzji Wojewody [...] naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, domagał się uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu tej skargi powtórzył co do zasady zarzuty zgłoszone w odwołaniu. Z kolei organ odwoławczy, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji ostatecznej, nie znajdując podstaw do jego zmiany. Na rozprawie w dniu [...]r., reprezentujący skarżącego pełnomocnik podtrzymał skargę i zawarte w niej zarzuty, akcentując, iż operat został sporządzony nieprawidłowo, zaniża ceny i jest nieaktualny. Pełnomocnik uczestnika postępowania- Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. – wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje : Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też w toku postępowania organy administracyjne nie naruszyły reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania. Taki zakres kontroli wynika zaś jednoznacznie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, że nie każde uchybienie organu administracji prowadzi do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, lecz jedynie istotne naruszenie prawa, którego w niniejszej sprawnie nie stwierdzono. W sprawie jest bezsporne wystąpienie materialnoprawnej przesłanki wywłaszczenia prawa własności nieruchomości skarżącego, obejmującego dwie działki o numerach 1 i 2, a to wobec prawomocnej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku o ustaleniu lokalizacji zbiornika przeciwpowodziowego "A" na rzece [...]. Wywłaszczenie nieruchomości było więc dopuszczalne z mocy art. 112 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Spełnione też zostały przesłanki z art. 115 tej ustawy umożliwiające wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego w związku z bezskutecznym wynikiem przeprowadzonych rokowań. W tym zakresie ustawodawca przewidział bowiem dwumiesięczny termin do zawarcia umowy. Zdaniem składu orzekającego brak też było podstaw do uznania, że operat szacunkowy sporządzony w lipcu [...] r. jest nieprawidłowy. Zgodnie z art. 134 ustawy podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości, którą określa się przy uwzględnieniu jej rodzaju, położenia, sposobu użytkowania, przeznaczenia, stopnia wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stanu nieruchomości oraz aktualnie kształtujących się cen w obrocie nieruchomościami. W tym miejscu należy stwierdzić, że w zasadzie skarżący pod adresem tego operatu nie sformułował konkretnych zarzutów twierdząc jedynie, że zaproponowana cena jest zaniżona. Stwierdzić należy, że w operacie sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego B. T. – K. z dnia [...]r. wartość rynkową wywłaszczonych działek określono dla aktualnego sposobu użytkowania, przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą korygowania ceny średniej. Rzeczoznawca określił wartość gruntu na kwotę 104.769 zł., biorąc pod uwagę transakcję nieruchomościami użytkowanymi rolniczo zawartymi między osobami fizycznymi lub przedsiębiorstwami eksploatacji kruszyw mineralnych. Analizowane transakcje miały miejsce na terenie powiatu raciborskiego, a analiza wykazała, że średnia cena za 1m2 w umowach kupna – sprzedaży wynosiła od 1,08 do 4,1 zł za m2. Dla spornych działek została przyjęta najwyższa wartość 4,1 zł za m2. Na podstawie art. 156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca majątkowy w dniu [...]r. potwierdził aktualność operatu. Nie zaistniały według niego okoliczności, o których mowa w § 3 tego artykułu. Równocześnie rzeczoznawca przesłał poprawione i uzupełnione zestawienie transakcji przyjętych do porównań, wyjaśniając że podczas zestawienia (przepisywania) pominięto pozycję nr [...] oraz błędnie wpisano kwotę w pozycji 10, równocześnie wskazując, że powyższe uzupełnienie nie wpływa na wartość spornej nieruchomości. Powyższa korekta błędu, mimo jej nie przedstawienia stronie skarżącej, nie miała wpływu na wartość szacowanej nieruchomości. Zdaniem Sądu w operacie ustalono w sposób prawidłowy wartość rynkową nieruchomości, która stosownie do art. 134 ustawy stanowi podstawę ustalania odszkodowania. Wartość rynkową nieruchomości określa się według aktualnego sposobu użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości zgodnie z celem wywłaszczenia nie powoduje zwiększenia jej wartości, bo w takim przypadku wartość określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Oznacza to, że wartość gruntu wyznacza zawsze jego wartość rynkowa. W ocenie Sądu, podzielić też należy stanowisko, iż dla ustalenia wartości przedmiotowych działek brak było podstaw do uwzględnienia udokumentowanych złóż żwiru, jako że nie stanowią one części składowej gruntu rolnego zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 79/07, obecnie obowiązujące przepisy art. 7 ust. 1 Prawa geologicznego i górniczego, przewidują występowanie kopalin stanowiących część składową nieruchomości. Może to jednak wystąpić wyłącznie w przypadku, gdy korzystanie i dysponowanie kopalinami byłoby zwykłym elementem wykorzystania nieruchomości, zgodnym z jej społeczno – gospodarczym przeznaczeniem. Sam fakt, że istnieje możliwość wydobywania danego rodzaju kopalin metodą odkrywkową, nie stanowi zaś dostatecznej przesłanki do uznania ich za część składowa nieruchomości ( zob: Lex nr 453377). Nieruchomości objęte w niniejszej sprawie decyzją wywłaszczeniową były wykorzystywane rolniczo, a zgodnie z decyzją lokalizacyjną z 2004 roku przeznaczone zostały nie pod wydobycie żwiru, lecz na budowę zbiornika przeciwpowodziowego i mają być na nich usytuowane wały tego zbiornika. Dotychczas obejmujący ten teren plan zagospodarowania przestrzennego, przewidywał, że sporne działki znajdowały się w strefie ochronnej udokumentowanego złoża żwiru, co oznacza, że ich właściciel nie był uprawniony do wydobywania żwiru w ramach społeczno – gospodarczego korzystania z nieruchomości. Na zwiększenie wartości rynkowej spornych działek – zdaniem składu orzekającego – nie wpływa także jej przeznaczenie określone w decyzji lokalizacyjnej. Nie jest bowiem inwestycją komercyjną inwestycja, której realizacja może przynieść wymierne korzyści Skarbowi Państwa. Nadto należy podkreślić, że grunty pod urządzeniami przeciwpowodziowymi są gruntami rolnymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( t.jedn. Dz.U. z 2004 roku, nr 121, poz. 1266 ze zm.). W konsekwencji należy stwierdzić, że w każdym przypadku wartość rynkowa przedmiotowych działek winna być szacowana jako gruntów wykorzystywanych rolniczo, bowiem nie są one zabudowane, a okoliczność ta nie jest negowana przez skarżącego. Brak też podstaw prawnych do uwzględnienia w odszkodowaniu pieniężnym utraconych korzyści, czy też uwzględnienia w pieniężnym odszkodowaniu rekompensaty z tytułu utraty warsztatu pracy. Zasadą wynikającą z art. 128 ust. 1, art. 134 i art. 135 ustawy jest, że odszkodowanie ma odpowiadać wartości wywłaszczonej nieruchomości. Oznacza to, że odszkodowanie przyznawane jest jedynie za rzeczywistą szkodę, bez uwzględnienia ewentualnych, utraconych a przewidywanych korzyści. Wymieniona ustawa reguluje całościowo kwestie sposobu ustalania wysokości odszkodowania. W obowiązującym stanie prawnym brak zatem podstawy do przyznania odszkodowania w wysokości przekraczającej wartość nieruchomości. Sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego do niego aktu pod względem zgodności z prawem, jest zobowiązany do uwzględnienia stanu prawnego i faktycznego z daty orzekania przez organy administracyjne ( art. 178 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Na zakończenie nadmienić trzeba, że w zakresie zapłaty ustalonego w ten sposób odszkodowania obowiązywać będą reguły wskazane w art. 132 ustawy, gdzie w ust. 3 zastrzeżono, iż wysokość odszkodowania ustalonego w decyzji polega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacja w tym przypadku służy przywróceniu ekonomicznej wartości odszkodowania i zachowaniu jego ekwiwalentności wobec wywłaszczanych praw do nieruchomości. Dokonuje się jej na podstawie wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkować musiało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.